Με κάτασπρο πανί ένα καράβι απ' το πενήντα έχει να φανεί και συ βιδώθηκες μες στο λιμάνι με ανθοδέσμη που 'χει μαραθεί. Ηλεκτρικός Θησέας σε πηγάδι κι η Αριάδνη έχει μουγκαθεί.
Σε δίκασαν να σπαταλάς τα χρόνια σε μια ζωή χωρίς προοπτική. Χάνεσαι σαν το γλάρο στην Ομόνοια και όταν ψάχνεις λύση στην φυγή Πληρώνεις όσο-όσο τα διόδια και κομματιάζεσαι στην εθνική. Ηλεκτρικός Θησέας σε πηγάδι κι Αριάδνη έχει μουγκαθεί.
Ποιος είναι ισοβίτης στο σκοτάδι ποιος αλαφιάζει δίχως πληρωμή; Ποιος σκύβει στους αφέντες το κεφάλι και ποιος τα βράδια κλαίει σαν παιδί; Ποιος ονειρεύεται πως κάποιοι άλλοι βγαίνουν και κάνουν πρώτοι την αρχή; Ηλεκτρικός Θησέας σε πηγάδι κι η Αριάδνη έχει μουγκαθεί.
Ναυάγια ονείρων αρμενίζουν και τα κεφάλια γέμισαν σκουριά. Στα σούπερ μάρκετ τέλειωσε η ελπίδα και συ κοκάλωσες στη σκαλωσιά. Πού πήγαν οι τρακόσοι του Λεωνίδα και τι θα πούμε τώρα στα παιδιά; Ηλεκτρικός Θησέας... και τα λοιπά.
Φοβάσαι ότι θα 'ρθει καταιγίδα και θα μας πνίξει όξινη βροχή, βάλε σε γυάλα μέσα την πατρίδα και κρύψε την καλά μέσα στη γη. Μήπως την ψάχνουν σαν την Ατλαντίδα αφού η Πανδώρα ανοίγει το κουτί. Ηλεκτρικός Θησέας σε πηγάδι κι η Αριάδνη έχει μπερδευτεί.
Ψηφοθηρία, λόγοι κι εμβατήρια ποτέ δεν έφεραν την αλλαγή για αυτό και χάθηκες στα σφαιριστήρια και μες στα γήπεδα την Κυριακή. Τώρα καθώς κοιτάς τα διυλιστήρια ρωτάς ποιοι σ' έχουν βάλει στο κλουβί. Ηλεκτρικός Θησέας σε πηγάδι κι η Αριάδνη έχει τρελαθεί.
Να κλείσεις θες πληγή θανατηφόρα και μες στα Νέα ψάχνεις για δουλειά. Τα δάκρυα σου γίνονται μαστίγια και τον λαιμό σου σφίγγουν σα θηλιά. Όσα τους κέρδισες με τα μαρτύρια τα παζαρεύουν πάλι στα χαρτιά. Τρέχεις να ψάξεις μες στα καταφύγια και βρίσκεις μιαν αιχμάλωτη γενιά.
Μια πλαστική ανέμισες σημαία, πίστεψες σ' έναν άγνωστο θεό κρέμασες το μυαλό σε μια κεραία ειδήσεις σίριαλ και τσίχλα ροκ. Και πώς θα ξημερώσει άλλη μέρα όταν τα λάθη κλέβουν τον καιρό; Και πώς θα ξημερώσει άλλη μέρα όταν το ψέμα σέρνει τον χορό;
Ζωγράφισε έναν ήλιο στο ταβάνι, μίλησε με τ' αγέρι της νυχτιάς και χόρεψε μαζί με τη σκιά σου στους ήχους μιας αδύναμης καρδιάς. Πάρε τηλέφωνο την μοναξιά σου ή βγες ξανά στον δρόμο της φωτιάς.
El Concierto de Aranjuez es una composición musical para guitarra y orquesta (cfr. concierto para guitarra y orquesta) del compositor español Joaquín Rodrigo. Escrito en 1939, es probablemente el trabajo más conocido de Rodrigo, su éxito establece su reputación como uno de los primeros compositores españoles de la posguerra.
Escrito a principios de 1939 en París, en un ambiente tenso por las últimas etapas de la Guerra Civil española y la incipiente Segunda Guerra Mundial, se trata de la primera obra escrita por Rodrigo para guitarra y orquesta. La instrumentación es única: rara vez el sonido de la guitarra se confronta a toda una orquesta. Sin embargo, la guitarra nunca queda diluida, sino que el solo del instrumento destaca en todo momento. Su estreno fue el 9 de noviembre 1940 y su ejecutor fue el guitarrista Regino Sáinz de la Maza, acompañado por la Orquesta Filarmónica de Barcelona dirigida por César Mendoza Lasalle, en el Palau de la Música Catalana de Barcelona Este concierto está dividido en tres movimientos, Allegro con spirito, Adagio y Allegro gentile.
