Δευτέρα 12 Οκτωβρίου 2009

Η επαναστατική δικαιοσύνη είναι η αληθινή δικαίοσύνη COMANDANTE CHE GUEVARA



Ο Ερνέστο Γκεβάρα ντε λα Σέρνα (Ernesto Guevara de la Serna) (14 Ιουνίου 1928 στο Ροζάριο, Αργεντινή - 9 Οκτωβρίου 1967 στη Λα Χιγκέρα, Βολιβία), γνωστός ως Τσε Γκεβάρα, ήταν Αργεντινός γιατρός, Μαρξιστής - Λενινιστής επαναστάτης, ένας από τους αρχηγούς των ανταρτών στην Κούβα και πολιτικός. Συμμετείχε στο κίνημα της 26ης Ιουλίου που πέτυχε την ανατροπή του δικτατορικού καθεστώτος του Φουλχένσιο Μπατίστα στην Κούβα, αρχικά προσφέροντας τις ιατρικές γνώσεις του και αργότερα ως διοικητής των ανταρτών, ενώ υπήρξε μέλος της επαναστατικής κουβανικής κυβέρνησης προωθώντας ριζικές μεταρρυθμίσεις. Το 1965 πιστός στην νίκη της επανάστασης στην Κούβα έφυγε με στόχο την οργάνωση νέων επαναστατικών κινημάτων στο Κονγκό και αργότερα στην Βολιβία, όπου τραυματίστηκε, συνελήφθη και δολοφονήθηκε ενώ ήταν στο κρεβάτι.
Όπως και ο Μάο Τσετούνγκ, ο Ερνέστο Γκεβάρα ανάπτυξε θεωρίες πάνω στην στρατηγική και την τακτική του μοντέρνου ανταρτοπόλεμου και προσπάθησε να εφαρμόσει τις επαναστατικές του θεωρίες στην πράξη. Ο Γκεβάρα αποτέλεσε και αποτελεί σύμβολο για τα επαναστατικά και προοδευτικά κινήματα σε όλο τον κόσμο.






























CHE
Στίχοι: Μάνος Λοΐζος
Μουσική: Μάνος Λοΐζος

Μια φωτογραφία σου ήρθε και σε μένα
Μια φωτογραφία σου απ' τα ξένα

Απ' αυτές που κρατάν οι φοιτητές
Απ' αυτές που ξεσκίζει ο χαφιές
Απ' αυτές που κρεμάν οι φοιτητές
Στην καρδία τους
Τσε Γκεβάρα


Κλείσε το παράθυρο
Σφάλισε τις πόρτες
Τρέμω για τον άνθρωπο
Με τις μπότες

Τι ζητά και στους ίσκιους περπατά
Τι ζητά και για σένανε ρωτά
Τι ζητά και το σπίτι μας κοιτά
Κάθε βράδυ
Τσε Γκεβάρα

Τόσα τριαντάφυλλα
Τα 'καψε το χιόνι
Αχ αυτή η άνοιξη
Με ματώνει







"...Αν έρθει μέρα, που θα διαβάσετε αυτό μου το γράμμα, θα πεί πως ο πατέρας σας έχει φύγει από κοντά σας... Ο πατέρας σας είναι ένας άνθρωπος, που ενεργεί όπως σκέπτεται. Και πού σίγουρα έμεινε πάντα πιστός στις πεποιθήσεις του... Προπάντων να κρατήσετε μέσα σας την ικανότητα να αισθάνεστε πολύ βαθιά κάθε αδικία, που διαπράττεται εναντίον οποιουδήποτε, σ΄ οποιοδήποτε σημείο κι αν είναι του κόσμου... Αυτή είναι η πιό ωραία αρετή ενός επαναστάτη...".

«...τώρα θα ήθελα να σας πω ότι σας αγαπώ πολύ και θα σας θυμάμαι πάντα, μαζί και τη μαμά σας, παρ' όλο που τους μικρότερους τους γνωρίζω σχεδόν μονάχα από φωτογραφίες, αφού ήταν μωρά όταν έφυγα. Σύντομα θα βγάλω και εγώ μια φωτογραφία για να με γνωρίσετε έτσι όπως είμαι τώρα, λιγουλάκι πιο γέρος και άσχημος. ...Τσίκο μεγάλωσε εσύ και γίνε άντρας και θα δούμε κατόπιν τι θα κάνεις. Αν υπάρχει ακόμα ιμπεριαλισμός θα πάμε να τον πολεμήσουμε, αν έχει τελειώσει, εσύ ο Καμίλο και εγώ θα πάμε διακοπές στη Σελήνη... και πάρτε ένα φιλί ίσα με έναν ελέφαντα από τον Μπαμπά».

Ετσι κλείνει το τελευταίο γράμμα που έγραψε στα παιδιά του από τη Βολιβία ο Ερνέστο Γκεβάρα ή Τσε. Το βρήκαμε ξεφυλλίζοντας το ολοκαίνουργιο λεύκωμα «Ο Τσε από τον Γκεβάρα», που κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Τόπος.




ΑΠΟΧΑΙΡΕΤΙΣΤΗΡΙΟ ΓΡΑΜΜΑ ΤΟΥ ΤΣΕ ΓΚΕΒΑΡΑ
ΣΤΟΝ ΦΙΝΤΕΛ ΚΑΣΤΡΟ

Γράφτηκε: 3 Οκτώβρη 1965
Πηγή: «Κείμενα», Σύγχρονη Εποχή 1988
Μετάφραση: Χρ. Πάντζου

Φιντέλ,

Αυτή τη στιγμή θυμάμαι πολλά πράγματα-όταν σε γνώρισα στο σπίτι της Μαρίας-Αντωνίας, όταν μου πρότεινες να σε ακολουθήσω, την ένταση της προετοιμασίας. Μια μέρα ήρθαν και μας ρώτησαν ποιος θα έπρεπε να ειδοποιηθεί σε περίπτωση θανάτου μας. Τότε η συνειδητοποιήσαμε την πιθανότητα αυτή. Αργότερα μάθαμε ότι ήταν αλήθεια, ότι σε μια επανάσταση νικά κανείς ή πεθαίνει (αν είναι πραγματική). Πολλοί σύντροφοι έπεσαν στην πορεία προς τη νίκη.

Σήμερα τα πάντα έχουν ένα λιγότερο δραματικό τόνο, επειδή είμαστε πιο ώριμοι, αλλά το γεγονός επαναλαμβάνεται. Αισθάνομαι ότι έχω κάνει το καθήκον μου προς την Κουβανέζικη επανάσταση, στο έδαφός της, και αποχαιρετώ εσένα, τους συντρόφου, το λαό σου ο οποίος είναι τώρα δικός μου.

