Γι αυτό ποτέ δεν παζάρεψα το ηλιοβασίλεμα και ταξιδεύω σίγουρος, όσο η μίνθη ταξιδεύει και το ασπροθύμαρο Ν Καρούζος

Κι όλο πηγαίνω στις πηγές

Στίχοι: Νίκος Καρούζος
Μουσική: Γιάννης Μαρκόπουλος
Πρώτη εκτέλεση: Μανώλης Μητσιάς

Τώρα μαθαίνω το σώμα μου,
τώρα σε βλέπω δρόμε του καλού
με το σακούλι του αναστεναγμού
κι όλο πηγαίνω στις πηγές.

Ποτάμια, δάση και νερά,
ποτάμια, δάση με καλούν.
Ποτάμια, δάση και νερά
και το κελάηδισμα είμαι εγώ
κι όλο πηγαίνω στις πηγές.

Κινώντας φύλλα και πουλιά,
υμνώντας φύλλα στη σιωπή.
Υμνώντας φύλλα και πουλιά
και το φτερούγισμα είμαι εγώ
κι όλο πηγαίνω στις πηγές.






Ό,τι δείχνω είναι

Στίχοι: Νίκος Καρούζος
Μουσική: Γιάννης Μαρκόπουλος
Πρώτη εκτέλεση: Μανώλης Μητσιάς

Ό,τι δείχνω είναι η ουράνια πηγή
με τον έρωτα, με τα στήθη.
Ό,τι δείχνω είναι η ουράνια πηγή.

Ό,τι δείχνω είναι η ουράνια επιστροφή
με τα δάκρυα, με τον πόνο.
Ό,τι δείχνω είναι η ουράνια επιστροφή.

Θεέ μου, Θεέ μου, Θεέ μου
σε κυνηγώ όπως παιδί τις πεταλούδες.
Θεέ μου, Θεέ μου, Θεέ μου σε κυνηγώ
όπως παιδί τους συνομήλικούς μου
στο δειλινό παιχνίδι.

Πάει κι η αγάπη χάνεται
σαν το νερό στην πέτρα.
Πάει κι η αγάπη χάνεται.







Ο Μυστράς

Στίχοι: Νίκος Καρούζος
Μουσική: Γιάννης Μαρκόπουλος
Πρώτη εκτέλεση: Γιάννης Μαρκόπουλος

Στον πηλό των Ελλήνων χαμηλά φωτισμένος
ο Μυστράς ωσάν πάθος αθώο στον ήλιο τους νεκρούς αναπαύει,
Παντάνασσα στο βραδινό φως.

Βυζαντινή ομορφιά μέσα από χρωματιστά παράθυρα
μυρωδία χαρίζει των άστρων κι η δροσιά σ' ένα πέτρινο ανηφόρι.
Ο αετός μιας δόξας έρημος στο δάπεδο Βυζαντινής ομορφιάς .

Στον πηλό των Ελλήνων χαμηλά φωτισμένος
ο Μυστράς ωσάν πάθος αθώο στον ήλιο
τους νεκρούς αναπαύει.

Δαρμένα παλάτια σαν άγνωστες τυφλές γυναίκες
κοιμάται ο Τιτάν, κερδίζει τρόπο τον δρόμο της ομορφιάς,
Παντάνασσα σε βραδινό φως.

Στον πηλό των Ελλήνων χαμηλά φωτισμένος
ο Μυστράς ωσάν πάθος αθώο στον ήλιο.







ΟΣΟ ΚΡΑΤΗΣΕΙ Η ΖΩΗ

Μουσική: Γιάννης Μαρκόπουλος
Στίχοι: Νίκος Καρούζος
Πρώτη ερμηνεία από το Μανώλη Μητσιά

Εδώ ερμηνεύει η Χαρούλα Αλεξίου.
Η εκτέλεση της συμπεριλήφθηκε στην ανθολογία "Κύκλοι"

Όσο κρατήσει η ζωή κρατεί κι ο θάνατος.
Ώρα να σκεφτώ τα μελλούμενα
σωριασμένα αιφνίδια στο χθες.
Φοβερή ασυνέχεια: ο πλούτος μου είναι το στήθος μου.
Γι αυτό ποτέ δεν παζάρεψα το ηλιοβασίλεμα
και ταξιδεύω σίγουρος,
όσο η μίνθη ταξιδεύει και το ασπροθύμαρο.





Η σκάλα

Στίχοι: Νίκος Καρούζος
Μουσική: Γιάννης Μαρκόπουλος
Πρώτη εκτέλεση: Κωνσταντίνος Παλιατσάρας

Ακούω ένα χτίσιμο στο στήθος. Με τρομάζει.
Τι ωραία θάτανε με μια ένεση
να κυκλοφορούσε στο αίμα μου
η επόμενη χιλιετία!
Τούτος ο κόσμος μοιάζει με σκάλα.
Κάθε σκαλί της όταν τ' ανέβεις χαλιέται πέφτει.
Στο τελευταίο το σκαλί η σκάλα δεν υπάρχει.

Κώστας Κοτσώλης"Ο ΒΙΡΤΟΥΟΖΟΣ ΚΙΘΑΡΙΣΤΗΣ"

Sube, sube, sube Bandera del amor Pequeño corazón Y brilla como el sol Y canta como el mar..

