Εγώ δεν είμαι ποιητής είμ' ο λυγμός του...

Εγώ δεν είμαι ποιητής

Στίχοι: Λάζαρος Ανδρέου
Μουσική: Νίκος Παπάζογλου
Πρώτη εκτέλεση: Νίκος Παπάζογλου

Εγώ δεν είμαι ποιητής είμαι στιχάκι
είμαι στιχάκι της στιγμής
πάνω σε τοίχο φυλακής
και σε παγκάκι

Με τραγουδάνε οι τρελοί και οι αλήτες
καταραμένη είμαι φυλή
με μιαν εξόριστη ψυχή
σ' άλλους πλανήτες

Εγώ δεν είμαι ποιητής
είμ' ο λυγμός του
είμαι ένας δείπνος μυστικός
δίπλα ο Ιούδας κλαίει σκυφτός
κι είμ' αδερφός του








Στη ρωγμή του χρόνου

Στίχοι: Μανώλης Ρασούλης
Μουσική: Νίκος Ξυδάκης
Πρώτη εκτέλεση: Νίκος Παπάζογλου

Εδώ στη ρωγμή του χρόνου
Κρύβομαι για να γλιτώσω,
απ' του Ηρώδη το μαχαίρι
Μισολειωμένος στη Χιροσίμα σου
Κάτι προγόνων ξύδι και χολή
σ' αυτήν την άδεια πόλη

Εδώ στη ρωγμή του χρόνου
Θάβομαι για να μεστώσω
μες του Διογένη το πιθάρι
Στον όγδοο μήνα της, είναι η ελπίδα μου
Σχεδόν το βρέφος γύρω περπατά
καθώς εσύ κουρνιάζεις

Εδώ στη γιορτή του πόνου
Ντύνομαι να μην κρυώνω
του Ουλιάνωφ το μειδίαμα
Σαντάλια του Χριστού, φορώ στα πόδια μου
Πραίτορες, βράχοι πάνω μου σωρό
μα 'γω θα αναστηθώ





Aquí en la grieta del tiempo
me oculto para librarme
del puñal de Herodes.
Medio fundido en tu Hiroshima
vinagre y bilis de algunos ancestros
en esta ciudad vacía.

Aquí en la grieta del tiempo
me entierro para madurar
en el tonel de Diógenes.
En el octavo mes está mi esperanza,
el niño casi camina alrededor
mientras tú duermes

Aquí en la fiesta del dolor
para no tener frío me pongo
la sonrisa de Ulianov.
Sandalias de Cristo llevo en mis pies
Pretores, un montón de rocas a mi alrededor
pero yo resucitaré

Φεύγω

Στίχοι: Περίδης Ορφέας
Μουσική: Περίδης Ορφέας
Πρώτη εκτέλεση: Νίκος Παπάζογλου
Άλλες ερμηνείες: Ορφέας Περίδης

Ρίχνω στη νύχτα μια σπρωξιά
παίρνω φωτιά και ξημερώνει
στη τελευταία ρουφηξιά
κάνω όρκο να τελειώσει πια
ό,τι τελειώνει.

Μπαίνω στο τρένο την αυγή
για να με βρει σε άλλο μέρος
η μέρα ετούτη που θα μπει
να με γλιτώσει απο'κει
που ήμουνα ξένος.

Φεύγω,φεύγω,κάθε μέρα φεύγω
μέτρο-μέτρο, όλο πιο μακριά
φεύγω,φεύγω, τόσα χρόνια φεύγω,
στη καρδιά μου όλο πιο κοντά.

Ρίχνω στα μάτια μου ένα φως
και κάνω ανάκριση μονάχος,
ο χωρισμένος μου εαυτός
είναι που χώρισε το κόσμο
από λάθος.

Άραγε τι να φταίει τι
που ονειρευόμαστε στον ξύπνιο,
και να ‘ναι η λησμονιά αυτή
που ανοίγει πόρτες το πρωί

στο πρώτο χτύπο.

Εσύ γεννάς τη θάλασσα και χτίζεις το καράβι Είσαι το εδώ και το αλλού είσαι η γιορτή του γυρισμού το δάκρυ του αποχωρισμού...

