Σάββατο 5 Νοεμβρίου 2011

Η Ελλάδα είναι τόπος δύναμης. Ο Ηράκλειτος πάτησε εδώ. Και όχι μόνον αυτός. Η πατρίδα είναι Φως. Ηλιος. Μια χούφτα γης και να υπάρχει ακόμα..Κ. Γώγου



Η ΓΛΩΣΣΑ

Από τα ομορφότερα δώρα φύσης και ανθρώπου προς άνθρωπο,αλώθη. Εννοιες και λέξεις προδώσανε τον Ανθρωπο. Παραπληροφορούνε. Μετατράπηκαν,γι α τους πιο ευαίσθητους,σε μοναχικό τρομώδες παραλήρημα. Οι υπόλοιποι; Καμμιά ερώτηση,καμμιά απάντηση,καμμιά επικοινωνία.
Η μαγεία των αριθμών μετατράπηκε στο εξευτελιστικό "Πόσα;"
Δεν είμαι σοφή,ούτε φιλόσοφη. Δεν ξέρω καν αν είμαι ηθοποιός ή ποιήτρια. Γι αυτό που είμαι σίγουρη για μένα είναι πως αγαπάω με ερωτικό πάθος τον Άνθρωπο. Ζητάω ταπεινά συγχώρεση απ αυτούς που αληθινά σκύψανε στην ψυχή του Ανθρώπου,είτε σα διανοούμενοι ή σαν τον Ντοστογιέφσκι και τον Παπαδιαμάντη-παραδείγματα γραφής,ψυχής,θρύλου,ζωής. Σ όλους τους συμπατριώτες μου-κάποιοι ασέλγησαν πάνω τους. Χάθηκαν έννοιες πρωταρχικές,όπως:σεβασμός,αλληλεγγύη,ελευθερία,αγάπη. Θεωρώ καθήκον μου να μιλήσω,γιατί είμαι σίγουρη ότι το εργαλείο γλώσσα(κώδικας για μένα ψυχής)οι όποιες πολιτικές και υψηλότερα ιστάμενες εντολές...εξετελέσθησαν με πλήρη επιτυχία. Δυστυχισμένοι κι αυτοί...Η Ελλάδα είναι τόπος δύναμης. Ο Ηράκλειτος πάτησε εδώ. Και όχι μόνον αυτός. Η πατρίδα είναι Φως. Ηλιος. Δεν υπάρχει άλλη εξήγηση:μια χούφτα γης και να υπάρχει ακόμα. Είμαστε όμως τώρα στην ύψιστη ιστορική της στιγμή. Αισθάνομαι,άλλωστε ποιος άλλος λόγος να μπαίνω σε τέτοιο θέμα,πως τώρα μπορούμε. Εχουνε όλα καταρρεύσει. Θάνατοι από φωτιά στην Ελλάδα....μπερδευτήκανε όλοι,όλα. Ξεχάσανε τον κοινό τους όρκο. Πουλάνε έναντι φαστ φουντ τον Ολυμπο,τα νησιά του Ελύτη.
Πιστεύω πως σε κάθε Ελληνα,ό,τι όνομα και να του δίνει,κοιμάται μέσα μας ένας Χριστός.
Για μένα Θεός είναι η Αλήθεια.
Αυτό-πως να το πω-το όπλο μας είναι ισχυρότερο κι απ' το τελειότατης επίσης ,εκτέλεσης όπλο οριστικού θανάτου. Μιλώ για την ηρωίνη γιατί αποδεκάτισε παιδιά. Είναι θέμα τιμής,λοιπόν,διότι πολεμιστές και πολεμίστριες είμαστε,να γείρουμε λίγο και ξανά να θυμηθούμε.
Θέλω να ξαναβρεθούμε.
Δε θέλω να χαθούμε.

Κατερίνα






“Η ζωή είναι είτε μία παράτολμη περιπέτεια είτε ένα τίποτε” Helen Keller







Παρασκευή 4 Νοεμβρίου 2011

Αμυγδαλάκι τσάκισα και μέσα σε ζωγράφισα...

Animated Flowers Pictures, Images and Photos


Ύμνος στη θάλασσα
(ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ)

Έναν ύμνο λαχτάρησα στη θάλασσα σε ρυθμούς απλωμένους σαν τις κραυγές
των κυμάτων
στη θάλασσα όταν ο ήλιος στα νέρα της σαν κατακόκκινη σημαία κυματίζει
στη θάλασσα όταν φιλά τα χρυσαφένια στήθη των παρθένων ακτών που καρ-
τερούν διψασμένες
στη θάλασσα καθώς ουρλιάζουν οι ορδές της κι εξακοντίζουν οι άνεμοι τις
βλαστήμιες τους
όταν αστράφτει μέσα στ’ατσάλινο νερό η λαμπερή και αιμόφυρτη σελήνη
στη θάλασσα όταν πάνω της διαχέει την απροσμέτρητη πίκρα του το κύ
πελλο των Άστρων.