BUEN VIAJE MI NEGRA HERMOSA!!!

Teresa Parodi, a friend of Sosa said of her:

“…Mercedes, salmo en los labios
amorosa madre amada
mujer de América herida
tu canción nos pone alas y hace que la patria toda
menudita y desolada no se muera todavía,
no se muera porque siempre cantarás en nuestras almas…”

…Mercedes, psalm on the lips
loving and loved mother
woman of wounded America
your song puts wings on us and makes the entire
small and desolate homeland
does not die yet,
you will always sing in our souls…

Πέθανε σήμερα σε ηλικία 74 ετών η Μερσέδες Σόσα, η τραγουδίστρια από την Αργεντινή που πολέμησε με τη φωνή της τους δικτάτορες της Νότιας Αμερικής και έγινε σύμβολο της σύγχρονης λατινοαμερικάνικης μουσικής, μετέδωσε το κρατικό πρακτορείο ειδήσεων Telam.
Η Σόσα νοσηλευόταν εδώ και 11 ημέρες σε κλινική του Μπουένος 'Αιρες με προβλήματα στα νεφρά.
Η σορός της θα μεταφερθεί στην Εθνοσυνέλευση όπου θα εκτεθεί σε λαϊκό προσκύνημα.
Η Σόσα, επονομαζόμενη και "Η Νέγρα", ήταν μαχητική κομμουνίστρια και εξορίστηκε στην Ευρώπη κατά την περίοδο της στρατιωτικής δικτατορίας στην Αργεντινή (1976-1983).
Την αποκαλούσαν και "φωνή της σιωπηλής πλειοψηφίας" για τους αγώνες της υπέρ της πολιτικής ελευθερίας και των λιγότερο προνομιούχων.

Τα προβλήματα υγείας της την εμπόδισαν να συμμετάσχει στο λανσάρισμα ενός διπλού άλμπουμ με τίτλο «Cantora» ("Τραγουδίστρια"), που αποτελείται από πολλά ντουέτα με βεντέτες της ισπανικής και λατινοαμερικάνικης μουσικής (Χοάν Μανουέλ Σεράτ, Λουίς Αλμπέρτο Σπινέτα, Καετάνο Βελόσο, Σακίρα)




From the Washington Post:

Here are the lyrics of “We’re Still Singing,” which she sang accompanied by the large Andean drum called the bombo: “I was killed a thousand times. I disappeared a thousand times, and here I am, risen from the dead. . . . Here I am, out of the ruins the dictatorship left behind. We’re still singing.” Ms. Sosa came under official harassment and intimidation by the right-wing, nationalist junta that ruled Argentina from 1976 to 1983. The government was responsible for the deaths and disappearances of an estimated 30,000 real and perceived leftists, and Ms. Sosa transformed her sold-out concerts into rallies against the abuses of power.

Her songs were banned from Argentine radio and television, and she courted arrest by singing anthems of agrarian reform such as “When They Have the Land” at one performance in the university city of La Plata. Many in attendance were arrested by security forces, and Ms. Sosa was publicly humiliated by an officer who walked onstage and conducted a body search.



BUENOS AIRES (Reuters) - Argentine folk singer Mercedes Sosa, who fought South America's dictators with her voice and became a giant of contemporary Latin American music, died on Sunday at age 74, state news agency Telam said.

Sosa had been in intensive care in a hospital for days with kidney problems. Her body was to be taken to the National Congress later Sunday for public visitation.

Known affectionately as La Negra -- 'the Black One' due to her dark hair and skin -- Sosa was dubbed "the voice of the silent majority" for championing the poor and fighting for political freedom.
Her version of Violeta Parra's "Gracias a la Vida" ("Thanks to Life") became an anthem for leftists around the world in the 1970s and 1980s when she was forced into exile and her recordings were banned.
The breadth of her powerful voice earned her plaudits abroad and popularity at home and she cut a striking figure with her long hair and trademark ponchos at live shows into her 70s.
In the turbulent 1960s and '70s Sosa was a key exponent of the highly politicized Nuevo Cancionero (New Song) movement, which sought to take folk music back to its roots.
She also was a member of the Communist Party and her political sympathies attracted the wrong kind of attention during Argentina's bloody 1976-83 dictatorship when up to 30,000 people were killed in a crackdown on leftist dissent.
State censors banned her songs and she fled to Europe in 1979 after being arrested in the middle of a concert along with the entire audience in the university city of La Plata.
She frequently asserted herself as a woman of the left but maintained that her only true vocation was singing.
"Really, I was born to sing," she said in a magazine interview in 2005. "My life is dedicated to singing, finding songs and singing them.
"If I get myself involved in politics, I'd have to neglect what's most important to me, the folk song."

ROOTS
Sosa hailed from a working-class family in the poor sugar-growing province of Tucuman, getting her first taste of fame when she won a local radio talent show aged 15.
A specialist in interpreting other people's songs, she embraced the poetry of Argentina and Latin America. While she dabbled in rock and tango in later years, her roots were always in folk music.
Several months before the beleaguered military dictatorship invaded the British-ruled Falkland Islands in 1982, Sosa returned to her homeland to find her songs had won her a new, younger generation of fans.