El segundo movimiento, el más conocido de los tres, es marcado por su paso lento y melodía reservada, introducidos por el corno inglés, con un acompañamiento suave de la guitarra y las secuencias. Una sensación del pesar reservado impregna el pedazo. La ornamentación se agrega gradualmente a la melodía en el principio. Un trill del apagado-tónico en la guitarra crea las primeras semillas de la tensión en el pedazo; crecen y se arraigan, pero relajan de nuevo periódicamente a la melodía. Eventual comienzo culminante de una acumulación. Esto se rompe nuevamente dentro de la melodía principal, appassionato del molto, expresado por las secuencias con el acompañamiento de los instrumentos de viento-madera. El pedazo finalmente resuelve a un arpegio tranquilo de la guitarra, aunque son las secuencias en el fondo más bien que la nota final de la guitarra que resuelven el pedazo, y además el que proporciona material temático para otra composición, Aranjuez, Mon Amour del cantante francés Richard Antony.
El tercer movimiento es mixto, en el sentido de que mezcla ritmos de 2/4 y 3/4.
El Concierto de Aranjuez fue inspirado y escrito para los jardines del Palacio Real de Aranjuez, la residencia primaveral del rey Felipe II en la segunda mitad del siglo XVI, y posteriormente reconstruido a mediados del siglo XVIII por Fernando VI. La obra intenta transportar al oyente a los sonidos de la naturaleza de otro lugar y otro tiempo.
The Concierto de Aranjuez is a composition for classical guitar and orchestra by the Spanish composer Joaquín Rodrigo. Written in 1939, it is probably Rodrigo's best-known work, its success establishing his reputation as one of the foremost post-war Spanish composers. The Concierto de Aranjuez was inspired by and written for the gardens at Palacio Real de Aranjuez, the spring resort (or palace) and gardens originally built by Philip II in the last half of the 16th century, and later rebuilt in the middle of the 18th century by Ferdinand VI. The work attempts to transport the listener to the sounds of nature in both another place and time.
According to the composer, the first movement is "animated by a rhythmic spirit and vigour without either of the two themes... interrupting its relentless pace", the second movement "represents a dialogue between guitar and solo instruments (cor anglais, bassoon, oboe, horn etc.)", and the last movement "recalls a courtly dance in which the combination of duple and triple time maintains a taut tempo right to the closing bar". He described the concerto itself as capturing "the fragrance of magnolias, the singing of birds and the gushing of fountains" in the gardens of Aranjuez.
Some say that the second movement was inspired by the bombing of Guernica which happened in 1937. In her autobiography, the composer's wife Victoria maintains that it was an evocation of the happy days of their honeymoon, and a response to Rodrigo's devastation at the miscarriage of their first baby.
Rodrigo dedicated the Concierto de Aranjuez to Regino Sainz de la Maza.[1]
Rodrigo, having been blind since age three, was a pianist and did not play the guitar, yet he still captured the spirit of diversity of the guitar in Spain.
Πόσο πολύ, πόσο πολύ Πόσο πολύ σ'αγάπησα Πόσο πολύ σ'αγάπησα ποτέ δε θα το μάθεις Απ'τη ζωή, απ' τη ζωή Απ'τη ζωή μου πέρασες κι αλάργεψες κι εχάθης Καθώς τα διαβατάρικα κι αγύριστα πουλιά
Πόσο πολύ σ'αγάπησα ποτέ δε θα το μάθεις
Κι αν δεν προσμένεις να με δεις κι αν δεν προσμένεις να με δεις κι εγώ πως θα ξανάρθεις Εσύ του πρώτου ονείρου μου γλυκύτατη πνοή
Αιώνια θα το τραγουδώ αιώνια θα το τραγουδώ κι εσύ δε θα το μάθεις πως οι στιγμές που μου 'δωσες αξίζουν μια ζωή
Πόσο πολύ σ'αγάπησα ποτέ δε θα το μάθεις...
ΧΡΗΣΤΟΣ ΘΗΒΑΙΟΣ - ΠΟΣΟ ΠΟΛΥ Σ'ΑΓΑΠΗΣΑ
ΑΣ ΧΑΘΕΙΣ Χρήστου Θηβαίου "Πέτρινοι Κήποι (182)"
Μες τα σύννεφα, ζωή μου μακριά απ' τη φυλακή μου να με πας να μ΄ αγγίζει ο αέρας σαν το ξύπνημα μιας μέρας να γελάς να κουρνιάζω στο πλευρό σου μες στο παραμιλητό σου να με βρεις ν' ακουστεί το όνομα μου και εσύ ράγισε, καρδιά μου κι ας χαθείς ας χαθείς
Να με σήκωνε ένα κύμα να με λύτρωνε απ' το κρίμα της ψυχής να ξεπλύνει το θυμό μου να ξανάρθει τ' όνειρό μου να το δεις ας ερχότανε ένα βράδυ να 'χε φως και όχι σκοτάδι να το ζεις να μπορώ να σου γελάσω κι ύστερα να προσπεράσω κι ας χαθείς, ας χαθείς
Του μυαλού μου οι εικόνες να 'σβηναν σαν να 'ταν πόρνες της στιγμής να μην έχω να θυμάμαι όλα αυτά που με πονάνε, ας χαθείς να μην ξπερω πια τι κάνεις άλλο να μην με πικράνεις, δεν μπορώ δεν μπορώ να σε κοιτάζω και στα λόγια να μην βάζω σ' αγαπώ...