Παραιτήθηκα επίσημα από τις θέσεις μου στην ηγεσία του κόμματος, το πόστο μου σαν υπουργός, το βαθμό μου σα διοικητής και την υπηκοότητά μου. Δεν έχω κανένα πια δεσμό νομικά με την Κούβα. Οι μόνοι δεσμοί που εχω είναι άλλης φύσεως-αυτοί που δεν σπάνε όπως οι διορισμοί σε πόστα.

Ανασκοπώντας τη ζωή μου, πιστεύω ότι δούλευα με αρκετή τιμιότητα και αφοσίωση για να εδραιώσω την επαναστατική κατάκτηση.

Το μόνο μου σοβαρό λάθος ήταν το ότι δεν σου έδειξα αρκετή εμπιστοσύνη απ' τις πρώτες στιγμές στη Σιέρα Μαέστρα και το ότι δεν κατάλαβα αρκετά γρήγορα τις ηγετικές και επαναστατικές σου ικανότητες. Έζησα υπέροχες στιγμές δίπλα σου και αισθάνομαι την τιμή να ανήκω στους ανθρώπους σου στις λαμπρές μα λυπημένες μέρες της κρίσης της Καραϊβικής. Λίγοι πολιτικοί είναι στις μέρες μας τόσο λαμπροί όσο εσύ. Είμαι επίσης περήφανος που σε ακολούθησα χωρίς δισταγμό, που ταυτίστηκα με τον τρόπο που σκέφτεσαι και που εκτιμάς τους κινδύνους.

Άλλα έθνη του κόσμου χρειάζονται τις ταπεινές μου προσπάθειες συμπαράστασης. Μπορώ να κάνω αυτό που εσύ δεν μπορείς λόγω της ευθύνης σου στην αρχηγία της Κούβας, και έφτασε ο καιρός να αποχωριστούμε.

Πρέπει να ξέρεις ότι αυτό το κάνω με ανάμεικτα συναισθήματα. Αφήνω εδώ την πιο αγνή μου ελπίδα σαν χτίστης και σαν αγαπημένος αυτών που λατρεύω. Και αφήνω τους ανθρώπους που με δέχτηκαν σα γιο. Αυτό πληγώνει ένα μέρος της ψυχής μου. Μεταφέρω στα πεδία των νέων μαχών την πίστη ότι με δίδαξες, το επαναστατικό πνεύμα του λαού μου, το αίσθημα της εκπλήρωσης ενός απ' τα πιο ιερά καθήκοντα: να πολεμάς όπου και να είσαι τον ιμπεριαλισμό. Αυτό είναι μια πηγή δύναμης και ακόμη, γιατρεύει τις βαθύτερες πληγές.

Δηλώνω για άλλη μια φορά ότι απαλλάσσω την Κούβα από κάθε ευθύνη, εκτός απ' αυτή που προέρχεται απ' το παράδειγμά της. Αν ο θάνατος με βρει κάτω από άλλους ουρανούς, η τελευταία μου σκέψη θα είναι γι αυτό το λαό και ειδικά για σένα.

Είμαι ευγνώμων για τη διδασκαλία και το παράδειγμά σου, στο οποίο θα προσπαθήσω να σταθώ πιστός μέχρι τις τελικές συνέπειες των πράξεών μου. Πάντα ταυτιζόμουν με την εξωτερική πολιτική της επανάστασής μας, όπως και συνεχίζω. Όπου κι αν βρίσκομαι, θα αισθάνομαι την ευθύνη του να είσαι Κουβανός επαναστάτης και σαν τέτοιος θα συμπεριφέρομαι. Δεν λυπάμαι που δεν άφησα τίποτα υλικό στη γυναίκα και τα παιδιά μου. Είμαι ευτυχισμένος που έγινε έτσι. Δε ζητώ τίποτα γι αυτούς γιατί το κράτος θα φροντίσει να έχουν αρκετά για να ζήσουν και να μορφωθούν. Θα είχα πολλά να πω σ' εσένα και το λαό μας, αλλά αισθάνομαι ότι είναι άχρηστα. Οι λέξεις δεν μπορούν να εκφράσουν αυτό που θα ήθελα και δεν υπάρχει λόγος να ξοδεύω σελίδες.

Πάντα μπροστά για τη νίκη!

Πατρίδα ή θάνατος!

Σε αγκαλιάζω με όλο τον επαναστατικό μου ζήλο.




Ο Ερνέστο Γκεβάρα δεν πέθανε για μιαν απλή ανύψωση του βιοτικού επιπέδου των φτωχότερων λαών. Για μένα και πιστεύω για πολλούς, στην πραγματικότητα για εκατομμύρια πρόσωπα και κυρίως για τους νέους που θρήνησαν το τέλος του, πέθανε για ένα ιδανικό απείρως υψηλότερο, για το ιδανικό ενός Νέου Ανθρώπου.
Ερνέστο Σάμπατο



Hasta siempre Commandante!!!


Σάββατο 10 Οκτωβρίου 2009

Παρασκευή 9 Οκτωβρίου 2009

Σκύβω και προσεύχομαι με λέξεις από χώμα ήχοι κρυστάλλινοι με διαπερνούν Φωτίζουνε τη σιωπηλή ζωή μου φωτίζουνε του έρωτα τα μάτια τ' ανεξήγητα



ΓΕΛΑ ΠΟΥΛΙ ΜΟΥ

Μου φαίνεται σαν να είναι χθες
μα πάνε τόσα χρόνια
που σαν βιολί το σώμα σου
στα χέρια μου κρατούσα

Με το ραδιόφωνο σιγά
μες στο απαλό σκοτάδι
θα τρόμαζες αν ήξερες
πόσο σε αγαπούσα

Τίποτα δεν έχει αλλάξει
και τίποτα δεν είναι όπως παλιά
μένει όμως ακόμα ένα πείσμα
που δεν είναι συνήθεια μοναχά

Γέλα, γέλα πουλί μου γέλα
γέλα, κι είναι η ζωή μια τρέλα






ΡΙΤΑ ΡΙΤΑΚΙ

Παλεύει το ποτάμι στη θάλασσα να βγει
κι ο ποιητής γυρεύει τη μούσα του να βρει
το κύμα ψάχνει να 'βρει την άκρη του γιαλού
κι εγώ γυρεύω εσένανε εσένανε που μ' έστησες ξανά στο ραντεβού

Έψαχνα να 'βρω τον μπελά μου και τελικά τον βρήκα
και πήγα και αγάπησα ένα μωρό τη Ρίτα
Ρίτα 18 χρονών κι εγώ 45
Ρίτα εσύ 'σαι στην αρχή κι εγώ στο παρά πέντε

Ρίτα Ριτάκι κανένα δε φοβάσαι
Ρίτα Ριτάκι τίποτα δε θυμάσαι
Ρίτα Ριτάκι απόψε πού κοιμάσαι

Μου το 'χες πει πολλές φορές ότι δε μ' αγαπούσες
συγγνώμη δεν κατάλαβα ότι το εννοούσες
γι' αυτό λοιπόν σε χαιρετώ και φεύγω δίχως λόγια
με το κεφάλι μου ψηλά και την ψυχή στα πόδια