El milagro no llegó. La voz de «La negra» se apagó. Mercedes Sosa, de 74 años, murió esta madrugada tras una semana de lucha silenciosa entre la vida y la muerte.

"Ella ha vivo a pleno. Hizo prácticamente lo que quiso. Siempre fue un símbolo de libertad".

AL JARDÍN DE LA REPUBLICA

Desde el norte traigo en el alma
la alegre zamba que canto aquí,
y que bailan los tucumanos
con entusiasmo propio de allí,
cada cual sigue a su pareja,
joven o vieja, de todo vi.

Media vuelta y la compañera
forma una rueda para seguir,
viene el gaucho, le hace un floreo
y un zapateo comienza allí,
sigue el gaucho con su floreo
y el zapateo termina allí.

Para las otras no,
pa' las del norte si,
para las Tucumanas,
mujer galana, naranjo en flor
todo lo que ellas quieran
que la primera ya terminó.

No me olvido, viera, compadre,
de aquellos bailes que hacen allí
tucumanos y tucumanas,
todos se afanan por divertir

y hacer linda esta triste vida,
así se olvida que hay que morir.

Empanadas y vino en jarra,
una guitarra, bombo y violín,
y unas cuantas mozas bizarras
pa' que la farra pueda seguir,
sin que falten esos coleros,
viejos cuenteros, pa' que hagan reír.

Para las otras no,
pa' las del norte si,
para las de Simoca,
mis ansias locas de estar allí
para brindarles mi alma
en esta zamba que canto aquí.





Serenata para la tierra de uno
Letra : Maria Elena Walsh
Exito de Mercedes Sosa.

Porque me duele si me quedo.
pero me muero si me voy
por todo y a pesar de todo, mi amor
yo quiero vivir en vos.

Por tu decencia de vidala,
y por tu escandalo de sol,
por tu verano con jazmines, mi amor
yo quiero vivir en vos.

Porque el idioma de infancia,
es un secreto entre los dos,
porque le diste reparo
al desarraigo de mi corazon.

Para sembrarte de guitarras,
para cuidarte en cada flor,
y odiar a los que te castigan, mi amor
yo quiero vivir en vos.

Proque me duele si me quedo,
pero me muero si me voy
por todos y a pesar de todo, mi amor
yo quiero vivir en vos.




Como La Cigarra
Mercedes Sosa
María Elena Walsh

Tantas veces me mataron,
tantas veces me morí,
sin embargo estoy aquí
resucitando.
Gracias doy a la desgracia
y a la mano con puñal,
porque me mató tan mal,
y seguí cantando.

Cantando al sol,
como la cigarra,
después de un año
bajo la tierra,
igual que sobreviviente
que vuelve de la guerra.

Tantas veces me borraron,
tantas desaparecí,
a mi propio entierro fui,
solo y llorando.
Hice un nudo del pañuelo,
pero me olvidé después
que no era la única vez
y seguí cantando.

Cantando al sol,
como la cigarra,
después de un año
bajo la tierra,
igual que sobreviviente
que vuelve de la guerra.

Tantas veces te mataron,
tantas resucitarás
cuántas noches pasarás
desesperando.
Y a la hora del naufragio
y a la de la oscuridad
alguien te rescatará,
para ir cantando.

Cantando al sol,
como la cigarra,
después de un año
bajo la tierra,
igual que sobreviviente
que vuelve de la guerra.

María Elena Walsh.





CHACARERA DEL OLVİDAO

SUBE, SUBE, SUBE

Sube, sube, sube
Bandera del amor
Pequeño corazón
Y brilla como el sol
Y canta como el mar.

Canta como el viento
Peinador de trigo
Canta como el río
Canta pueblo mío.
Sí, los pueblos que cantan
Siempre tendrán futuro.

Canta por las voces
De los que soñaron
Canta por las bocas
De los que lloraron.
Canta...

Dame tu esperanza América india
Dame tu sonrisa América negra
Dame tu poema América nueva,
América nueva, América nueva...

Sube, sube, sube
Bandera del amor
Pequeño corazón
Y brilla como el sol
Y canta como el mar.

Canta por los bellos
Días que se han ido
Canta por mañana
Canta buen amigo.
Canta...





UNA CANCIÓN POSIBLE

Dame una leve canción, un trozo de pan,
la lucha de cada día,
que vivir sin esta vida es imposible para mí,
dame las uvas y el sol
la bella emoción de amar bajo las estrellas
que vivir sin esta vida es imposible para mí.

Dame una ilusión, la luz de un volcán
la rueca de la esperanza
que esta tierra sea posible
por sus viejas cicatrices, por sus tristes mutilados,
los que han muerto despojados, los que nombro enamorados,
los que lloro derrumbados,los que canto desangrados,
los que van siempre a mi lado con su sueño desvelado,
los que han dado su costado para los desamparados,
victoriosos torturados, pero nunca derrotados
el futuro está en mis manos y en mi amor apasionado
el futuro está en mis manos y tu amor . . .

los que han dado su costado para los desamparados,
victoriosos torturados, pero nunca derrotados
el futuro está en mis manos y en mi amor apasionado
el futuro está en mis manos y tu amor . . .