Θελω να γυριζεις σε μενα Θελω να επιστρεφεις στο φως Απ την μοναξια και τον φοβο Απο της απωλειας το σεισμο ... κρυψου εδω Ξερω εχει ανηφορα να 'ρθεις Απο τον εαυτο σου εισαι εδω Βγαλτη πανοπλια στο δρομο κι αστα οπλα εξω στην αυλη ...η μαχη σου ειναι αλλου
Να ζω στ' αρωμα σου ισοβιτης κι ετοιμοθανατος μπροστα στην ομορφια .. Να σταυρωνω τον καιρο μου με της χαρας σου τα καρφια .. Θεε μου να μη σε χορταινα ποτε Στις ρυτιδες σου να ξεδιψαγα Να μη μου ελειπε ο ηλιος ξανα, κατω απ τα δεντρα σου τα ανηλιαγα...
Απο της Σεριφου το χιονι σου χω πλεξει ενα βραχιολι Κι οταν το φορεσεις στο χερι θα εχουμε αγκαλια ενα μωρο.... ....ουρανο . Απο της σιωπη σου τα ξενα ελα γυρνα πισω σε μενα Θελω μονο να με φιλησεις Μη μαφησεις ψεματα πια να σου πω...
Στίχοι: Τάσος Βουγιατζής Μουσική: Σόλων Αποστολάκης Πρώτη εκτέλεση: Χαρούλα Αλεξίου
Κοίτα με, κι αν είμαι αυτό που γυρεύεις στ' άγνωστο, μόνος ξανά μην πηγαίνεις Ψάξε με, έχω βαθιά μου κρυμμένο το όνειρο, που το 'χες χρόνια χαμένο
Έχω μια αγάπη για σένα κόκκινη όπως το αίμα Φλόγα το χάδι, τα βράδια ανάβει φωτιές Έχω μια αγάπη στα χείλια τρέχει τις νύχτες με χίλια να 'ρθει κοντά σου, αγάπη μου γεια σου, να λες
Κοίτα με, κι αν είμαι αυτό που ζητούσες στ' άγνωστο, στις ερημιές που γυρνούσες Ψάξε με, παρ' τη ζωή μου απ' το χέρι Μάτια μου, πόσα η καρδιά σου δεν ξέρει
Look at me and If I 'm what you 're looking for never again go to the unknown,alone Look for me,deep inside me is hidden the dream you thought you lost for ever
I have a love for you warm like the blood in my veins My caress is the spark that sets fires in the dark I have a love on my lips it runs like a flaming arrow in the night wait for it to come to you and say "hello love"
Look at me and If I' m what you were looking for in the unknown, wandering in the deserts Look for me,take my life by the hand my precious,so many things your heart ignores
Guardami, e se sono quello che cerchi non camminerai piu' da solo nell'ignoto Cercami, nascosto nel mio profondo ho il sogno che per anni pensavi perso
Ho un amore per te rossovivo come il sangue la carezza una fiamma, accende fuochi la sera ho un amore nelle labbra di notte corre a mille per venire vicino a te, perche' tu dica ciao amore mio
Guardami, e se sono quello che cercavi in luoghi sconosciuti, nei deserti dove ti aggiravi cercami, prendi la mia vita per la mano amore mio, quante cose il tuo cuore non sa
Μια ώρα μόνο να σε δω κι αυτό μου φτάνει να συνεχίσω την αδιάφορη ζωή μου αφού δεν είσαι εδώ αγάπη μου μαζί μου Μια λέξη μόνο να 'ξερες απλά τι κάνει Τι φέρνει πίσω πόση δύναμη μου δίνει ελπίδες, να σωθώ απ' του μυαλού τη δίνη.
Έλα κύμα πάρε με και μες την αγκαλιά του πάλι βάλε με Έλα κύμα και βοριά το σώμα του στεριά μπροστά του βγάλε με Μα αν αυτός μ' απαρνηθεί σε πέλαγο βαθύ ναυάγιο άσε με.
Μια στιγμούλα μοναχά μέσα στο χρόνο να μου του δώσεις την απόσταση να σβήσω κι ύστερα αν θες πάλι την πόρτα σου θα κλείσω Μοιάζουν όλα απόψε σαν σκηνή από φόνο θα μ' εξοντώσεις το ξέρω όπου και να πάω στο ρεύμα της καρδιά σου κόντρα προχωράω...
