Y al alba blanca le contare lo que yo te ame Sevilla...

Στη Dana μου,la flor de azahar..



Sevilla

Media luna brillara
la navaja acechara
ojos bravos de mujer
Que veneno fue?

El corazon que Triana va
nunca volvera
Sevilla...
con que pasion te enamorara
y te embrujara
Sevilla...

Sola queda Soledad
la guitarra llorara
sortilegio sobre ti caera
y una lagrima
un perfume flor de azahar
a la hora de la verdad
pulso infame temblara
pero matara

Y al alba blanca le contare
lo que yo te ame
Sevilla...
bandido ay! muero yo por ti
tu paloma fui
Sevilla...
cantare
y enloquecere
sentire
puñales de placer...

El corazon que Triana va
nunca volvera
Sevilla...
con que pasion te enamorara
y te embrujara
Sevilla...
bandido ay! muero yo por ti
tu paloma fui
Sevilla...
Y al alba blanca le contare
lo que yo te ame
Sevilla...
bandido ay! muero yo por ti
tu paloma fui
Sevilla...
de oro y diamantes te descubrire
te seducire
Sevilla
como a una reina te tratare
y te adorare
Sevilla...





























Nereida Sentis & Paco Goya profesores bailan esta genial sevillana.







De la película "Sevillanas" de Carlos Saura

























Lola Flores demuestra su arte en estas sevillanas de pito y tambor. La película: Sevillanas, de Carlos Saura.

Η Σεβίλλη (Sevilla) είναι η αρχαία ελληνική πόλη Ίσπαλις που σήμερα αποτελεί την καλλιτεχνική, πολιτιστική, και οικονομική πρωτεύουσα της νότιας Ισπανίας. Είναι και η πρωτεύουσα της κοινότητας (comunidad) της Ανδαλουσίας. Ο πληθυσμός της πόλης της Σεβίλης ήταν 704.154 (εκτίμηση INE το 2005) ενώ ο πληθυσμός της αστικής περιοχής ήταν 1.317.098 αποτελώντας την τέταρτη μεγαλύτερη μητροπολιτική περιοχή της Ισπανίας.

Η αρχαία ελληνική πόλη Ίσπαλις κτίσθηκε στη Χώρα των Τουρδηνανών, σημερινή Ανδαλουσία, επί της αριστερής όχθης του ποταμού Βαΐτιου, σημερινού Γουανταλκιβίρ, 76 χλμ από τις εκβολές του. Κατά την ελληνική μυθολογία ιδρυτής της πόλης ήταν ο Ηρακλής και αργότερα φέρεται να επανιδρύθηκε από τους Φοίνικες. Ο Στράβων (ΙΙΙ, 131) την αποκαλεί Ίσπαλις επιφανής..
Επί ρωμαϊκής αυτοκρατορίας ήταν πολύ ακμαιότατη και εμπορική πόλη. Γύρω στον 6ο με 7ο μ.Χ. αιώνα, οι μεγάλοι επίσκοποι έκαναν την Σεβίλλη κέντρο του ρωμαϊκού πολιτισμού ολόκληρης της Δύσης. Αργότερα επί Γότθων και Βανδάλων έγινε πρωτεύουσα της Νότιας Ισπανίας. Οι Άραβες κατέλαβαν την Σεβίλλη το 712 μ.Χ., αργότερα όμως έγινε ανεξάρτητη. Αυτοί οχύρωσαν την πόλη κι άφησαν πολλά μνημεία που διασώθηκαν. Ο Φερδινάνδος Γ' της Καστίλης κατάκτησε τη Σεβίλλη το 1248 κι έγινε τότε η πιο σημαντική εμπορική πόλη του βασιλείου του. Κατά το 15ο αιώνα, η Σεβίλλη είναι ένα από τα κυριότερα κέντρα του εμπορίου της Γένοβας και της Φλωρεντίας.

¡Oh Guadalquivir!
te vi en Cazorla nacer
hoy en Sanlúcar morir.

Un borbollón de agua clara,
debajo de un pino verde,
eras tú, ¡qué bien sonabas!

Como yo, cerca del mar,
río de barro salobre,
¿sueñas con el manantial?

Antonio Machado
(de los Proverbios y cantares del libro Nuevas canciones)


Arroyo, ¿en qué ha de parar
tanto anhelar y morir,
tú por ser Guadalquivir,
Guadalquivir por ser mar?
Fragmento de la letrilla Contra un privado,
de Luis de Góngora y Argote

Μη λες πολλά Μου φτάνει πλάι μου που σ’ έχω Κι είμαι ξανά Μες στα όνειρά σου η δυνατή φωτιά..