Esta canción fue escrita por el cantante cubano Silvio Rodriguez. Aquí la cantante Argentina Mercedes Sosa la canta.

This song was originally written and performed by the Cuban singer Silvio Rodriguez. Here, it is sung by the Argentine singer Mercedes Sosa.

Si no creyera en la locura
de la garganta del sinsonte
si no creyera que en el monte
se esconde el trino y la pavura
si no creyera en la balanza
en la razón del equilibrio
si no creyera en el delirio
si no creyera en la esperanza
si no creyera en lo que agencio
si no creyera en mi camino
si no creyera en mi sonido
si no creyera en mi silencio
qué cosa fuera
qué cosa fuera la maza sin cantera
un amasijo hecho de cuerdas y tendones
un revoltijo de carne con madera
un instrumento sin mejores resplandores
que lucecitas montadas para escena
qué cosa fuera, corazón, qué cosa fuera
qué cosa fuera la maza sin cantera
un testaferro del traidor de los aplausos
un servidor de pasado en copa nueva
un eternizador de dioses del ocaso
júbilo hervido con trapo y lentejuela
qué cosa fuera, corazón, qué cosa fuera
qué cosa fuera la maza sin cantera
qué cosa fuera, corazón, qué cosa fuera
qué cosa fuera la maza sin cantera
si no creyera en lo más duro
si no creyera en el deseo
si no creyera en lo que creo
si no creyera en algo puro
si no creyera en cada herida
si no creyera en la que ronde
si no creyera en lo que esconde
hacerse hermano de la vida
si no creyera en quien me escucha
si no creyera en lo que duele
si no creyera en lo que quede
si no creyera en lo que lucha
qué cosa fuera
qué cosa fuera la maza sin cantera
un amasijo hecho de cuerdas y tendones
un revoltijo de carne con madera
un instrumento sin mejores resplandores
que lucecitas montadas para escena
qué cosa fuera, corazón, qué cosa fuera
qué cosa fuera la maza sin cantera
un testaferro del traidor de los aplausos
un servidor de pasado en copa nueva
qué cosa fuera, corazón, qué cosa fuera
qué cosa fuera la maza sin cantera
un eternizador de dioses del ocaso
júbilo hervido con trapo y lentejuela
qué cosa fuera, corazón, qué cosa fuera
qué cosa fuera la maza sin cantera
qué cosa fuera, corazón, qué cosa fuera
qué cosa fuera la maza sin cantera





Zamba para no morir

Romperá la tarde mi voz
hasta el eco de ayer
voy quedándome sólo al final
muerto de sed, harto de andar
pero sigo creciendo en el sol, vivo

era el tiempo viejo la flor
la madera frutal
luego el hacha se puso a golpear
verse caer, sólo rodar
pero el árbol reverdecerá, nuevo


Al quemarse en el cielo la luz del día, me voy
con el cuero asombrado me iré
ronco al gritar que volveré
repartida en el aire al gritar, siempre

Mi razón no pide piedad
se dispone a partir
no me asusta la muerte ritual
sólo dormir, verme borrar
una historia me recordará, vivo

veo el campo, el fruto, la miel
y estas ganas de amar
no me puede el olvido vencer
hoy como ayer, siempre llegar
en el hijo se puede volver, nuevo



Mercedes Sosa is the most successful artist to ever come out of Argentina. She has been front and center for Argentinean musical culture for more then 30 years, even after she was exiled by the military in the late 1970's. Her new album is called, "Corazon Libre" and was released on Sept. 13 2005.


SOLO LE PIDO A DIOS
Leon Gieco

Solo le pido a Dios
Que el dolor no me sea indiferente
Que la reseca muerte no me encuentre
Vacio y solo sin haber echo lo suficiente

Solo le pido a Dios
Que lo injusto no me sea indiferente
Que no me abofeteen la otra mejia
Despues que una garra me arane esta frente

Solo le pido a Dios
Que la guerra no me sea indiferente
Es un monstro grande y pisa fuerte
Toda la pobre inocencia de la gente
Es un monstro grande y pisa fuerte
Toda la pobre inocencia de la gente





Gracias a la Vida
Letra de Violeta Parra

Gracias a la Vida que me ha dado tanto
me dio dos luceros que cuando los abro
perfecto distingo lo negro del blanco
y en el alto cielo su fondo estrellado
y en las multitudes el hombre que yo amo.

Gracias a la vida, que me ha dado tanto
me ha dado el oido que en todo su ancho
graba noche y dia grillos y canarios
martillos, turbinas, ladridos, chubascos
y la voz tan tierna de mi bien amado.

Gracias a la Vida que me ha dado tanto
me ha dado el sonido y el abedecedario
con él las palabras que pienso y declaro
madre amigo hermano y luz alumbrando,
la ruta del alma del que estoy amando.

Gracias a la Vida que me ha dado tanto
me ha dado la marcha de mis pies cansados
con ellos anduve ciudades y charcos,
playas y desiertos montañas y llanos
y la casa tuya, tu calle y tu patio.

Gracias a la Vida que me ha dado tanto
me dio el corazón que agita su marco
cuando miro el fruto del cerebro humano,
cuando miro el bueno tan lejos del malo,
cuando miro el fondo de tus ojos claros.