Χαρούλα Αλεξίου - Το Κύμα
Ένα λιμάνι η αγκαλιά μου
Στίχοι: Γιώργος Θεοφάνους Μουσική: Γιώργος Θεοφάνους Πρώτη εκτέλεση: Χαρούλα Αλεξίου
Ένα λιμάνι η αγκαλιά μου κι ας δένεις μόνο όταν φυσά Αυτό που ψάχνεις μακριά μου πάλι κοντά μου σε γυρνά
Ακόμα λίγο μη φεύγεις τώρα μείνε εδώ ακόμα λίγο Βρες αφορμή σε καταιγίδα δες χτυπιέται το κορμί Ακόμα πόσο θα σε τρομάζει ο καιρός ακόμα πόσο Ρίξε σκοινί κι άσε το πρώτο φως σε λίγο να φανεί
Ένα λιμάνι η αγκαλιά μου κι ας δένεις μόνο όταν φυσά Αυτό που ψάχνεις μακριά μου πάλι κοντά μου σε γυρνά Ένα λιμάνι και το σώμα για τις φουρτούνες προσευχή Φταίω που σ' αγαπάω ακόμα κι ας είσαι αλμύρα στην πληγή
Ακόμα δωσ' μου μία στιγμούλα στο απέραντο του κόσμου Το παρελθόν αφού κυλάμε σ' ένα αιώνιο παρόν Ακόμα λίγο μη φεύγεις τώρα μείνε εδώ ακόμα λίγο Ρίξε σκοινί κι άσε το πρώτο φως σε λίγο να φανεί...
Μάτια μου μεγάλα μάτια μελαγχολικά ήπια στάλα στάλα τα βαθιά σας μυστικά
Τι γλυκό να σ' αγαπούν και να σου το λένε μάτια που μελαγχολούν και κρυφά σου κλαίνε και κρυφά σου σιγοκλαίνε
Άντρας μου δικός μου Θεέ μου γλυκαπαντοχή η καρδιά του κόσμου στη καρδούλα μου αντηχεί
Τι γλυκό να σ' αγαπούν (Χάρις Αλεξίου)
Για ένα τανγκό
Στίχοι: Χαρούλα Αλεξίου Μουσική: Χαρούλα Αλεξίου Πρώτη εκτέλεση: Χαρούλα Αλεξίου
Τα λεφτά μου όλα δίνω για ένα tango κι ένα άγγιγμά σου κάτω από το τραπέζι Αδιάφορα τριγύρω μου να κοιτώ Στο γυμνό λαιμό μου το χέρι σου να παίζει
Τα λεφτά μου όλα δίνω για μια βραδιά για ρομαντικές φιγούρες πάνω στην πίστα Να παραμερίζουν όλοι από τη φωτιά που θα στέλνει το κορμί μας στο πρίμα βίστα
Τα λεφτά μου όλα δίνω για μια ζημιά που θα κάνει άνω κάτω την λογική σου θέλει τρέλα η ζωή μας και νοστιμιά άμα θες να βρεις τις πύλες του παραδείσου
Μια γυναίκα ένας άντρας κι ένας θεός ένας έρωτας θεός να μας σημαδεύει Να σου δίνω τα φιλιά στων κεριών το φως και να παίρνω αυτά που ο νους ας απαγορεύει
Χάρις Αλεξίου - Για ένα Tango
Θεός αν είναι
Στίχοι: Λίνα Νικολακοπούλου Μουσική: Goran Bregovic Πρώτη εκτέλεση: Άλκηστις Πρωτοψάλτη Άλλες ερμηνείες: Χαρούλα Αλεξίου
Τις νύχτες μπαίνεις στα όνειρά μου λες κι ήρθες σε δικό σου κήπο κι αν μεγαλώσαν τα φτερά μου εγώ απ' το πλάι σου δε λείπω Θεός αν είναι
Χιλιάδες άγγελοι με τ' άσπρα κλωνάρια λησμονιάς μοιράζουν κι από το σώμα μου σαν άστρα παιδιά δικά σου ανάσες βγάζουν
Θεός αν είναι στις φλόγες να καείς κι απ' το δάκρυ μου φωτιά να πιεις δεν μπορείς μια ζωή καρδιά να συγχωρείς Θεός αν είναι κι αν μ' αγαπάει κανείς Θεός αν είναι κι αν μ' αγαπάει κανείς
Οι φίλοι μου όλοι εδώ και χρόνια ζευγάρια γίναν φτιάξαν σπίτια μονάχα εμένα χάσκει ακόμα χωρίς μια στέγη ετούτη η αλήθεια
Θεός αν είναι στις φλόγες να καείς κι απ' το δάκρυ μου φωτιά να πιεις δεν μπορείς μια ζωή καρδιά να συγχωρείς Θεός αν είναι κι αν μ' αγαπάει κανείς Θεός αν είναι κι αν μ' αγαπάει κανείς
Por las noches entras en mis sueños Como si vinieras a tu propio jardín Aunque creciesen mis alas Yo no me voy de tu lado Si Dios existe
Miles de ángeles con la ropa blanca Comparten palos de olvido Y por mi cuerpo, como estrellas Unos niños tuyos toman aliento
Si Dios existe, para que te quemes en las llamas Y para que bebas fuego de mi lágrima No puedes, corazón, perdonar una vida Si Dios existe aunque nadie me quiera Si Dios existe aunque nadie me quiera
Todos mis amigos hace años Se hicieron pareja, construyeron casas Solamente para mí está abierta de par en par Sin un techo, esa es la verdad
Si Dios existe, para que te quemes en las llamas Y para que bebas fuego de mi lágrima No puedes, corazón, perdonar una vida Si Dios existe aunque nadie me quiera Si Dios existe aunque nadie me quiera
Πίσω από την καθημερινή κόλαση των λέξεων Τα ποιήματα ανασαίνουν ζωντανά και το καθαρό τους νόημα καθρεφτίζει παντού μια φανταστική ευτυχία, που ποτέ δε θα πυρποληθεί.