ΑΝ Η ΑΓΑΠΗ

Τραγ. Έλλη Πασπαλά
Στίχοι: Ελένη Ζιώγα
Μουσική: Ευανθία Ρεμπούτσικα


Μη λες πολλά
Μου φτάνει πλάι μου που σ’ έχω
Κι είμαι ξανά
Μες στα όνειρά σου η δυνατή φωτιά

Μη λες πολλά
Μου φτάνει που άντεξες κι αντέχω
Δως μου αγκαλιά
Λάθη σου λάθη μου ποιον νοιάζει πια

Αν η αγάπη λέει να συγχωρείς
Τι παραπάνω να μου πεις
Αν η αγάπη λέει να συγχωρώ
Τι παραπάνω να σου πω

Μη λες πολλά
Πόσα μου έδωσες θυμήσου
Κι ασ’ το μετά
Στάχτη στον άνεμο γενιές μακρυά

Μη λες πολλά
Παρ’τη ζωή μου για δική σου
Κι όπως παλιά
Για μας μονάχα ας μιλάει η καρδιά

..έχω ανάγκη να βουλιάξω μέσα στο πιο βαθύ σου βλέμμα απ' την αλήθεια να τρομάξω και να φουντάρω σ' ένα ψέμα..

Έχω ανάγκη

Στίχοι: Βασίλης Γιαννόπουλος
Μουσική: Χριστόφορος Κροκίδης
Πρώτη εκτέλεση: Βασίλης Παπακωνσταντίνου

Έχω ανάγκη μια σου λέξη
μια αλήθεια μες τις αυταπάτες
και μια αγκαλιά να με γιατρέψει
από θανάσιμες αγάπες
έχω ανάγκη να βουλιάξω
μέσα στο πιο βαθύ σου βλέμμα
απ' την αλήθεια να τρομάξω
και να φουντάρω σ' ένα ψέμα

Έχω ανάγκη να σου δείξω
πως είμαι πλέον οπαδός σου
με την παλάμη μου ν' αγγίξω
τον πυρετό στο μέτωπό σου
έχω ανάγκη να σε νιώσω
σαν μια προσωπική μου νίκη
με πόσα βράδια να πληρώσω
τη μοναξιά που μου ανήκει

Μια κρύα νύχτα του Σεπτέμβρη
ένα σακατεμένο βράδυ
μόνο τα μάτια σου θυμάμαι
δυο φλόγες μέσα στο σκοτάδι
μια κρύα νύχτα του Σεπτέμβρη
που όσο θυμάμαι με πονάει
έχουν περάσει τόσα χρόνια
μ' αυτή η αγάπη δεν περνάει

Απόψε δε θα βγω στους δρόμους
στα όνειρα μου θα σε ψάξω
ότι δεν έφυγες ποτέ σου
έχω ανάγκη να φωνάξω
σ' όποια αγκαλιά και να κοιμάσαι
εγώ μαζί σου θα ξυπνάω
την πιο γλυκιά σου απουσία
έχω ανάγκη ν' αγαπάω

Κι έτσι για πάντα θα σαλπάρω
στην πλάτη του δικού σου ανέμου
σαν νά' σουν όρκος θα σε πάρω
που δε θα πάταγα ποτέ μου








Οι ψυχές και οι αγάπες

Στίχοι: Απόστολος Μπουλασίκης
Μουσική: Απόστολος Μπουλασίκης
Πρώτη εκτέλεση: Βασίλης Παπακωνσταντίνου

Τίποτα στο κόσμο δεν τον νοιάζει
παρά μόνο το μυαλό του ανοικτό να μένει
μέσα στην αδράνεια τρομάζει
ξαναβλέπει στη φορμόλη την ψυχή σβησμένη
κόβει το κορμί του και το θάβει
σε νερό και σε φωτιά να χωριστεί

Στους δεκάξι παγωμένους εφιάλτες
κάτι απρόσωπα λαμπάκια της νυκτός δανείζει
σ' άνυδρους ανέραστους αντάρτες
στοιχειωμένος σε μια εθνική οδό που πήζει
βρίσκει την αχτίδα π' απομένει
και μαζί της τη φυγή θα μοιραστεί

Οι ψυχές και οι αγάπες
σιαμαίες αυταπάτες
όμοιες σαν άσπρα πλήκτρα
σαν φωτάκια μες τη νύκτα
βρίσκουν σώματα παρθένα
στη συνήθεια πουλημένα
με φιλιά τα εξαγνίζουν
τους χαρίζονται