Ρίτα Ριτάκι κανένα δε φοβάσαι
Ρίτα Ριτάκι τίποτα δε θυμάσαι
Ρίτα Ριτάκι απόψε πού κοιμάσαι


Rita Ritaki

El río intenta que salga en la mar
y el poeta busca, que su musa encuentre
las olas buscan a encontrar la punta de la costa
y yo busco a ti, a ti que tardaste de nuevo en la cita

Buscaba a encontrar rollos y por fin los encontré
y así amé una nena, Rita
Rita de dieciocho años, y yo en los cuarenta y cinco
Rita tu estás en los principios y yo moribundo

Rita Ritaki nadie temes
Rita Ritaki nada acuerdas
Rita Ritaki esta noche que estas durmiendo

Me lo habías dicho tantas veces que no me quisiste
perdona me, no entendí que era en serio
pues, por eso te dejo y me voy sin palabras
con mi cabeza por arriba y el alma en los pies

Rita Ritaki nadie temes
Rita Ritaki nada acuerdas
Rita Ritaki esta noche que estas durmiendo

ti voglio, si, ti voglio...




DON'T WORRY, BE HAPPY

Αν η δικιά σου σού κάνει νερά
κι αν έχεις χάσει στα χαρτιά...
Don't Worry Be Happy

Άμα σε πιάσουνε με κάνα ψύλλο
και σε λυσσάξουνε στο ξύλο
Don't Worry Be Happy

Υπάρχουν και χειρότερα
μα θα στα πω αργότερα
Don't Worry Be Happy

Άμα ξυπνήσεις μέσα στη φυλακή
και δε σου εξηγεί κανένας γιατί
Don't Worry Be Happy

Δεν είναι ανάγκη να το ξέρεις κι εσύ
τους φτάνει που το ξέρουν αυτοί
Don't Worry Be Happy

Είμαστε όλοι ύποπτοι.
Κι εγώ κι εσύ και η γάτα μου μαζί
Don't Worry Be Happy

Άμα ξυπνήσεις και έχεις βγάλει ουρά,
άμα ψαχτείς και έχεις βγάλει βυζιά
Don't Worry Be Happy

Άμα η κόρη σου σε λέει μπαμπά
ενώ ο γιος σου σε φωνάζει μαμά
Don't Worry Be Happy

Δεν είναι αυτό για να σ' ανησυχεί
είναι μια ψιλομετάλλαξη
Don't Worry Be Happy

Και τι με νοιάζει εμένα δηλαδή
εγώ θα γίνω σταρ του MTV
Don't Worry Be Happy

Kαι αν τα ρουθούνια μου μείνουν μισά
κανένα πρόβλημα θα βάλω χρυσά
Don't Worry Be Happy





ΜΙΑ ΒΡΑΔΙΑ ΣΤΟ ΛΟΥΚΙ

Προχτές εκεί που τα 'πινα με κάποιο κολλητό μου
κοιτώ και βλέπω πίσω μου δυο μάτια δυο ματάκια
γυρίζω στον δικό μου, ο τύπος μου, Νικόλα
και μένα, μ' απαντάει, και εκεί αρχίσαν όλα

Εγώ αυτοσυγκεντρώθηκα για να την μαγνητίσω
αυτά είναι κόλπα ζόρικα που κάνουν στην Ινδία
αλήθεια σας το λέω, απότυχα τελείως
δε μου 'δινε καμία, μα καμία σημασία.

Όπως καταλαβαίνετε δε μ' έπαιρνε καθόλου
αλλά εξακολούθησα ερήμην να κοιτάω
ο φίλος μου εγκρίνιαζε, βρε Χάρη, σου μιλάω
για πες μου, σε κοιτάει; καθόλου τ' απαντάω

Σε μια στιγμή το βλέμμα της πλανήθηκε στο χώρο
κι απάνω μου σταμάτησε σαν κάτι να ζητούσε
ταράχτηκα και σκέφτηκα, Θεέ μου, εμένανε κοιτάει
όμως εκείνη κοίταγε να βρει τον σερβιτόρο

Βοήθεια, Χριστιανοί, κοντεύω να φλιπάρω
εγώ για κείνη χάνομαι και κείνη ούτε με ξέρει
αχ, να 'μουνα αεράκι, καπνός από τσιγάρο
στα στήθια της να μπαίνω και κείνη ας μη με θέλει

Βοήθεια, Χριστιανοί, κοντεύω να φλιπάρω
ζηλεύω όποιον της μιλά και όποιον την κοιτάει
μα πιο πολύ ζηλεύω εκείνον π' αγαπάει
σαν τρέμει το κορμάκι της και σαν λιγοθυμάει




ΝΥΧΤΩΣΕ, ΝΥΧΤΑ

Είναι κάτι σταυροδρόμια μαγεμένα
που συναντιόμαστε και ύστερα χανόμαστε
πόσες φορές δεν έκλαψα για σένα
που ζήσαμε μαζί τόσα πολλά
και πια δε γνωριζόμαστε,
δε γνωριζόμαστε

Νύχτωσε νύχτα, νύχτωσε και σκέπασέ με
νύχτωσε νύχτα, νύχτωσε και παρηγόρησέ με

Μαργαριταρένια μου, φεγγαρολουσμένη
δεν ήξερες, δεν ήξερα και παιδευτήκαμε
αυτό που μας ανήκει το κάνουμε κομμάτια
δεν έφτανε η αγάπη που ορκιστήκαμε,
χαθήκαμε

Νύχτωσε νύχτα, νύχτωσε και σκέπασέ με
νύχτωσε νύχτα, νύχτωσε και παρηγόρησέ με

Καινούργιους φίλους και παρέες προσπαθήσαμε
πως θα 'ναι όλα πιο δύσκολα πρέπει ν' αποφασίσω
μ' απ' όλα περισσότερο αυτό που με πειράζει
είναι την απουσία σου πως πάω να συνηθίσω
πως πάω να συνηθίσω

Νύχτωσε νύχτα, νύχτωσε και σκέπασέ με
νύχτωσε νύχτα, νύχτωσε και παρηγόρησέ με




Σχήμα λόγου
( Συγκάτοικοι είμαστε όλοι στην τρέλα )

Στίχοι: Κώστας Τριπολίτης
Μουσική: Αντώνης Βαρδής
Πρώτη εκτέλεση: Αντώνης Βαρδής & Χάρης&Πάνος Κατσιμίχας
& Λαυρέντης Μαχαιρίτσας

Ο λόγος δεν έχει λόγο να λέγεται
το λόγο αυτό εγώ τον σεβάστηκα
και να που η Τροία ακόμη καίγεται
και να ο Αδόλφος υψώνει τη σβάστικα
Νίκη, νίκη, νίκη

Συγκάτοικοι είμαστε όλοι στην τρέλα
κι εγώ δεν έχω για νοίκι
φορούσε μαύρο νυφικό η περσινή μας η κοπέλα
κι ο λόγος αυτός τής ανήκει.