II

Σήμερα κατηφόρησα απ’το βουνό στην κοιλάδα
κι απ’την κοιλάδα στην θάλασσα.
ο δρόμος τράβαγε μακρύς όσο κρατάει ένα φιλί.
Οι μυγδαλιές σκορπούσαν τις γαλανές σκιές των κορυφών τους πάνω στο μο-
νοπάτι

και στην κορφή της κοιλάδας, ο ήλιος
τινάζει τις ολόχρυσες Γολκόνδες του στο γλαυκό σου δάσος:Θάλασσα!
Μητέρα,Αδελφή,Ερωμένη...!
Μπαίνω μες στους απέραντους κήπους των νερών σου και κολυμπώ μακριά
από τη στεριά.
Τα κύματα έρχονται,με τους εύθραυστους θυσάνους των αφρών και χάνο-
νται μες τη βουή.Προς την ακτή.
Με τις κοκκινωπές βουνοκορφές της
με τα γεωμετρικά της σπίτια
με τις φοινικιές της,έρμαια του ανέμου
που τώρα έχουν γίνει πελιδνά και παράλογα σαν αποκρυσταλλωμένες μνή-
μες!

Ω θάλασσα! Ω Ήλιε!. Ω απέραντη κοίτη!
Και ξέρω γιατί. Σ΄αγαπώ. Ξέρω πως είμαστε πολύ γερασμένοι,
Κι ότι εμείς οι δύο γνωριζόμαστε εδώ κι αιώνες.
Ξέρω πως στα λεπτά και γελαστά νερά σου πρωτάναψε ο όρθρος της Ζωής.
(Στην τέφρα ενός τριτογενούς απομεσήμερου, ακούστηκαν οι πρώτοι μου παλμοί στην αγκαλιά σου)
Ω πρωτεόμορφη, βγήκα από μέσα σου!
Κι οι δυο μας αλυσοδεμένοι και περιπλανώμενοι
Κι οι δυο μας με ακόρεστη τη δίψα γι΄άστρα
Κι οι δυο μας φως, αέρας, δύναμη, σκοτάδια
Κι οι δυο μας με τις απέραντες επιθυμίες μας, μα και τη φοβερή μας δυστυχία!

Χόρχε Λουίς ΜΠΟΡΧΕΣ
απόσπασμα από τον Υμνο στη Θάλασσα 1919





ΘΑΛΑΣΣΑΚΙ

Παραδοσιακό. Διασκευή: Αντώνης Απέργης
Ερμηνεία: Κώστας Παυλίδης

Γίνε πουλί μου θάλασσα κι εγώ το ακρογιάλι
να 'ρχεσαι με τα κύματα στην εδική μου αγκάλη

Θάλασσα κι αλμυρό νερό
να σου κακιώσω δεν μπορώ

Ο μισεμός είναι καημός το έχε γεια είναι ζάλη
και το καλώς ορίσατε είναι χαρά μεγάλη

Αμυγδαλάκι τσάκισα
και μέσα σε ζωγράφισα

Σταλαγματιά σταλαγματιά το μάρμαρο τρυπιέται
κι αγάπη που δεν παίρνεται δεν πρέπει ν' αγαπιέται

Θάλασσα θαλασσάκι μου
και φέρε το πουλάκι μου




Τώρα που φεύγεις δυο νότες παίξε και στη σελήνη μ΄ έρωτα φέξε...

Flowers, Beautiful Flowers,  Animated Flowers, Flores, Keefers Pictures, Images and Photos


Βάλς του αποχωρισμού

Στίχοι: Ανδρέας Παράσχος
Μουσική: Τάκης Σωτηρχέλλης
Ενορχήστρωση: Αχιλλέας Τσαγκαρίδης
ΔΙΣΚΟΣ: «ΤΑΞΙΔΙ ΣΤΗ ΒΡΟΧΗ»

Τώρα που φεύγεις δυο νότες παίξε
και στη σελήνη μ΄ έρωτα φέξε.

Πού ΄ναι σκοτάδι κι αυτή πονεί
για τ΄όνειρό σου μεσ΄τη βροχή.

Κι αν φύγεις αύριο εδώ θα μείνεις
να φτιάχνεις όνειρα καθώς θα πίνεις.

Τώρα που φεύγεις δυο νότες παίξε
και στη σελήνη μ΄ έρωτα φέξε.

Πικρός που είναι ο χωρισμός
δεν τον αντέχει ψυχή στο φως.

Κι αν φύγεις αύριο θα σου φυλάξω
ένα σου δάκρυ στίχο να γράψω.






«Μην προσφωνείς τη βροχή, ποιητή, φτιάξε τη βροχή» Vicente Huidobro





Ταξίδι στη βροχή

Στίχοι: Τάκης Σωτηρχέλλης

Μουσική: Τάκης Σωτηρχέλλης
Πρώτη εκτέλεση: Τάκης Σωτηρχέλλης

Όνειρο κι αυτό
σ' αγγίζω και σε χάνω
μάτια μου γλυκά μου
αχ πόσο σ' αγαπώ

Ένα σου φιλί
θέλω να χορτάσω
αχ να το κρατήσω
για πάντα φυλακτό

Βγαίνω στη βροχή
μόνο αυτή σου μοιάζει
μάνα που αγκαλιάζει
ό,τι όμορφο ξεχνώ

Έφερα κρασί
αντάμα να το πιούμε
που φεύγεις να τα πούμε
για ύστερη φορά

Και σου τραγουδώ
δεν μπορώ να κλάψω
μέσα απ' το τραγούδι
βρίσκω ό,τι αγαπώ





Animated Flowers Pictures, Images and Photos

και είναι πιο γλυκό πιο χρήσιμο πάνω απ' όλα πιο γλυκό ν' αναγνωρίζεις ότι ο χρόνος περνά και περνά ο χρόνος και κάνει θόρυβο..