Τάκης Σινόπουλος
Τι νομίζεις, λοιπόν.. κατά βάθος η ποίηση είναι μια ανθρώπινη καρδιά φορτωμένη όλο τον κόσμο. Νικηφόρος Βρεττάκος ♥
Αφού κατά λάθος ο κόσμος είναι μια ποίηση.
Κι η ποίηση: ένα παιχνίδι που τα χάνεις όλα, για να κερδίσεις ίσως ένα άπιαστο αστέρι.♥
Τάσος Λειβαδίτης
Αυτό είναι στο βάθος η ποίηση, η τέχνη να οδηγείσαι και να φτάνεις προς αυτό που σε υπερβαίνει να γίνεσαι άνεμος για τον χαρταετό και χαρταετός για τον άνεμο, ακόμα κι όταν ουρανός δεν υπάρχει. Δεν παίζω με τα λόγια. Μιλώ για την κίνηση που ανακαλύπτει κανείς να σημειώνεται μέσα στη στιγμή όταν καταφέρνει να την ανοίξει και να της δώσει διάρκεια. Οδυσσέας Ελύτης
Ίσως δυσκολεύεστε να το πιστέψετε, όμως η ζωή έχει να μας δώσει πολύ περισσότερα πράγματα απ΄ όσα αφήνουμε τον εαυτό μας να ζήσει. Όλα αυτά τα “περισσότερα” είναι πιθανά όταν πάψουμε να είμασε δέσμιοι του φόβου. Έξω από μας και μέσα μας, υπάρχει ένας καινούργιος κόσμος – ένας κόσμος με λιγότερο φόβο – που περιμένει να τον ανακαλύψουμε. “Μαθήματα ζωής”
...ωραία απάντηση που δίνει σε όλα με τη σιωπή του ο έναστροςουρανός.
...ένα φλάουτο κάπου ή ένα άστρο συνηγορούν για όλη τηνανθρωπότητα...
...Τόσα φθινόπωρα και δε γνωρίσαμε ακόμα την ψυχή μας κι ω συντριβή του ονείρου μας: μας έκλεισες όλους τους δρόμους για να μας ανοίξεις ένα μονοπάτι στο άγνωστο.
Λειβαδίτης
Προσωπικά, αισθάνομαι να καταπιέζομαι από τις εξουσίες. Αν αυτό είναι αναρχισμός, τότε είμαι αναρχικός. Όχι βέβαια με την έννοια να βάζω μπόμπες. Αλλά να μην ανέχομαι με κανένα τρόπο να με διαθέτουν κατά τη βούλησή τους, χωρίς τη συγκατάθεσή μου, οι τρίτοι, οι άσχετοι, οι σωτήρες. Και αυτό είναι ένα αίσθημα που ολοένα και περισσότερο κυριεύει σήμερα μερικές συνειδήσεις. ΟΔΥΣΣΕΑΣ ΕΛΥΤΗΣ
Πολλοί δεν καταφέρνουν ποτέ να γίνουν άνθρωποι. Παραμένουν βάτραχοι, σαύρες, μυρμήγκια..." Όλοι μας ως το τέλος της ζωής μας κουβαλάμε τα υπολείμματα από τη γέννησή μας, τις μεμβράνες και το κέλυφος από τ' αυγό ενός αρχέγονου κόσμου. Πολλοί δεν καταφέρνουν ποτέ να γίνουν άνθρωποι. Παραμένουν βάτραχοι, σαύρες, μυρμήγκια. Πολλοί είναι άνθρωποι από τη μέση κι απάνω και ψάρια από τη μέση και κάτω. Ο καθένας, ωστόσο, αντιπροσωπεύει μια προσπάθεια της φύσης να δημιουργήσει μια ανθρώπινη ύπαρξη. Οι ρίζες μας είναι κοινές. Όλοι προερχόμαστε από την ίδια μήτρα. Το κάθε άτομο ξεπετιέται από την ίδια άβυσσο, αγωνίζεται να πετύχει το σκοπό του. Καταλαβαίνουμε ο ένας τον άλλο, μα κάθε άνθρωπος μπορεί να εξηγήσει μόνο τον εαυτό του" Έρμαν Έσσε, Ντέμιαν
Ω θάλασσα! Ω Ήλιε!. Ω απέραντη κοίτη!