Ο λόγος δεν έχει λόγο να υψώνεται
ο λόγος ωμή τροφή για τους κόρακες
και να που η Ρώμη ακόμη σώνεται
και να οι Αννίβες με τρύπες στους θώρακες
Νίκη, νίκη, νίκη

Συγκάτοικοι είμαστε όλοι στην τρέλα...

Ο λόγος σαπίζει καταναλώνεται
στο λόγο αυτό κουβέντα δεν γίνεται
και να που ο Οιδίπποδας τυφλώνεται
και να η Σαλώμη τα πέπλα της γδύνεται
Νίκη, νίκη, νίκη

Συγκάτοικοι είμαστε όλοι στην τρέλα...


Matter of speech

The reason* has no reason to be told
I have respected this reason
and look... Troy is still on fire
and look... Adolph raises the swastika
Victory, victory, victory!

We are all roommates in madness
and I cannot afford the rent
our last year's girlfriend was wearing a black wedding dress
and this speech is hers.

The reason has no reason to be raised
the reason is uncooked food for the crawls
and look... Rome is still saved
and look... the Hannibals with holes in their chests
Victory, victory, victory!

We are all roommates in madness...

The reason rottens, is consumed
noone is talking about that reason
and look... Oedipus is getting blind
and look... Salome is undressing her veils
Victory, victory, victory!

We are all roommates in madness...




ΠΡΟΣΩΠΙΚΕΣ ΟΠΤΑΣΙΕΣ

Ζούμε τις μικρές μας ιστορίες
στο κέντρο και τις συνοικίες
όνειρα μεθυσμένα σχέδια ματαιωμένα
τηλέφωνα απεγνωσμένα

Σκέφτομαι πάλι ίσως δεν ήσουνα εσύ
ότι ονειρεύτηκα
όμως θυμάμαι μια νύχτα είδα τα μάτια της λύπης
να μου χαμογελάνε

Ίσως δεν ήμουνα κι εγώ ότι ονειρεύτηκες
έτσι κι αλλιώς όλα είναι προσωπικές οπτασίες
το νιώθω πως σε χάνω
γλυκιά μου αγάπη καληνύχτα




ΚΑΠΟΥ ΣΕ ΞΕΡΩ

Κάπου σε ξέρω, κάπου σε θυμάμαι
που να ταν άραγε δεν ξέρω
δεν ξέρω τώρα πια
τώρα που τίποτα δεν μου ανήκει
τώρα που δεν ανήκω πουθενά

Άσε με να φιλήσω τα σιωπηλά σου χείλη
το είχα ακούσει στο κοχύλι
μια νύχτα δίπλα στη φωτιά
πως δεν υπάρχει νόημα
πως δεν τραβάμε πουθενά

Μένει μονάχα λίγο φως
και λίγο αλάτι στα μαλλιά
και του Αυγούστου τα φιλιά
κι ο κόσμος ο ανεξήγητος
που δε μας λογαριάζει

Κι η αγάπη που αν την ψάξεις
αντέχει μόνο μια στιγμή
έτσι όπως δεν αντέχουν τα παιχνίδια για πολύ
στην περιέργεια των παιδιών και τη τυφλή βιασύνη
η αγάπη αντέχει μια στιγμή
κι ύστερα σβήνει
κι ύστερα σβήνει...




Γυρίζω τις πλάτες μου στο μέλλον

Στίχοι: Διονύσης Τσακνής

Μουσική: Διονύσης Τσακνής
Πρώτη εκτέλεση: Χάρης&Πάνος Κατσιμίχας
Άλλες ερμηνείες: Διονύσης Τσακνής || Γιώργος Νταλάρας

Γυρίζω τις πλάτες μου στο μέλλον
στο μέλλον που φτιάχνετε όπως θέλετε
αφού η ιστορία σας ανήκει
σαρώστε το λοιπόν αν επιμένετε

Στ' αυτιά μου δεν χωράνε υποσχέσεις
το έργο το 'χω δει μη με τρελαίνετε
το πλοίο των ονείρων μου με πάει
σε κόσμους που εσείς δεν τους αντέχετε

Μένω μονάχος στο παρόν μου
να σώσω οτιδήποτε - αν σώζεται -
κι ας έχω τις συνέπειες του νόμου
συνένοχο στο φόνο δε θα μ' έχετε

Γυρίζω τις πλάτες μου στο μέλλον
το κόλπο είναι στημένο και στα μέτρα σας
ξεγράψτε με απ' τα κατάστιχά σας
στον κόπο σας δεν μπαίνω και στα έργα σας

Γυρίζω τις πλάτες μου στο μέλλον
στο μέλλον που φτιάχνετε όπως θέλετε
αφού η ιστορία σας ανήκει
σαρώστε το λοιπόν αν επιμένετε

Μένω μονάχος στο παρόν μου
να σώσω οτιδήποτε - αν σώζεται -
κι ας έχω τις συνέπειες του νόμου
συνένοχο στο φόνο δε θα μ' έχετε




Ν ΑΝΤΕΧΟΥΜΕ ΜΟΝΟ ΜΑΣ ΜΕΝΕΙ

Απόψε θα πω για σένα
για σένα θα τραγουδήσω
λευκό τριαντάφυλλό μου
για σένανε θα μιλήσω

Ν' αντέχουμε μόνο μας μένει
η ζωή ότι κι αν φέρει
τη μια του χειμώνα τη νύχτα
την άλλη γλυκό καλοκαίρι

Η ανόητη φταίει καρδιά μου
που ποτέ δε θα μεγαλώσει
η νοσταλγία μου φταίει
που θέλει μέσα της να σε σώσει

Ν' αντέχουμε μόνο μας μένει
η ζωή ότι κι αν φέρει
τη μια του χειμώνα τη νύχτα
την άλλη γλυκό καλοκαίρι

Ν' αντέχουμε μόνο μας μένει
η ζωή ότι κι αν φέρει
τη μια του χειμώνα τη νύχτα
την άλλη γλυκό καλοκαίρι




ΣΤΟΥΣ ΕΛΑΙΩΝΕΣ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ

Βαθιά στους ελαιώνες της αγάπης
χορεύουν οι νεράιδες του μεσημεριού

Τα δροσερά τους γέλια τρελαίνουνε τον Αύγουστο
τρελαίνουνε τα όνειρα των εραστών

Σκύβω και προσεύχομαι με λέξεις από χώμα
ήχοι κρυστάλλινοι με διαπερνούν

Φωτίζουνε τη σιωπηλή ζωή μου
φωτίζουνε του έρωτα τα μάτια τ' ανεξήγητα

Φωτίζουνε τη σιωπηλή ζωή μου
φωτίζουνε του έρωτα τα μάτια...