Gracias a la Vida que me ha dado tanto
me ha dado la risa y me ha dado el llanto,
asi yo distingo dicha de quebranto
los dos materiales que forman mi canto
y el canto de ustedes que es el mismo canto
y el canto de todos que es mi propio canto.

Gracias a la Vida
Gracias a la Vida
Gracias a la Vida
Gracias a la Vida


Mercedes Sosa - Thanks to life (Violeta Parra)

Thanks to life, which has given me so much.
It gave me two beams of light, that when opened,
Can perfectly distinguish black from white
And in the sky above, her starry backdrop,
And from within the multitude
The one that I love.

Thanks to life, which has given me so much.
It gave me an ear that, in all of its width
Records— night and day—crickets and canaries,
Hammers and turbines and bricks and storms,
And the tender voice of my beloved.

Thanks to life, which has given me so much.
It gave me sound and the alphabet.
With them the words that I think and declare:
"Mother," "Friend," "Brother" and the light shining.
The route of the soul from which comes love.

Thanks to life, which has given me so much.
It gave me the ability to walk with my tired feet.
With them I have traversed cities and puddles
Valleys and deserts, mountains and plains.
And your house, your street and your patio.

Thanks to life, which has given me so much.
It gave me a heart, that causes my frame to shudder,
When I see the fruit of the human brain,
When I see good so far from bad,
When I see within the clarity of your eyes...

Thanks to life, which has given me so much.
It gave me laughter and it gave me longing.
With them I distinguish happiness and pain—
The two materials from which my songs are formed,
And your song, as well, which is the same song.
And everyone's song, which is my very song.

Thanks to life
Thanks to life
Thanks to life
Thanks to life





Vientos Del Alma

Yo soy la noche, la mañana
Yo soy el fuego, fuego en la oscuridad
Soy pachamama, soy tu verdad
Yo soy el canto, viento de la libertad

Vientos del alma envueltos en llamas
Suenan las voces de la quebrada
Traigo la tierra en mil colores
Como un racimo lleno de flores
Traigo la luna con su rocío
Traigo palabras con el sonido y luz de tu destino

Yo soy la noche, la mañana
Yo soy el fuego, fuego en la oscuridad
Soy pachamama, soy tu verdad
Yo soy el canto, viento de la libertad
Yo soy el cielo, la inmensidad
Yo soy la tierra, madre de la eternidad
Soy pachamama, soy tu verdad
Yo soy el canto, viento de la libertad

Hoy vuelvo en coplas a tu camino
Juntando eco de torbellinos
Traigo las huellas de los amores
Antigua raza y rostro de cobre
Traigo la luna con su rocío
Traigo palabras con el sonido y luz de tu destino

Yo soy la noche, la mañana
Yo soy el fuego, fuego en la oscuridad
Soy pachamama, soy tu verdad
Yo soy el canto, viento de la libertad
Yo soy el cielo, la inmensidad
Yo soy la tierra, madre de la eternidad
Soy pachamama, soy tu verdad
Yo soy el canto, viento de la libertad

Yo soy la noche, la mañana
Yo soy el fuego, fuego en la oscuridad
Soy pachamama, soy tu verdad
Yo soy el canto, viento de la libertad
Yo soy el cielo, la inmensidad
Yo soy la tierra, madre de la eternidad
Soy pachamama, soy tu verdad
Yo soy el canto, viento de la libertad





Yo vengo a ofrecer mi corazon

¿Quién dijo que todo está perdido?
Yo vengo a ofrecer mi corazón.
Tanta sangre que se llevó el río,
yo vengo a ofrecer mi corazón.

No será tan fácil, ya sé que pasa.
No será tan simple como pensaba.
Como abrir el pecho y sacar el alma, una cuchillada de amor.

Luna de los pobres, siempre abierta,
yo vengo a ofrecer mi corazón.
Como un documento inalterable,
yo vengo a ofrecer mi corazón.

Y uniré las puntas de un mismo lazo,
y me iré tranquilo, me iré despacio,
y te daré todo y me darás algo,
algo que me alivie un poco nomás.

Cuando no haya nadie cerca o lejos,
yo vengo a ofrecer mi corazón.
Cuando los satélites no alcancen,
yo vengo a ofrecer mi corazón.

Hablo de países y de esperanza,
hablo por la vida, hablo por la nada,
hablo por cambiar esta, nuestra casa,
de cambiarla por cambiar nomás.

¿Quién dijo que todo está perdido?
Yo vengo a ofrecer mi corazón.
FITO PAEZ





Solo se trata de vivir

Dicen que viajando se fortalece el corazón
pues andar nuevos caminos
te hace olvidar el anterior
Ojala que esto pronto suceda,
así podrá descansar mi pena
hasta la próxima vez

Y así encuentras una paloma herida
que te cuenta su poesía de haber amado
y quebrantado otra ilusión
Seguro que al rato estará volando,
inventando otra esperanza
para volver a vivir

Creo que nadie puede dar una respuesta
ni decir que puerta hay que tocar
Creo que a pesar de tanta melancolía,
tanta pena y tanta herida,
sólo se trata de vivir

En mi almanaque hay una fecha vacía,
es la del día que dijiste que tenías que partir
Debes andar por nuevos caminos
para descansar la pena hasta la próxima vez
Seguro que al rato estarás amando,
inventando otra esperanza para volver a vivir