Και ξέρω γιατί. Σ΄αγαπώ. Ξέρω πως είμαστε πολύ γερασμένοι, Κι ότι εμείς οι δύο γνωριζόμαστε εδώ κι αιώνες. Ξέρω πως στα λεπτά και γελαστά νερά σου πρωτάναψε ο όρθρος της Ζωής. (Στην τέφρα ενός τριτογενούς απομεσήμερου, ακούστηκαν οι πρώτοι μου παλμοί στην αγκαλιά σου) Ω πρωτεόμορφη, βγήκα από μέσα σου! Κι οι δυο μας αλυσοδεμένοι και περιπλανώμενοι Κι οι δυο μας με ακόρεστη τη δίψα γι΄άστρα Κι οι δυο μας φως, αέρας, δύναμη, σκοτάδια Κι οι δυο μας με τις απέραντες επιθυμίες μας, μα και τη φοβερή μας δυστυχία!
Χόρχε Λουίς ΜΠΟΡΧΕΣ απόσπασμα από τον Υμνο στη Θάλασσα 1919
Αγαπημένη μου Λία!!!
Σήμερα βρήκα το πρώτο σου σχόλιο την ημέρα που είδε το φως η δροσοσταλίδα..συγκινήθηκα...έχω μπει πάλι στη σιωπή..τους λόγους τους ξέρεις...
Τι χαρά!!! Τι ωραία!!! Άνοιξες ένα καινούριο παράθυρο, για να έρχεσαι κι από εδώ, να φωτίσεις τις μέρες και τις νύχτες μας!!! Τι ωραίο όνομα! Δροσοσταλίδα! Πόση ομορφιά, πόσο φως ,πόση γαλήνη, θα φτάνουν στο σπίτι μας, σταλμένα από την ψυχή σου καλή μου! Θα μας δροσίσεις, θα μας αρωματίσεις, θα χρωματίσεις τη μοναξιά μας, με τα όμορφα χρώματα που τόσο μοναδικά ξέρεις να διαλέγεις. Η δροσοσταλίδα σου, θα στάξει στην καρδιά μας αγιασμένο μύρο, το μύρο της αγάπης σου, για όλους εμάς, που είμαστε τόσο μακριά σου, αλλά σε νιώθουμε τόσο κοντά μας. Που δε μας γνωρίζεις και δε σε γνωρίζουμε, αλλά μας αγαπάς και σ΄αγαπάμε σαν να γνωριζόμαστε χρόνια. Πώς γίνεται αλήθεια αυτό; Και είναι αληθινό, γιατί το νιώθουμε, το αισθανόμαστε, χωρίς υστεροβουλία ή οτιδήποτε άλλο Τελικά η αγάπη ξέρει να κάνει πολύ καλά τη δουλειά της, σε όσους την ακούν και την ακολουθούν. Αυτή μας οδηγεί και μας δείχνει το δρόμο, γιατί πώς αλλιώς θα σε εύρισκα; Πώς αλλιώς θα άκουγα τη μουσική της κιθάρας, από το βιντεάκι σου, που με μάγεψε και με ταξίδεψε σε μέρη που δε μπορούν να δουν τα μάτια, τα βλέπει όμως η καρδιά; Να είναι καλοτάξιδη η Δροσοσταλίδα σου Mareld μου, να τη σπρώχνει απαλά απαλά το βοριαδάκι από εκεί ψηλά που είσαι και να την ακουμπά στην καρδιά μας.
«Έτσι αναδύθηκε ο τόπος μου, ιερός, Δροσοσταλίδα πού εκύλησε σε μι’ άκρη, Μιά γοητεία αρμονίας που στο φώς, Κοσμεί του Μαίναλου τό φόρεμα σάν δάκρυ..»
Τάκης Ιωαννίδης
Πίσω από απλά πράγματα κρύβομαι, για να με βρείτε αν δε με βρείτε, θα βρείτε τα πράγματα, θ’ αγγίξετε εκείνα που άγγιξε το χέρι μου, θα σμίξουν τα χνάρια των χεριών μας.
Το νόημα της απλότητας Γ Ρίτσος
" No man was ever yet a great poet, without being at the same time a profound philosopher. For poetry is the blossom and the fragrance of all human knowledge, human thoughts, human passions, emotions, language. " Samuel Taylor Coleridge
.."Βέβαια υπάρχει το αίνιγμα. Βέβαια υπάρχει το μυστήριο. Αλλά το μυστήριο δεν είναι μια σκηνοθεσία που επωφελείται από τα παιχνίδια της σκιάς και του σκότους για να μας εντυπωσιάσει απλώς. Είναι αυτό που εξακολουθεί να παραμένει μυστήριο και μέσα στο απόλυτο φως. Είναι τότε που προσλαμβάνει την αίγλη εκείνη που ελκύει και που την ονομάζουμε Ομορφιά. Την Ομορφιά που είναι μια οδός - η μόνη ίσως οδός προς το άγνωστο μέρος του εαυτού μας, προς αυτό που μας υπερβαίνει. Επειδή αυτό είναι στο βάθος η ποίηση: η τέχνη να οδηγείσαι και να φτάνεις προς αυτό που σε υπερβαίνει".. Ελύτης
Βάλε με κάτω από το δάκρυ. Βάλε με κάτω από μια μέρα του χρόνου. Θα μιλήσουμε.