Πέμπτη 8 Οκτωβρίου 2009

Κλείσε τα μάτια, κλείσ' τα και χόρεψέ μου, γίνε κομμάτια, τη νύχτα χάρισέ μου, άνοιξ' τα χέρια, μέχρι τ' αστέρια, τη νύχτα χάρισέ μου ΝΠορτοκάλογλου



Θάλασσά μου σκοτεινή

Στίχοι: Νίκος Πορτοκάλογλου
Μουσική: Νίκος Πορτοκάλογλου
Πρώτη εκτέλεση: Νίκος Πορτοκάλογλου

Αχ θάλασσά μου σκοτεινή, θάλασσα αγριεμένη
πού θα με βγάλεις το πρωί
σε ποια στεριά μου ξένη
πού θα με βγάλεις το πρωί
σε πιά στεριά μου ξένη
αχ θάλασσά μου σκοτεινή,θάλασσα αγριεμένη

Τα είχα όλα μια φορά μα ήθελα παραπάνω
τι να τα κάνω τώρα πια
απόψε που σε χάνω

Μέσα στα μαύρα σου νερά
κομμάτια η ζωή μου
αχ θαλασσά μου εσύ βαθιά
που κρύβεις το νησί μου
αχ θαλασσά μου εσύ βαθιά
που κρύβεις το νησί μου
μέσα στα μαύρα σου νερά
κομμάτια η ζωή μου

Τα είχα όλα μια φορά μα ήθελα παραπάνω
τι να τα κάνω τώρα πια
απόψε που σε χάνω

Mi mar oscuro

Ah mi mar oscuro, mar enfurecido
¿dónde me dejarás por la mañana?
¿en qué tierra extraña?
¿dónde me dejarás por la mañana?
¿en qué tierra extraña?
Ah mi mar oscuro, mar enfurecido

Lo tuve todo una vez, pero quería más
¿qué le voy a hacer ahora ya?
esta noche en que te pierdo.

Dentro de tus negras aguas
mi vida se va a hacer pedazos
ah tú mi mar profundo
que ocultas mi isla
ah tú mi mar profundo
que ocultas mi isla
Dentro de tus negras aguas
mi vida se va a hacer pedazos

Lo tuve todo una vez, pero quería más
¿qué le voy a hacer ahora ya?
esta noche en que te pierdo.





Κλείσε τα μάτια σου

Στίχοι: Νίκος Πορτοκάλογλου
Μουσική: Νίκος Πορτοκάλογλου
Πρώτη εκτέλεση: Μελίνα Κανά

Σαν μοναχός χωρίς το ράσο,
σαν προσφυγάκι δίχως πάσο.
Έτσι κι εγώ το δρόμο έχασα κι αργούσα
γιατί χωρίς, χωρίς ελπίδα αγαπούσα...

Κλείσε τα μάτια σου
να φύγω να χαθώ.
Γι΄ αυτά τα μάτια σου
θα ξαναρθώ.

Γι΄ αυτά τα μάτια σου
πεθαίνω, ξεψυχώ
κλείσε τα μάτια σου
ν΄ αναστηθώ.

Σαν την αυγή μετά τη νύχτα,
σαν το φιλί μετά την πίκρα.
Έτσι κι εσύ ήρθες στη μαύρη μοναξιά μου
φωτιά να βάλεις στα όνειρά μου.

Κλείσε τα μάτια σου
να φύγω να χαθώ,
γι΄ αυτά τα μάτια σου
θα ξαναρθώ.

Γι΄ αυτά τα μάτια σου
πεθαίνω, ξεψυχώ
κλείσε τα μάτια σου
ν΄ αναστηθώ.




Ό,τι δε σε σκοτώνει

Στίχοι: Νίκος Πορτοκάλογλου
Μουσική: Νίκος Πορτοκάλογλου
Πρώτη εκτέλεση: Νίκος Πορτοκάλογλου

Όταν κανείς δε σου χτυπά
κι ούτε κανείς σου απαντά
μη μου τρομάζεις.
Όταν σου πάνε όλα στραβά
στον έρωτα και στα χαρτιά
να το γιορτάζεις.

Γιατί ό,τι δε σε σκοτώνει
σε κάνει πιο δυνατό.
Ό,τι δε σε σκοτώνει
σε κάνει πιο ζωντανό.
Οοο πιο ζωντανό.
Οοο πιο δυνατό.

Όλα θα αλλάξουνε ξανά
και θα κερδίσεις τη ζαριά
με τη σειρά σου.
Μια ρόδα είναι και γυρνά
και ξαναπαίρνουνε φωτιά τα όνειρά σου.

Γιατί ό,τι δε σε σκοτώνει
σε κάνει πιο δυνατό.
Ό,τι δε σε σκοτώνει
σε κάνει πιο ζωντανό.
Οοο πιο ζωντανό.
Οοο πιο δυνατό.

Έξω εκεί στην ερημιά
έμαθες χίλια μυστικά
να τα φυλάξεις.
Έπεσες τόσο χαμηλά
για να πατήσεις πιο γερά
και να πετάξεις.

Γιατί ό,τι δε σε σκοτώνει
σε κάνει πιο δυνατό.
Ό,τι δε σε σκοτώνει
σε κάνει πιο ζωντανό.
Οοο πιο ζωντανό.
Οοο πιο δυνατό.

Lo que no te mata

Cuando alguien te hace daño
y nadie te responde
no te asustes.
Cuando te va todo torcido
en el amor y en el juego,
festéjalo.

Porque lo que no te mata
te hace más fuerte.
Lo que no te mata
te hace más vivo.
Οοο más vivo.
Οοο más fuerte.

Todo cambiará de nuevo
y ganarás al destino
en tu turno.
Una rueda es, y gira
y tus sueños vuelven a encenderse.

Porque lo que no te mata
te hace más fuerte.
Lo que no te mata
te hace más vivo.
Οοο más vivo.
Οοο más fuerte.

Allí fuera en la desolación
aprendiste mil secretos
a guardar.
Caíste tan bajo
para que pisaras con más fuerza
y echaras a volar.

Porque lo que no te mata
te hace más fuerte.
Lo que no te mata
te hace más vivo.
Οοο más vivo.
Οοο más fuerte.




