Τετάρτη, 17 Νοεμβρίου 2010

‎"Δεν ακούει κανένας όπου κι αν χτυπήσω η μνήμη με σκοτώνει"...



ΚΛΙΜΑ ΤΗΣ ΑΠΟΥΣΙΑΣ
Ι
Όλα τα σύννεφα στη γη εξομολογήθηκαν
Τη θέση τους ένας καημός δικός μου επήρε
Κι όταν μες στα μαλλιά μου μελαγχόλησε
Το αμετανόητο χέρι
Δέθηκα σ' έναν κόμπο λύπης.




II
Η ώρα ξεχάστηκε βραδιάζοντας
Δίχως θύμηση
Με το δέντρο της αμίλητο
Προς τη θάλασσα
Ξεχάστηκε βραδιάζοντας
Δίχως φτερούγισμα
Με την όψη της ακίνητη
Προς τη θάλασσα
Βραδιάζοντας
Δίχως έρωτα
Με το στόμα της ανένδοτο
Προς τη θάλασσα
Κι εγώ - μες στη Γαλήνη που σαγήνεψα.


III
Απόγευμα
Κι η αυτοκρατορική του απομόνωση
Κι η στοργή των ανέμων του
Κι η ριψοκίνδυνη αίγλη του
Τίποτε να μην έρχεται Τίποτε
Να μη φεύγει
Όλα τα μέτωπα γυμνά
Και για συναίσθημα ένα κρύσταλλο.
Ελύτης

13 σχόλια:

mareld είπε...

"Δέθηκα σ' έναν κόμπο λύπης"

Μηθυμναίος είπε...

«Δέθηκα σ' έναν κόμπο λύπης»… αχ βρε, Μαρελντάκι, πως τα καταφέρνουμε έτσι με τη θλίψη μας…

Ερατώ είπε...

Mareld!
Πόσο χάρηκα όταν είδα τη δροσοσταλίδα που άφησες εδώ...

Φιλιά πολλά!!!

mareld είπε...

Στράτο μου..!!!
Εγώ άκακο..και ευαίσθητο
με άρπαξαν βρυκόλακες
και μου ροκάνιζαν τη ψυχή..
χρόνια πήρε να το καταλάβω..
και όταν το κατάλαβα..
δύσκολο να ξεφύγω..
Φιλιά μάτια μου!!!

mareld είπε...

Ερατούλι μου!!!
Και εγώ χάρηκα που σε βρήκα εδώ.
Σου στέλνω αμέτρητες αγκαλίες!!!

Π.Κ. είπε...

Ακούω!... Είμαι κοντά!

Roadartist είπε...

Την καλησπέρα μου,
ευχές για ότι καλύτερο.. όλοι είμαστε εδώ..

marianaonice είπε...

Τίποτε να μην έρχεται Τίποτε
Να μη φεύγει
Όλα τα μέτωπα γυμνά
Και για συναίσθημα ένα κρύσταλλο.

Σιωπώ... δεν έχω λόγια...
:(

mareld είπε...

Ζακυνθινέ μου Φίλε!!!
Βρίσκομαι πολύ καιρό σε θύελλα..
Το αισθάνομαι ότι ακούς..
και όχι μόνο..
Σε ευχαριστώ
και σου εύχομαι κάθε καλό!!!

mareld είπε...

Αρτιστάκι!!!
Για Σένα τι να πω..ένα ευχαριστώ
από τα βάθη της θαλασσινής μου ψυχής!!!
Είσαι η αφορμή που σήμερα έσπασα
τη σιωπή...
Άπειρα φιλιά!!!

mareld είπε...

Μαριάνα μου!!!
Άναψα κεριά και έφτιαξα καφέ όπως στη φωτογραφία..με τη διαφορά ότι το δάσος έξω φορτωμένο θλίψη παραδώθηκε στο βλοσηρό χειμώνα..
ακούω το Adagio πίνω τον καφέ πικρό για να μην ξεχνάω αυτή τη μέρα..
συνεχίζω να σφραγίζω τη ψυχή μου μπας και ξαναβγάλει μπουμπούκια
την Άνοιξη...
Φιλιά!!!

Αστοριανή είπε...

...ήδη, το ανοιξιάτικο μπόλιασμα
προυπάρχει, γι αυτό κι σιωπή έσπασε.
Σκληρός ο χειμώνας, ίσως κι εδώ σκληρότερος κατά καιρούς...
μα πού θα πάει;
Η άνοιξη προθερμαίνεται...

Κι από δώ, Καλώς ήλθες,
μας έλειψες,
Υιώτα
αστοριανή,
ΝΥ

mareld είπε...

Ηλιανθάκι!!!
Φιλάκια και μια απέραντη αγκαλιά!!!

http://www.youtube.com/watch?v=w4TJbyHiKUo&feature=related