Τούτος ο αρχέγονος ρυθμός των Αφρικάνων
κάτι από μπάλο Συριανό θυμίζει
ανθρωποθυσία στους θεούς των ηφαιστείων
σαν αναπαραγωγής βωμό γυαλίζει
κράτησε αγάπη μου για λίγο την πνοή σου
κλείσε όλη τούτη τη στιγμή σ' ένα φιλί

Κοίταξε τριγύρω τα Μετέωρα πως πέφτουν
μπάλες από χιόνι μείνε ζωντανή ακόμη
κρίνε με σαν άνθρωπο που ψάχνει την ψυχή του
κι άμα τον γουστάρεις θα σου πω συγνώμη
είναι κάτι μήνες που φιλοξενώ τον τρόμο
κι έχω ανάγκη να με βλέπεις σαν μωρό παιδί

Αχ μωράκι σαστισμένο
μέσα στο μυαλό σου ξένο
τι να πρωτοτραγουδήσεις
και ποια πόρτα να κτυπήσεις
να σου πω για να σε πείσουν
στα μετάξια να σε ντύσουν
να φανούν λευκά δοντάκια
μες το γέλιο σου

Χίλιες και μια νύχτες ανοιχτά της οικουμένης
αλυσοδεμένος πολικός αστέρας
άφηνα τους άλλους να μιλούν για μένα
και φοβόμουν μη με δει το φως της μέρας
τα χαμένα χρόνια θα τα πάρω πίσω
φτάνει που και που να λες ακόμα σ' αγαπώ

Κόκκινος ορίζοντας τα χρόνια π' απομένουν
κάνε το σινιάλο να σε βρει ψυχή μου
πρόσωπα λιμάνια κράτησε τα "φεύγουν"
πάρε με αγκαλιά και κράτα με μαζί σου
βιντεοταινίες η ζωή που είδα
του άστεγου του νου μου η πατρίδα είσαι εσύ

Αχ αγάπη μου αγάπη
διαμαντάκι μες στη στάχτη
και νησάκι που 'χει φάρο
ένα μεθυσμένο γλάρο
γύρω σου που φτερουγίζει
τ' όνομά σου συλλαβίζει
σημαδεύει τη ματιά σου και αφήνεται

Πάρτε με σύννεφα μαζί, πάρτε με σύννεφα....

Πάρτε με σύννεφα

Στίχοι: Νίκος Ζούδιαρης
Μουσική: Νίκος Ζούδιαρης
Πρώτη εκτέλεση: Τάνια Τσανακλίδου

Πέταγαν πάνω απ' τις κορφές
πέρναγαν κι άλλαζαν μορφές
εκεί, τους κυνηγούσαν τις σκιές
κι έμπαιναν μέσα στις βροχές

Πάρτε με σύννεφα μαζί,
Άρματα του Αιθέρα, μία ζωή μια μέρα,
πάρτε με σύννεφα μαζί,
πάρτε με σύννεφα....

Καράβια με κρυφή αποστολή
τις νύχτες φεύγουν στη σιωπή...
Πάρτε με σύννεφα μαζί,
Άρματα του Αιθέρα, μία ζωή μια μέρα,
πάρτε με σύννεφα μαζί,
πάρτε με σύννεφα....









Μια αγάπη μικρή

Moυσική : Μιχάλης Δέλτα
Στίχοι : Τάνια Τσανακλίδου

Απόψε η αγάπη μας θα γίνει ένα τραγούδι
στ αστέρια θα φτάσει ψηλά
ζωής λευκό λουλούδι.
Μη με ρωτάς γιατί πονώ
τα μάτια σου όταν κοιτάζω
βαθιά κρυμμένο μυστικό
το βλέμμα σου φορώ
κι αλλάζω.

Πίστεψα κι άφησα γι' άλλη μια φορά
τη φωτιά της ψυχής να μ' αγγίξει ξανά
με πράγματα, λόγια δικά μας μοναδικά
μιας αγάπης μικρής η βροχή ξεκινά
Μη σταματάς.

Στα όνειρά μας έρχεται, τα δίνει και τα παίρνει
Δεν ξέρω αν θ αντέξουμε σε αυτό
το κάτι που μας δένει.
Το χέρι μου στο στήθος σου
χαράζει μιαν αλήθεια
στο βάθος του ορίζοντα ο έρωτας
δε γίνεται συνήθεια.

Πίστεψε κι άφησε γι' άλλη μια φορά
τη φωτιά της ψυχής να σ' αγγίξει ξανά
με πράγματα, λόγια δικά μας μοναδικά
μιας αγάπης μικρής η βροχή σταματά.
Μη σταματάς
Να μ' αγαπάς.
Μη σταματάς
Να μ' αγαπάς

Τριγύρω η θάλασσα η δεσποτική Καμάρα τ’ουρανού με τ’άστρα Τόσο η ελάχιστη σου αναπνοή...