Το ποτάμι

Στίχοι: Νίκος Πορτοκάλογλου
Μουσική: Νίκος Πορτοκάλογλου
Πρώτη εκτέλεση: Νίκος Πορτοκάλογλου

Ποιος είν’ αυτός που τη χαρά μου κλέβει
τι του χρωστώ τι μου ζητά
ποιος είν’ αυτός που πάλι με παιδεύει
για τα λάθη τα παλιά

Το ποτάμι πίσω δε γυρνάει
δε γυρνάει στα βουνά
κι η καρδιά μου πάντα μπρος κοιτάει
και σε ψάχνει στ’ ανοιχτά

Ποιος ειν’ αυτός που μια ζωή με κρίνει
ποιος είν’ αυτός ποιος τον ρωτά
ποιος ειν’ αυτός που πάλι δε μ’ αφήνει
να ξεφύγω απ’ τα παλιά

Το ποτάμι πίσω δε γυρνάει
δε γυρνάει στα βουνά
κι η καρδιά μου πάντα μπρος κοιτάει
και σε ψάχνει στ’ ανοιχτά

Ποιος είν’ αυτός που πάντα με διορθώνει
και τα καλά δε τα μετρά
ποιος ειν’ αυτός που πάλι μου θυμώνει
και απ’ τον καθρέφτη μου κοιτά
ποιος είν’ αυτός που όλο μ’ εμποδίζει
λίγο πιο πάνω ν’ ανεβώ
ποιος είν’ αυτός που τόσο μου θυμίζει
τον παλιό μου εαυτό

Το ποτάμι πίσω δε γυρνάει
δε γυρνάει στα βουνά
κι η καρδιά μου πάντα μπρος κοιτάει
και σε ψάχνει στ’ ανοιχτά

Το ποτάμι πίσω δε γυρνάει
δε γυρνάει στα βουνά
κι η καρδιά μου πάντα μπρος κοιτάει
και σε ψάχνει στ’ ανοιχτά

El rio

¿Quién es ése que me roba la alegría?
¿qué le debo, qué me pide?
¿quién es ése que otra vez me atormenta
por los viejos errores?

El rio no vuelve atrás,
no vuelve a las montañas
y mi corazón siempre mira adelante
y te busca en alta mar.

¿Quién es ése que me juzga una vida?
¿quién es quién lo pregunta?
¿quién es el que de nuevo no me deja
escapar del pasado?

El rio no vuelve atrás,
no vuelve a las montañas
y mi corazón siempre mira adelante
y te busca en alta mar.

¿Quién es ése que siempre me corrige
y lo bueno no lo mide?
¿quién es ése que otra vez me enoja
y desde el espejo me mira?
¿quién es ése que siempre me está impidiendo
que suba un poco más arriba?
¿quién es ése que tanto me recuerda
mi propio pasado?

El rio no vuelve atrás,
no vuelve a las montañas
y mi corazón siempre mira adelante
y te busca en alta mar.

El rio no vuelve atrás,
no vuelve a las montañas
y mi corazón siempre mira adelante
y te busca en alta mar.





Γίνε κομμάτια

Στίχοι: Νίκος Πορτοκάλογλου
Μουσική: Νίκος Πορτοκάλογλου
Νίκος Πορτοκάλογλου, Ανδριάνα Μπάμπαλη

Ξέχασα τ' όνομά μου, το δρόμο, τα κλειδιά...
Απόψε, καρδιά μου, ποιος φεύγει, ποιος γυρνά;

Ποιο σκοτεινό φεγγάρι, ποια δίψα, ποια φωτιά;
ποια τρέλα, ποια ζάλη, απόψε σ' οδηγά;

Κλείσε τα μάτια, κλείσ' τα και χόρεψέ μου,
γίνε κομμάτια, τη νύχτα χάρισέ μου,
άνοιξ' τα χέρια, σήκω και χόρεψέ μου,
μέχρι τ' αστέρια, τη νύχτα χάρισέ μου...

Κάποιος σε περιμένει, κάπου έξω μακριά...
Μα η νύχτα πως βγαίνει, σ' αυτή την ερημιά;

Τελειώσαν πια τα λόγια, τελειώσαν τα λεφτά,
Μα δωσ' μου τη φλόγα, κι ανάβω πυρκαγιά...

Κλείσε τα μάτια, κλείσ' τα και χόρεψέ μου,
γίνε κομμάτια, τη νύχτα χάρισέ μου,
άνοιξ' τα χέρια, σήκω και χόρεψέ μου,
μέχρι τ' αστέρια, τη νύχτα χάρισέ μου...

Hecho pedazos

Olvidé mi nombre, la calle, las llaves.
Esta noche, corazón mío, ¿quién se va, quién vuelve?

¿Qué oscura luna, qué sed, qué fuego,
qué locura, qué vértigo, esta noche te conduce?

Cierra los ojos, ciérralos y baila para mí.
Hecho pedazos. Concédeme esta noche.
Abre las manos - levántalas y baila para mí.
Hasta las estrellas, esta noche concédemela.

Alguien te espera, en algún lugar lejano.
Pero cómo sale la noche, en esta desolación.

Se terminaron ya las palabras, se terminó el dinero,
pero dame la llama y provocaré un incendio.

Cierra los ojos, ciérralos y baila para mí.
Hecho pedazos. Concédeme esta noche.
Abre las manos - levántalas y baila para mí.
Hasta las estrellas, esta noche concédemela.




Σιωπή

Στίχοι: Νίκος Πορτοκάλογλου
Μουσική: Νίκος Πορτοκάλογλου
Βασιλική Καρακώστα & Νίκος Πορτοκάλογλου

Κατηγόρησέ με, στα μάτια κοίταξέ με
πες την αλήθεια τη σκληρή

Καταδικασέ με, αν θες τιμώρησέ με
μα μη μ' αφήνεις στη σιωπή

Μη σωπαίνεις τώρα, μη
Είναι σκοτάδι η σιωπή και θα χαθούμε
Μη σωπαίνεις τώρα, μη
Σ' αυτή τη δύσκολη στροφή να μετρηθούμε

Κατηγόρησέ με, φως σημάδεψέ με
μα δεν αντέχω τη σιωπή

Καταδικασέ με, μα σκύψε κι άκουσέ με
δε σου 'χω εξομολογηθεί





Μετρώ τα κύματα

Στίχοι: Νίκος Πορτοκάλογλου
Μουσική: Νίκος Πορτοκάλογλου
Πρώτη εκτέλεση: Νίκος Πορτοκάλογλου

Απ' τη χαρά μου που θα σ' έβλεπα
πάτησα πάνω στο νερό.
Πάνω στη θάλασσα περπάτησα
απ' τη χαρά μου που θα σε δω.

Μετρώ τις μέρες,
μετρώ τις ώρες,
μετρώ τα βήματα.
Μετρώ τις μέρες,
μετρώ τις ώρες,
μετρώ τα κύματα
Μετρώ τα κύματα…

Σαράντα μέρες, σαράντα κύματα
μα δε με νοιάζει κι αν αργώ
τώρα που ξέρω πως με περίμενες,
τώρα που ξέρω πως θα σε δω.

Μετρώ τις μέρες...

Ελευθερία χωρίς αγάπη, φως μου,
είναι ποτάμι χωρίς νερό.
Τι να τον κάνω αυτό το δρόμο
μπρος μου
χωρίς εσένα για να γυρνώ...

Μετρώ τις μέρες...

Cuento las olas

De mi alegría por verte
pisé sobre el agua.
Sobre el mar anduve
de mi alegría que te veré.