Βάλε με κάτω από την κούραση. Βάλε με κάτω από τις λύπες που δεν ομολογούνται κι άκου εκεί την σιωπή.
Βάλε με γιατί δεν υπάρχω σήμερα. Σώσε με από το ομόκεντρο και άδειο γαλάζιο. Προκάλεσε τον πόθο μου...
Gabriel Celaya
Μεταρσίωση
Το πνεύμα μου, σαν ουρανός, σαν ωκεανός, σαν θάλασσα, λύνεται απόψε στο άπειρο χωρίς να βρίσκει αναπαμό. Τις ζώνες γύρω του έσπασε και ανατινάζεται θερμό το πνεύμα μου σαν ουρανός, σαν ωκεανός, σαν θάλασσα. Σαν γαλαξίας απέραντος το σύμπαν σέρνω στο χορό. Ήλιο τον ήλιο γκρέμισα, θόλο το θόλο χάλασα, κι είμαι σαν μιαν απέραντη, πλατιά γαλάζια θάλασσα, που οι στενοί πάνω μου ουρανοί δε μου σκεπάζουν το νερό.
Ν.Βρεττάκος
Γλυκειά μου αγάπη No Pasaran!!!!
Syntagma Square 20110925
Την ομορφιά που κλείνω μέσα μου κανείς ποτέ δε θα τη νιώσει. Κι αν την πληγώσει θά ΄ναι ανίδεος κι ούτε γι΄αυτό θα μετανιώσει
"Εκείνοι που βρίσκουν άσχημα νοήματα σε ωραία πράγματα είναι διεφθαρμένοι χωρίς να είναι γοητευτικοί..Αυτό είναι κακό.
Εκείνοι που βρίσκουν ωραία νοήματα σε ωραία πράγματα είναι οι καλλιεργημένοι...Γι'αυτούς υπάρχει ελπίδα.
Υπάρχουν όμως και οι εκλεκτοί για τους οποίους τα ωραία πράγματα σημαίνουν μόνο Ομορφιά.."
"Το πορτρέτο του Ντόριαν Γκρέυ" Oscar Wilde
Αφορμή ένα λούλουδο..μια υπέροχη συνάντηση..
Κάθε ομορφιά είναι αιωνιότητα. Ό,τι βλέπω, ό,τι ακούω, ό,τι αγγίζω, χώμα, αέρας, φως, είναι μέρος της αιωνιότητας. Αιωνιότητα δεν είναι ό,τι αντέχει στο χρόνο - γιατί τότε θα’χαν τα πρωτεία οι πολυκατοικίες και οι ουρανοξύστες - αλλά ό,τι σφραγίζει μια στιγμή ανεπανάληπτα...
"Η Μουσική είναι ένα ηθικό δίκαιο.Δίνει ψυχή στο σύμπαν, φτερά στο νου, πτήση στη φαντασία, και γοητεία και ευθυμία στη ζωή και τα πάντα" Σωκράτης
Του Αιγαίου Ο έρωτας το αρχιπέλαγος κι η πρώρα των αφρών του, και οι γλάροι των ονείρων του. Στο πιο ψηλό κατάρτι του ο ναύτης ανεμίζει ένα τραγούδι.
Ο έρωτας το τραγούδι του κι' οι ορίζοντες του ταξιδιού του, κι η ηχώ της νοσταλγίας του. Στον πιο βρεμένο βράχο της η αρραβωνιαστικιά προσμένει ένα καράβι.
Ο έρωτας το καράβι του κι η αμεριμνησία των μελτεμιών του, κι' ο φλόκος της ελπίδας του. Στον πιο ελαφρό κυματισμό του ένα νησί λικνίζει τον ερχομό.
Ελύτης
"Being Indian is an attitude, a state of mind, a way of being in harmony with all things and all beings. It is allowing the heart to be the distributor of energy on this planet, to allow feelings and sensitivities to determine where energy goes, bringing aliveness up from the Earth and from the Sky, putting it in and giving it out from the heart." Brooke Medicine Eagle
ΓΕΓΟΝΟΣ ΤΟΥ ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ
Έφερνα γύρους μες στον ουρανό και φώναζα
Με κίνδυνο ν' αγγίξω μιαν ευτυχία
Σήκωσα πέτρα και σημάδεψα μακριά
Μιλημένη από τον ήλιο η Μοίρα
Έκανε πως δεν έβλεπε
Και το πουλί του κοριτσιού
πήρ' ένα ψίχουλο θαλάσσης
και αναλήφτη. Ελύτης
'Eχω τρεις κόσμους.