Creo que nadie puede dar una respuesta
ni decir que puerta hay que tocar
Creo que a pesar de tanta melancolía,
tanta pena y tanta herida,
sólo se trata de vivir

Dicen que viajando se fortalece el corazón
pues andar nuevos caminos
te hace olvidar el anterior
Ojala que esto pronto suceda,
así podrá descansar mi pena
hasta la próxima vez
Seguro que al rato estaré volando,
inventando otra esperanza para volver a vivir

Creo que nadie puede dar una respuesta
ni decir que puerta hay que tocar
Creo que a pesar de tanta melancolía,
tanta pena y tanta herida,
sólo se trata de vivir
Lito Nebbia





Cuando tu no estas

Solo en la ruta de mi destino
sin el amparo de tu mirar,
soy como un ave que en el camino
rompió las cuerdas de su cantar.

Cuando no estás la flor no perfuma,
si tú te vas, me envuelve la bruma;
el zorzal, la fuente y las estrellas
pierden para mí su seducción.

Cuando no estás muere mi esperanza
si tú te vas se va mi ilusión.
Oye mi lamento, que confío al viento,
todo es dolor cuando tú no estás.

Nace la aurora resplandeciente,
clara mañana, bello rosal,
brilla la estrella, canta la fuente,
ríe la vida, porque tú estás.

«Το τάνγκο μας κάνει ό,τι θέλει» Χόρχε Λούις Μπόρχες

Το τάνγκο είναι μια θλιμμένη σκέψη
που μπορεί να χορευτεί.
Ενρίκε Σάντος Ντισέπολο, Ντισεπολίν

Ο σημαντικότερος συνθέτης του τάγκο μετά την χρυσή εποχή, αλλά και ένας από τους σημαντικότερους όλων των εποχών, είναι ο Astor Piazzolla (Άστορ Πιατσόλα)(1921-1992) του οποίου τα σημαντικότερα έργα ηχογραφήθηκαν από το 1960 μέχρι τον θάνατό του το 1992. Μολονότι αρχικά συνάντησε αντίδραση στην Αργεντινή, καθώς οι συνθέσεις του θεωρήθηκαν υπερβολικά νεωτερικές, είναι πλέον καθιερωμένος σαν ένας μεγάλος μουσικός.

Η καταγωγή του tango είναι αρκετά ασαφής. Υπάρχουν θεωρίες που μιλούν για αφρικάνικες ρίζες και άλλες που μιλούν για μετανάστες που μετέφεραν στην Αργεντινή χορευτικές επιρροές από τις πατρίδες τους. Το σίγουρο είναι ότι στα μέσα του 19ου αιώνα, άρχισε να διαδίδεται στο Buenos Aires.
Οι "guapos", οι "compadritos" και οι "malevos" συναντιούνταν στο Café Sabatino, στο Almacén de la Milonga και στο Viejo Bailetín del Palomar. Στα μπακάλικα της οδού Necochea de La Boca άρχισε να ακούγεται αυτή η χαρούμενη και νεανική μουσική από μουσικούς που αυτοσχεδίαζαν χωρίς να γνωρίζουν παρτιτούρες.

Το tango δεν μπορεί να θεωρηθεί ξεχωριστό από την αργεντίνικη παράδοση, καθώς αναπτύχθηκε παράλληλα με την αργεντίνικη κοινωνία και "χρωματίστηκε" από τις εμπειρίες των ανθρώπων που μετανάστευσαν εκεί. Μια εκδοχή, μάλιστα, της προέλευσης του tango είναι και αυτή: γύρω στο 1860 οι διάφοροι μετανάστες χόρευαν χορούς των περιοχών τους. Χορεύονταν πολύ το βαλς, αυστριακής προέλευσης, το paso doble και το tango andalúz, η zarzuela, χοροί σκωτσέζικης προέλευσης, habaneras κουβανέζικης προέλευσης, polka, mazurka, cuadrilla και milonga. Όλοι αυτοί οι χοροί είχαν ως βάση το fandango και το candombe των νέγρων. Ακόμα, όμως, δεν υπήρχε ο χορός tango που εννοοούμε σήμερα.