Mονόγραμμα του Οδυσσέα Ελύτη διαβάζει ο Γιώργος Γιαννακόπουλος
MONOGRAMMA ODYSSEAS ELYTIS by Giorgos Giannakopoulos

Πουθενά δεν πάω, μ' ακούς
Ή κανείς ή κι οι δυό μαζί, μ' ακούς

Απόψε την κιθάρα μου τη στόλισα κορδέλες και στα καντούνια τραγουδώ για τσ' όμορφες κοπέλες...!!

Λευκό μου γιασεμί μη νυχτώσεις...

“Το Γιασεμί”
από την Κύπρο
Ερμηνεύει η Σαβίνα Γιαννάτου
**
Το γιασεμί στην πόρτα σου
γιασεμί μου
τζι ήρτα να το κλαδέψω
αχ γιαβρί μου
τζι ενόμισε η μάνα σου
γιασεμί μου
πως ήρτα να σε κλέψω
αχ γιαβρί μου
**
Τα μαύρα μάθκια τα γλυτζιά
γιασεμί μου
τα φρύδκια τα μεγάλα
αχ γιαβρί μου
εκάμαμε τζι αρνήθηκα
γιασεμί μου
της μάνας μου το γάλα
αχ γιαβρί μου








Το γιασεμί στο στήθος σου
ΓΟΥΝΑΡΗΣ ΝΙΚΟΣ

Το γιασεμί στο στήθος σου
με τρέλανε κυρά μου
να το μυρίσω θέλησα
και ράγισ’ η καρδιά μου

Για πες μου ποιος στο χάρισε
και το κοιτάς με πόθο
το γιασεμί σου μ’ έκανε
κρυφό καημό να νοιώθω

Για το δικό σου γιασεμί
γέροι και νιοί μιλούνε
ζηλεύουν που τα φύλλα του
το στήθος σου φιλούνε








Μυρίζει ο κόσμος γιασεμί

Μυρίζει ο κόσμος γιασεμί
κι η γη αναστατωμένη
κι είναι το Σάββατο χλομό, πολύ χλομό
σαν κάτι που πεθαίνει.

Κι ήρθες εσύ με τα παλιά
τα ρούχα τα τριμμένα
και με ρωτάς τι να γινε
η αγάπη αυτή που είχα για σένα

Μυρίζει ο κόσμο γιασεμί
κι ο ουρανός λιβάνι
και λες πως ήρθε η στιγμή, πικρή στιγμή
ο κόσμος να πεθάνει.

Γίναν τα μάτια σου βαθιά
και οι θάλασσες μεγάλες
μου πήραν όλες τις χαρές
κι όμως χαρές δεν φέραν άλλες.








Η ΝΥΧΤΑ ΜΥΡΙΖΕΙ ΓΙΑΣΕΜΙ

Στίχοι: Σαράντης Αλιβιζάτος
Μουσική: Μάριος Τόκας
Πρώτη εκτέλεση: Θέμης Αδαμαντίδης

Ένας κόσμος τραγούδια,
ένα δάσος "σ'αγαπώ"...
μες τα μάτια σου παίζουνε κρυφτό..
έχεις μπει στη ζωή μου,
την καρδιά μου να πονάς
κι απ' το γέλιο στο δάκρυ με γυρνάς...
Να σε πάρω δικιά μου με έναν έρωτα τρελό
φουρτουνιάζει κι απόψε το μυαλό!
Το φεγγάρι αλήτης σου χαϊδεύει το κορμί
κι η νύχτα μυρίζει γιασεμί.

Τώρα τι να σου πω....
Φταίω, που σ'αγαπώ!!
Τ'άστρα χίλιοι καημοί
κι η νύχτα μυρίζει γιασεμί.

Ταξιδεύω μαζί σου κι ειν' οι σκέψεις μου κρυφές..
μα ταξίδι δεν κάναμε ποτές..
Να σε κάνω δικιά μου σε φωνάζω τις βραδιές,
μα δεν ήρθες και σήμερα και χθες..
Είμαι μόνος κι απόψε μέσα σε όνειρα φωτιά,
η αγκαλιά σου για μενα ξενητιά, το φεγγάρι αλήτης..
σου χαϊδεύει το κορμί
κι η νύχτα μυρίζει γιασεμί..

Τώρα τι να σου πω...

Καλό Καλοκαίρι!!!