Cuento los días
cuento las horas
cuento los pasos.
Cuento los días
cuento las horas
cuento las olas
cuento las olas.

Cuarenta días, cuarenta olas
pero tampoco me importa si tardo
ahora que sé que me esperaste
ahora que sé que te veré.

Cuento los días…

Libertad sin amor, luz mia,
es río sin agua.
Qué hacer con este camino
delante de mí
sin ti para volver?

Cuento los días…








Τετάρτη 7 Οκτωβρίου 2009

Φωτιά εγώ δε ζήτησα, ποτέ από κανένα τον κόσμο μόνο γύρναγα και έψαχνα για σένα. Θοδωρής Γκόνης


Mildred Ford

Βουνό είναι κι η θάλασσα

Μουσική ερμηνεία: Νίκος Ξυδάκης
Στίχοι: Θοδωρής Γκόνης

Ποτέ μου εγώ τη θάλασσα στα μάτια δεν την είδα
μα ξέρω για τα πάθη της καλύτερα απ' την ίδια
σε βράχους μέσα έζησα, σε βάτους και λαγκάδια
μα ξέρω για τα κύματα και του νερού τα χάδια,
τον Άγιο εσυνάντησα με το κουπί στην πλάτη
σε πέτρα πάνω μοναχό, πεζό και στρατηλάτη.

Άγιε μου και προφήτη μου τι σου' χουν καμωμένα
άνοιχ' τα φύλλα της καρδιάς και πες τα όλα σε μένα,
δίχτυ διπλό μου έπλεξε πάνω στα άλμπουρά της
με φώναξε για μια στιγμή και γέρασα κοντά της
κι από τα λόγια τα πικρά και τ' αλμυρό του δάκρυ
εμαραθήκαν τα κλαριά κι η γης απ' άκρη σ' άκρη.

Μίλα σιγά προφήτη μου, ο Πάνας μη ξυπνήσει
και με τραγούδια και φωνές παράπονα αρχινίσει,
μη δει πως σ' άλλονε Θεό τώρα κερί ανάβω
μίλα σιγά προφήτη μου κι εγώ θα καταλάβω
μ' ένα πανί ξεκίνησα Γαϊτα στα νερά της
μ' ένα κουπί εβούλιαξα και έφυγα μακριά της.

Άγιε μου και προφήτη μου πάρε ψωμί και γάλα
κι εγώ μ' αυτά που μου' χεις πει αλλά και μ' όλα τ' άλλα
βουνό λέω η θάλασσα με βράχους και χαράδρες
λύκοι τα μαύρα κύματα, τσακάλια και φονιάδες.

La mar es montaña

Nunca miré la mar a los ojos
Pero conozco sus pasiones mejor que ella misma.
He vivido en peñascos, en zarzas y barrancos;
pero conozco las olas, y las caricias del agua.
Me encontré al santo con el remo al hombro,
sobre una peña, solitario, andariego, caminante.

-Santo y profeta mío, qué te han hecho?
Abre las hojas del corazón, y cuéntamelo todo.
- Ella me ha tejido red doble sobre sus mástiles.
Me llamó para un instante y he envejecido a su lado.
Y por las amargas palabras de ella y su lágrima salada
se marchitaron las ramas y la tierra de un extremo a otro.

-"Habla bajito, profeta mío, que Pan no se despierte,
y se ponga a quejarse con canciones y voces.
Que no vea que ahora enciendo velas a otro dios.
Habla bajito, profeta mío, que yo lo captaré.
- "Partí con una vela, barca en sus aguas.
Me hundí con un remo he huido lejos de ella.

-Santo y profeta mío, toma pan y leche.
Y yo con eso que me has dicho, y todo lo demás,
llamo a la mar montaña, con peñascos y cárcavas;
lobos, a las negras olas, chacales y asesinos.






Όλοι μου λεν πως δεν μπορώ

Στιχουργός: Θοδωρής Γκόνης
Συνθέτης Ερμηνευτής: Νίκος Ξυδάκης
Νίκος Ξυδάκης - Κάιρο Ναύπλιο Χαρτούμ

Όλοι μου λεν πως δεν μπορώ
για να σε φέρω πίσω
μου λεν η πέτρα είναι βαριά
και πώς να την κυλήσω
Και συ κρυμμένος μέσα μου ζητάς
ένα ποτήρι να πιούμε μαζί να τα πούμε

Όλοι μου λεν να μην ζητώ
τίποτα από σένα
γιατί η γη κι ο ουρανός
δεν είναι πράγμα ένα
Και συ κρυμμένος μέσα μου ζητάς
ένα ποτήρι να πιούμε μαζί να τα πούμε

Όλοι μου λεν να μη ρωτώ
του κόσμου τους διαβάτες
γιατί εσύ πια περπατάς
σε άλλες τώρα στράτες
Και συ κρυμμένος μέσα μου ζητάς
ένα ποτήρι να πιούμε μαζί να τα πούμε

Μα εγώ το ξέρω πως θα ρθω
και θα σε συναντήσω
μόνο δεν ξέρω αν μπορώ
στον άλλο κόσμο που θα ρθω γλυκά να σε φιλήσω
Και συ κρυμμένος μέσα μου ζητάς
ένα ποτήρι να πιούμε μαζί να τα πούμε.





Ακρωτήριο Ταίναρον

Στίχοι: Θοδωρής Γκόνης
Μουσική: Νίκος Ξυδάκης
Πρώτη εκτέλεση: Ελευθερία Αρβανιτάκη

Στο Σούνιο στο Ταίναρο
στο φως και στο σκοτάδι
Με χτυποκάρδι κόκκινο
καίω πρωί και βράδυ

Βράχος μαντήλι του γιαλού
φανάρι και σινιάλο
Ολόγυμνη στα κύματα
τον έρωτα θα ψάλλω

Φρέσκο πετράδι στάζουνε
τα ολόξανθα μαλλιά του
ξυλάρμενος και για κουπί
έχει τα κρίματά του

Βράχος ...





Ιζαμπώ

Στίχοι: Θοδωρής Γκόνης
Μουσική: Νίκος Ξυδάκης
Πρώτη εκτέλεση: Ελευθερία Αρβανιτάκη

Την Ισαβέλλα ο άνεμος
τη βάφτισε Ιζαμπώ
κι εγώ με τα μετάξια της
τα χέρια μου τρυπώ.

Σαρανταδυό μεταξωτά
φορέματα της ράβω
δίχως βελόνα και κλωστή
και πως να μεταλάβω.
Ζηλεύει ο χάρος το βλαττί
ζηλεύει το μετάξι
που να σε κρύψω αγάπη μου
φοβάμαι μη σ' αρπάξει.