Στις γειτονιές άρχισε να χορεύεται το "tango arrabalero", στον οποίο τα ζευγάρια χόρευαν σφιχταγκαλιασμένα, σκανδαλίζοντας τα ήθη της εποχής. Αναμενόμενο, λοιπόν, να απαγορευτεί ο χορός αυτός από την Εκκλησία, αλλά και από την Αστυνομία, αναγκάζοντας τους tangueros να χορεύουν σε κρυφά και σκοτεινά μέρη.
Αυτή η απομόνωση, το σκοτάδι και η μυστικοπάθεια, ήταν που ενέτειναν τη δύναμη του συναισθήματος και της μελωδίας, δημιουργώντας ένα μύθο γύρω από το tango και προσδίδοντάς του ένα μοναδικό πάθος. Από τους συντηρητικούς, θεωρούνταν κάτι "βρώμικο", κάτι που χόρευαν μόνο όσοι αναζητούσαν ηδονή και ερωτισμό.
Το 1910 το tango χορεύεται στο Παρίσι κι από κει κι έπειτα διαδίδεται σ' όλο τον κόσμο. Η αποδοχή του, μάλιστα, ήταν τέτοια, ώστε να θεωρείται αναγκαίος χορός για να εκφραστεί κάποιος. Η αφορμή για τη διατήρησή του όλα αυτά τα χρόνια, ήταν και ο σχεδιασμός χορογραφιών, οι οποίες εκτελούνταν και εμπλουτίζονταν συνέχεια. Επίσης, ο διάσημος Αργεντίνος συγγραφέας, Jorge Luis Borges, ανέφερε συχνά-πυκνά στα γραπτά του διάφορες tango εμπειρίες τόσο άλλων όσο και προσωπικές. Τέλος, το Hollywood καθιερώνει το αργεντίνικο τάνγκο μέσα από τις ταινίες του Rodolfo Valentino, ανάγοντάς το σε ερωτικό, παθιασμένο και απαραίτητο χορό για να μπορέσουν να εκφραστούν τα βαθύτερα συναισθήματα.
Όπως κάθε αυθεντική καλλιτεχνική έκφραση, έτσι και το tango πλησιάζει την έννοια της ανθρώπινης ύπαρξης, αποκαλύπτοντας την ψυχή του Μπουένος Άιρες. Ίσως εκεί να οφείλεται και η επιβίωσή του στις γειτονιές της Αργεντινής, στις ακαδημίες χορού της Ιαπωνίας, στους δρόμους του Παρισιού και στα πολιτιστικά κέντρα της Νέας Υόρκης.

tango.dancenews.gr

Ο Κάρλος Γκαρδέλ (στα ισπανικά Carlos Gardel, 11 Δεκεμβρίου 1890 – 24 Ιουνίου 1935) ήταν εξαιρετικά διάσημος τραγουδιστής του τάγκο κατά το διάστημα του μεσοπολέμου. Ο θάνατός του σε αεροπορικό δυστύχημα στο απόγειο της καριέρας του δημιούργησε την εικόνα του τραγικού ήρωα και στις δύο πλευρές του Ρίο ντε λα Πλάτα. Για πολλούς θαυμαστές του, ο Γκαρδέλ ήταν η προσωποποίηση της ψυχής του τάγκο, ένα μουσικό και χορευτικό είδος που αναπτύχθηκε στις γειτονιές του Μπουένος Άιρες και του Μοντεβιδέο γύρω στα τέλη του 19ου αιώνα.

Ο Γκαρδέλ ήταν βαρύτονος, με αλάνθαστη μουσικότητα και δραματική έκφραση, και δημιούργησε μικρά αριστουργήματα μέσα από τις εκατοντάδες τρίλεπτων τανγκό που ηχογράφησε στη ζωή του. Μαζί με τον μακρόχρονο συνεργάτη του, τον στιχουργό Αλφρέδο Λε Πέρα, ο Γκαρδέλ επίσης έγραψε αρκετά κλασικά τάγκο, όπως το Mi Buenos Aires querido, Amores de Estudiante, Soledad, Volver, Por una cabeza και El día que me quieras.

Ο Γκαρδέλ ξεκίνησε την καριέρα του τραγουδώντας σε μπαρ και ιδιωτικές συγκεντρώσεις και το 1911 σχημάτισε ντουέτο με τον Φρανσίσκο Μαρτίνο, και αργότερα με τον Χοσέ Ρατσάνο (το οποίο κράτησε μέχρι το 1925), τραγουδώντας ένα ευρύ ρεπερτόριο. Ο Γκαρδέλ εφηύρε το tango-canción το 1917 με το τραγούδι Mi Noche Triste, σύνθεση των Πασκουάλ Κοντούρσι και Σαμουέλ Καστριότα, το οποίο πούλησε 100.000 δίσκους και ήταν επιτυχία σε ολόκληρη τη Λατινική Αμερική. Περιόδευσε σε Αργεντινή, Ουρουγουάη, Χιλή, Βραζιλία, Πουέρτο Ρίκο, Βενεζουέλα, Κολομβία και εμφανίστηκε στη Βαρκελώνη, τη Μαδρίτη, το Παρίσι και τη Νέα Υόρκη. Πούλησε 70.000 δίσκους τους πρώτους τρεις μήνες κατά τη διάρκεια επίσκεψής του στο Παρίσι το 1928. Όταν η δημοτικότητά του αυξήθηκε, γύρισε και ταινίες με την Paramount στη Γαλλία και τις ΗΠΑ, οι οποίες ουσιαστικά συνέβαλαν στην εικόνα που είχε ως είδωλο.

Εκείνο το ξέσπασμα, το τάνγκο, εκείνη η διαβολιά,της ζωής τα μεστά χρόνια προκαλεί.Φτιαγμένος από σκόνη και χρόνο, ο άνθρωπος διαρκεί λιγότερο κι απ’ του μεσημεριού την αντηλιά.
Jorge Luis Borges.

ΤΟ ΤΑΝΓΚΟ

Εl tango - J.L.Βοrges

Πού να βρίσκονται; ρωτά η ελεγεία
για κείνους που πια δεν υπάρχουν, μαθές,
σα να υπήρχε ένα μέρος όπου το Χθες
είναι το Σήμερα, το Ακόμα ή το Επιπλέον μία.