Animated Flowers Pictures, Images and Photos


«Άς κάνουμε μία συμφωνία»

Mario Bendetti

Hagamos un trato


Compañera
usted sabe
puede contar
conmigo
no hasta dos
o hasta diez
sino contar
conmigo

si alguna vez
advierte
que la miro a los ojos
y una veta de amor
reconoce en los míos
no alerte sus fusiles
ni piense qué delirio
a pesar de la veta
o tal vez porque existe
usted puede contar
conmigo

si otras veces
me encuentra
huraño sin motivo
no piense qué flojera
igual puede contar
conmigo

pero hagamos un trato
yo quisiera contar
con usted

es tan lindo
saber que usted existe
uno se siente vivo
y cuando digo esto
quiero decir contar
aunque sea hasta dos
aunque sea hasta cinco
no ya para que acuda
presurosa en mi auxilio
sino para saber
a ciencia cierta
que usted sabe que puede
contar conmigo.







"αλλά όλα είναι καθαρά
και είναι πιο γλυκό
πιο χρήσιμο
πάνω απ' όλα πιο γλυκό
ν' αναγνωρίζεις ότι ο χρόνος περνά
και περνά ο χρόνος και κάνει θόρυβο
και να νοιώσεις με τη μιά για πάντα
ξεχασμένος και ήρεμος
όπως ένα μηδενικό στ' αριστερά"



Πέμπτη 3 Νοεμβρίου 2011

Γεμίζουμε μονάχα απ' την αγάπη που δίνουμε, από την πίστη που ασκούμε, απ' όσα δικά μας χαρίζουμε. Ακόμη και η ψυχή δια της απώλειάς της κερδίζεται..


" Αν στέρηση είναι να μην έχεις αυτό που επιθυμείς, ανικανοποίητο είναι να έχεις μεν αυτό που επιθυμείς, αλλά να μη σου προσφέρει τη γεύση που περιμένεις να σου προσφέρει. Η απόκτησή του να αποδεικνύεται απογοητευτική. Ο άνθρωπος σήμερα μαραίνεται μέσα στην εποχή του ανικανοποίητου. Και αν, όταν στερείσαι, μπορείς να ονειρεύεσαι και να προσδοκάς, μέσα στην ανικανοποίητη καθημερινότητα και τις απανωτές απογοητεύσεις - όχι από αυτά που δεν έχεις, αλλά από αυτά που έχεις - δεν ξέρεις πια τι ακριβώς να επιθυμήσεις.
Από παντού ακούς χείλη πικρά να συμπεραίνουν πως δεν υπάρχει συναίσθημα, δεν υπάρχει φιλία, δεν υπάρχει εμπιστοσύνη, αξίες, φιλότιμο. Οι άνθρωποι παραπονιούνται πως δεν τους αγαπούν. Είναι εξάρτηση να περιμένεις από τους άλλους να σου χαρίσουν την αγάπη. Η αγάπη όντως είναι "Το φάντη μεγάλη πλήρωση της ύπαρξης, αλλά μόνο όταν πρόκειται για αγάπη που δίνεις. Όσο κι αν αγαπιέσαι, το ανικανοποίητο θα επιμένει ζοφώδες στην καρδιά, αν αυτή η καρδιά δεν μπορεί ν' αγαπήσει. Γεμίζουμε μονάχα απ' την αγάπη που δίνουμε, από την πίστη που ασκούμε, απ' όσα δικά μας χαρίζουμε. Ακόμη και η ψυχή δια της απώλειάς της κερδίζεται.
Είναι μοίρα ή ελεύθερη επιλογή η ικανότητά μας στο συναίσθημα; Πρέπει να είναι ελεύθερη επιλογή, γι' αυτό και η καρδιά είναι διαρκώς θυμωμένη με το μίζερο εαυτό της που την στενεύει. Κι αν είναι δύσκολο να βρίσκουμε αγάπες, είναι πολύ πιο δύσκολο να αγαπάμε. Προϋποθέτει μεταστροφή της εγωϊστικά εκπαιδευμένης προσωπικότητάς μας κάτι τέτοιο. Όσο την αρνούμαστε τη μεταμόρφωση, η επιδημία της ανίας και της κατάθλιψης εξαπλώνεται, σαν φαντάσμα στοιχειώνει τη ζωή μας.
Λέγεται πως "μελαγχολία είναι η αξόδευτη αγάπη ... "

"Το φάντασμα της αξόδευτης αγάπης" - Μάρω Βαμβουνάκη