Μια θάλασσα, έναν ουρανό κι έναν πράσινο κήπο: τα μάτια σου.
Θα μπορούσα αν τους διάβαινα και τους τρεις, να σας έλεγα πού φτάνει ο καθένας τους.
Η θάλασσα, ξέρω. Ο ουρανός, υποψιάζομαι. Για τον πράσινο κήπο μου, μη με ρωτήσετε. Ν.Βρεττάκος
ΙV
Είναι νωρίς ακόμη μες στον κόσμον αυτό, μ' ακούς Δεν έχουν εξημερωθεί τα τέρατα, μ' ακούς Το χαμένο μου αίμα και το μυτερό, μ' ακούς Μαχαίρι Σαν κριάρι που τρέχει μες στους ουρανούς Και των άστρων τους κλώνους τσακίζει, μ' ακούς Είμ' εγώ, μ' ακούς Σ' αγαπώ, μ' ακούς Σε κρατώ και σε πάω και σου φορώ Το λευκό νυφικό της Οφηλίας, μ' ακούς Που μ' αφήνεις, που πας και ποιος, μ' ακούς
Σου κρατεί το χέρι πάνω απ' τους κατακλυσμούς
Οι πελώριες λιάνες και των ηφαιστείων οι λάβες Θα 'ρθει μέρα, μ' ακούς Να μας θάψουν, κι οι χιλιάδες ύστερα χρόνοι Λαμπερά θα μας κάνουν πετρώματα, μ' ακούς Να γυαλίσει επάνω τους η απονιά, μ' ακούς Των ανθρώπων Και χιλιάδες κομμάτια να μας ρίξει
Στα νερά ένα ένα, μ' ακούς Τα πικρά μου βότσαλα μετρώ, μ' ακούς Κι είναι ο χρόνος μια μεγάλη εκκλησία, μ' ακούς Όπου κάποτε οι φιγούρες Των Αγίων Βγάζουν δάκρυ αληθινό, μ' ακούς Οι καμπάνες ανοίγουν αψηλά, μ' ακούς Ένα πέρασμα βαθύ να περάσω Περιμένουν οι άγγελοι με κεριά και νεκρώσιμους ψαλμούς Πουθενά δεν πάω, μ' ακούς Ή κανείς ή κι οι δυο μαζί, μ' ακούς
Το λουλούδι αυτό της καταιγίδας και, μ' ακούς Της αγάπης Μια για πάντα το κόψαμε Και δε γίνεται ν' ανθίσει αλλιώς, μ' ακούς Σ' άλλη γη, σ' άλλο αστέρι, μ' ακούς Δεν υπάρχει το χώμα, δεν υπάρχει ο αέρας Που αγγίξαμε, ο ίδιος, μ' ακούς
Και κανείς κηπουρός δεν ευτύχησε σ' άλλους καιρούς
Από τόσον χειμώνα κι από τόσους βοριάδες, μ' ακούς Να τινάξει λουλούδι, μόνο εμείς, μ' ακούς Μες στη μέση της θάλασσας Από μόνο το θέλημα της αγάπης, μ' ακούς Ανεβάσαμε ολόκληρο νησί, μ' ακούς Με σπηλιές και με κάβους κι ανθισμένους γκρεμούς 'Ακου, άκου Ποιος μιλεί στα νερά και ποιος κλαίει -ακούς Ποιος γυρεύει τον άλλο, ποιος φωνάζει -ακούς; Ειμ' εγώ που φωνάζω κι ειμ' εγώ που κλαίω, μ' ακούς Σ' αγαπώ, σ' αγαπώ, μ' ακούς. ... από το "Μονόγραμμα
Ονειρα κι όνειρα ήρθανε Στα γενέθλια των γιασεμιών Νύχτες και νύχτες στις λευκές αϋπνίες των κύκνων Η δροσιά γεννιέται μεσ'στα φύλλα Οπως μεσ'στον απέραντο ουρανό Το ξάστερο συναίσθημα Ελύτης
Verde que te quiero verde De color de aceituna
Πράσινο σε λατρεύω πράσινο Πράσινο φύλλο στην ελιά Λόρκα
Μια δροσοσταλίδα γλίστρησε δειλά στη φυλλωσιά και σκίρτησε το κόκκινο μπουμπούκι. Στο ευλογημένο πέταγμα της μέλισσας γνώρισε η μέρα τη χαρά της κρυμμένη μες στην Άνοιξη και μες στις πεταλούδες...
Γεννήθηκα τότε που "Στήνει ο Έρωτας χορό με τον ξανθόν Απρίλη". Ο πατέρας μου, με έδειξε στην Ανατολή, μου 'ριξε τον Ήλιο στα μαλλιά μου και με πέταξε στο Μαΐστρο... "Και πολλά τα λιόδεντρα που να κρησάρουν στα χέρια τους το φως κι ελαφρό ν' απλώνεται στον ύπνο σου"...