Πού να βρίσκονται (επαναλαμβάνω) από απάχηδες τόσες γενιές
που πήγαν κι έστησαν μια τρομερή νύχτα
σε σκονισμένους χωματόδρομους ή σε χαμένες γειτονιές
του στιλέτου και της μαγκιάς τη σέχτα;

Πού να βρίσκονται εκείνοι που πέρασαν;
Στην εποποιία ένα επεισόδιο κόμισαν χορηγία
κι ένα θρύλο στο χρόνο. Που δίχως καμία κακία,
όφελος ή ερωτικό πάθος ο ένας τον άλλον μαχαίρωσαν;

Τους ψάχνω μέσα στους θρύλους τους, στην τελευταία
θράκα που, όπως ένα αναπάντεχο τριαντάφυλλο,
κρατάει κάτι από εκείνον τον ψυχωμένο όχλο
στο Κοράλες και στην Μπαλβανέρα την ωραία.

Σε ποια σκοτεινά στενοσόκακα ή τόπο έρμο
του άλλου κόσμου θα κατοικεί η γρανιτένια
η σκιά εκείνου του Μουράνια,
του μαχαιροβγάλτη απ’ το Παλέρμο;

Κι εκείνος ο μόρσιμος Ιμπέρα (που κι οι άγιοι
τον λυπούνται) σ’ ένα γιοφύρι του δρόμου, του Νιάτου,
του αδερφού του, έδωσε χτύπημα θανάτου.
Στα φονικά τον ξεπερνούσε κι έγιναν οι φόνοι πάγιοι.

Μια μυθολογία κοφτερών εγχειριδίων
σβήνει αργά μέσα στη λήθη.
Ένα τραγούδι για άθλους ελήφθη
μέσα στο θόρυβο των αστυνομικών δελτίων.

Μα υπάρχει κι άλλη θράκα, κι άλλου πυρακτωμένου ρόδου,
από τη στάχτη που τους φυλάει ακέραιους.
Εκεί βρίσκεις μαχαιροβγάλτες αγέρωχους
και το βάρος του αθόρυβου μαχαιριού ενός βάρδου.

Αν κι αυτό το εχθρικό στιλέτο ή τ’ άλλο στιλέτο,
ο Χρόνος, τους έστειλε κάτω απ’ το χώμα,
σήμερα, έξω απ’ του χρόνου το παραπέτο,
το θάνατο, εκείνοι οι πεθαμένοι ζουν μεσ’ του τάνγκο το σώμα.

Μεσ’ στις χορδές της μουσικής βρίσκονται,
στης κιθάρας το αργό το παίξιμο,
και λέει μια μιλόνγκα μ’ αλέγρου ρυθμού πλέξιμο
για το γιορτάσι και την αθωότητα σαν πέτονται.

Γυρίζει ο κίτρινος τροχός πάνω απ’ το κενό
μ’ άλογα και με λιοντάρια. Ακούω την ηχώ
και με του Αρόλας και του Γκρέκο τα τάνγκο ξεψυχώ
που είδα κάποτε να χορεύουν στο στενό,

κάποια στιγμή που αναδύεται απ’ το πουθενά,
δίχως πριν ούτε μετά, ενάντια στη λήθη,
που θυμίζει της ίδιας της απώλειας τα ήθη,
το χαμό και το ανακτημένο ξανά.

Στ’ ακόρντα υπάρχουν πράγματα παλιά, στους στίχους:
στο άλλο πάτιο και στης κληματαριάς τους γρίφους.
(Πίσω απ’ τους καχύποπτους τοίχους
ο Νότος κρατάει την κιθάρα και τη λαβή του ξίφους).

Εκείνο το ξέσπασμα, το τάνγκο, εκείνη η διαβολιά,της ζωής τα μεστά χρόνια προκαλεί.
Φτιαγμένος από σκόνη και χρόνο, ο άνθρωπος διαρκεί λιγότερο κι απ’ του μεσημεριού την αντηλιά.













«Το τάνγκο δε βγήκε για να υμνήσει αυτά που κατέχει κάποιος,
αλλά εκείνα που έχει απολέσει»
Χοσέ Γκομπέζο

You may only be a person in this world, but for someone you're the world. Gabriel Garcia Marquez

13 Phrases for living
By Gabriel Garcia Marquez


I love you not for whom you are,
but who i am when I'm by your side.

No person deserves your tears,
and who deserves them won't make you cry.

Just because someone doesn't love you as you wish,
it doesn't mean you're not loved with all his/her being.

A true friend is the one,
who hold your hand and touches your heart.

The worst way to miss someone is,
to be seated by him/her and know you'll never have him/her.

Never stop smiling not even when you're sad,
someone might fall in love with your smile.

You may only be a person in this world,
but for someone you're the world.

Don't spend time with someone,
who doesn't care spending it with you.

Maybe God wants you to meet many wrong people,
before you meet the right one,so when it happens you'll be thankful.

Dont cry because it came to an end,
smile because it happened.

There will always be people who'll hurt you,
so you need to continue trusting, just be careful.

Become a better person and be sure to know who you are,
before meeting someone new and hoping that person knows who you are.

Don't struggle so much,
best things happen when not expected.