Την Ισαβέλλα ο άνεμος
τη βάφτισε Ιζαμπώ
κι εγώ απ' τα βελούδα της
κοντεύω να καώ





Τσιγάρο εγώ στο στόμα μου δεν έβαλα ούτε ένα

Στίχοι: Θοδωρής Γκόνης
Μουσική: Νίκος Ξυδάκης
Πρώτη εκτέλεση: Ελευθερία Αρβανιτάκη

Τσιγάρο εγώ στο στόμα μου δεν έβαλα ούτε ένα
αλλά όταν βλέπω τον καπνό σκέφτομαι μόνο εσένα

Τα χείλη σου, τα χέρια σου, η ανάσα κι η καρδιά μου
καπνός μπήκε στα μάτια μου και κλαίω απ' τη χαρά μου

Τα δάκρυα είναι της χαράς, τα δάκρυα και της λύπης
είκοσι χρόνια πέρασαν και μόνο εσύ μου λείπεις.

Φωτιά εγώ δε ζήτησα, ποτέ από κανένα
τον κόσμο μόνο γύρναγα και έψαχνα για σένα.

Όταν σε βρω, όταν σε δω , όταν σε συναντήσω
το πρώτο το τσιγάρο μου μαζί σου θα καπνίσω.

Φωτιά από τα χέρια σου θα πάρω και θ' ανάψω
και τότε όχι απ' τον καπνό, μα απ' τον καημό θα κλάψω.

Τα δάκρυα είναι της χαράς, τα δάκρυα και της λύπης
είκοσι χρόνια πέρασαν και μόνο εσύ μου λείπεις.

Nunca tuve un cigarro en mi boca

Nunca tuve ni un cigarro en mi boca
pero cuando veo el humo me vienes a la cabeza.

Tus labios, tus manos, mi aliento y mi corazón
con el humo en mis ojos lloro de felicidad.

Lágrimas de alegría y lágrimas de tristeza
viente años han pasado y sólo tú me faltas.

Nunca le pedí fuego, a nadie
sólo por el mundo, te he buscado a ti.

Cuando te encuentre, te vea, delante de mi
mi primer cigarro contigo fumaré.

El fuego de tus manos tomaré para encender
y entonces no por el humo sino, de anhelo lloraré.

Lágrimas de alegría y lágrimas de tristeza
viente años han pasado y sólo tú me faltas.





Το λευκό το κυπαρίσσι

Στίχοι: Θοδωρής Γκόνης
Μουσική: Νίκος Ξυδάκης
Πρώτη εκτέλεση: Μελίνα Κανά

Το λευκό το κυπαρίσσι, η κρυφή πηγή,
είν' του χάροντα η βρύση η παντοτινή.

Όσο κιαν διψάει η ψυχή σου δροσερό νερό,
μην το σβήνεις το κορμί σου στο ποτάμι αυτό.

Όσο καίγεσαι και θέλεις φως και ξαστεριά,
μην αλλάζεις τη φωτιά σου με τη λησμονιά.






Ο ΜΥΘΟΣ ΓΙΑ ΤΑ ΤΖΙΤΖΙΚΙΑ

Σωκράτης

Και όσο για καιρό δα έχουμε. Κι έπειτα τα τζιτζίκια που κατά το συνήθιο τους μέσα στην κάψα τραγουδούνε και συνομιλούνε πάνω από το κεφάλι μας μού φαίνεται πως μας βλέπουνε. Αν λοιπόν μας έβλεπαν κι εμάς τους δύο, όπως τον πολύ κόσμο, το μεσημέρι να μη συνομιλούμε αλλά να είμαστε νυσταγμένοι και με το τραγούδι τους αποκαρωμένοι από αργία του νού μας, με το δίκιο τους θα μας περιγελούσαν, παίρνοντάς μας για τίποτα δούλους που ήλθαν σ' αυτούς εδώ, σ' αυτό το κατάλυμμα να κοιμηθούν, ωσάν πρόβατα που κάνουν μεσημέρι γύρω από το νερό. Αν όμως μας έβλεπαν να συνομιλούμε και να πλέωμε από κοντά τους σαν δίπλα από Σειρήνες αγοήτευτοι, το έπαθλο που έχουν από τους θεούς για να το δίνουν στους ανθρώπους, ίσως το έδιναν σε μας από θαυμασμό και εκτίμηση.

Φαίδρος

Και τι είναι λοιπόν αυτό που έχουν; Γιατί δεν έτυχε ως φαίνεται να τ' ακούσω.

Σωκράτης

Αληθινά όμως δεν στέκει ένας άνθρωπος που αγαπάει τις Μούσες να μην έχη ακούσει αυτά τα πράγματα. Νά, λένε πως τα τζιτζίκια ήταν άνθρωποι κάποτε, προτού ακόμα να γεννηθούν οι Μούσες. Όταν όμως γεννηθήκανε οι Μούσες και πρωτοφάνηκε το τραγούδι, τόσο πια μερικοί από αυτούς τότε τους ανθρώπους τα χάσανε από την τέρψη, που τραγουδώντας αμέλησαν να φάνε και να πιούν και, χωρίς να το νοιώσουν, πεθάνανε. Απ' αυτούς γεννήθηκε το γένος των τζιτζικιών παίρνοντας τούτο το βραβείο από τις Μούσες, δηλαδή να μην έχει αφότου γεννηθεί καμμιά ανάγκη για τροφή, αλλά, χωρίς να τρώη και να πίνη, ν' αρχίζη ευθύς να τραγουδάει ως που να πεθάνη, κι έπειτα πηγαίνοντας στις Μούσες να τους φέρνη είδηση ποιός από τους ανθρώπους εδώ κάτω ποιάν απ' αυτές τιμάει. Και νά, στην Τερψιχόρη φέρνοντας την είδηση ποιοί την ετίμησαν, κάνουν προς αυτούς την αγάπη της μεγαλύτερη, και στην Ερατώ εκείνους που την ετίμησαν μ' ερωτικά τραγούδια όμοια και στις άλλες κατά το είδος της τιμής που ταιριάζει στην κάθε μιά. Μα στην πρεσβύτατη, την Καλλιόπη, και στην Ουρανία που έρχεται έπειτα από αυτήν, αγγέλουν εκείνους που περνούνε την ζωή τους με φιλοσοφία και που τιμούν εκείνων την τέχνη. Αυτές δα είναι που πιό πολύ απ' όλες τις Μούσες, έχοντας να κάμουν με τον ουρανό και με τους λόγους, και των θεών και των ανθρώπων, αρθρώνουνε την ομορφότερη φωνή. Για πολλές δα λοιπόν αιτίες πρέπει να μιλούμε για κάτι και δεν πρέπει να κοιμόμαστε το μεσημέρι.

Πλάτωνος Φαίδρος, μετάφραση Ιωάννη Θεοδωρακόπουλου ("Πλάτωνος Φαίδρος", Γ' έκδοση Αθήνα 1971).
Από το ένθετο του δίσκου "Ημερολόγιο" του Νίκου Ξυδάκη, LYRA