Όνειρο ήταν

Στίχοι: Αλκίνοος Ιωαννίδης
Μουσική: Αλκίνοος Ιωαννίδης
Πρώτη εκτέλεση: Αλκίνοος Ιωαννίδης

Ο ουρανός ανάβει τα φώτα
τίποτα πια δεν θα 'ναι όπως πρώτα
Ξημέρωσε πάλι

Ξυπνάω στο φως τα μάτια ανοίγω
για λίγο νεκρός χαμένος για λίγο
Ξημέρωσε πάλι

Κι έχεις χαθεί μαζί με τον ύπνο
μαζί με του ονείρου τον πολύχρωμο κύκνο
Μην ξημερώνεις ουρανέ

Άδεια η ψυχή μου το δωμάτιο άδειο
κι από τo όνειρό μου ακούω καθάριο
Το λυγμό της να λέει όνειρο ήτανε,
όνειρο ήτανε

Θα ξαναρθείς μόλις νυχτώσει
και τ' όνειρο πάλι την αλήθεια θα σώσει
Θα 'μαι κοντά σου

Μόνο εκεί σε βλέπω καλή μου
εκεί ζυγώνεις κι ακουμπάς τη ψυχή μου
Με τα φτερά σου

Μα το πρωί χάνεσαι φεύγεις
ανοίγω τα μάτια κι αμέσως πεθαίνεις
Μην ξημερώνεις ουρανέ

Άδεια η ψυχή μου...














Μια νύχτα

Τραγούδι από το νέο δίσκο
του Αλκίνοου Ιωαννίδη, "Νεροποντή".

Χάραξε νωρίς
Το χτεσινό το βράδυ ακόμα με κρατάει
Πώς να κοιμηθείς
αφού ό,τι κέρασε είν εκεί και σε κοιτάει.

Άγριο το φως
σπάει τα παράθυρα και μπαίνει όταν δε θες
Ήλιος κοφτερός
φέρνει ένα σήμερα και σε πετάει στο χτες.

Κάνω να σταθώ
πού να πατήσω που μαι κάτω ολόγυρά μου
Κι αχ! να κρατηθώ
Τι να κρατήσω απ το τρεχαλητό της άμμου.

Άγριος εαυτός
σπάει ό,τι αγάπησα και γίνεται εγώ
Κι ούτε ένας θεός
ούτε καθρέφτης, ούτε φίλος, ούτε εχθρός.

Χάραξε νωρίς
κι ήταν η νύχτα πανηγύρι και περνούσε
Νύχτα μιας στιγμής
κι ας ορκιζόταν πως για πάντα θα κρατούσε.





Μη με κλειδώνεις

Τραγούδι από το νέο δίσκο
του Αλκίνοου Ιωαννίδη, "Νεροποντή".

Εγώ δε ζω εδώ
ζω όπου ξεχαστώ
κι όπου περνά ο ποταμός μου

Νερό ασταμάτητο
μονομάτι απάτητο
κρυφό στο διάβα αυτού του κόσμου

Μη με κλειδώνεις
μη μου χρεώνεις τη ζωή
μη με κλειδώνεις

Μη με χρεώνεις
ψάχνω μια λέξη, μια σιωπή
κι εσύ με λιώνεις

Ήμουνα πάντα αλλού
στο χρόνο του απρόσμενου καιρού
που θες και δεν αντέχεις

Έλα, μην έρχεσαι
κι ας μη σε δω ποτέ
κι ας είσαι όσα θέλω κι όσα έχεις

Μη με κλειδώνεις
μη μου χρεώνεις τη ζωή
μη με κλειδώνεις

Μη με χρεώνεις
ψάξε αλλού να βρεις γιορτή

Όσα μας λείψανε
λείψανα γίνανε
ν αγιάζουν της ζωής την αφθονία

Έλα όπως έρχεσαι
κορίτσι και Θεέ
μικρή προσωρινή αθανασία.







Ο δρόμος σου είσαι εσύ

Τραγούδι από το νέο δίσκο
του Αλκίνοου Ιωαννίδη, "Νεροποντή".

Φεύγεις και πας
είσαι καράβι
Μπροστά κοιτάς
η θάλασσά σου πυρκαγιές και πάγοι
Μα πιο μπροστά
πάντα θα στέκει
ο γυρισμός σου που στη φουρτούνα αντέχει.

Φεύγεις, πού πας
και πού πιστεύεις
Τι κυνηγάς
Ποια γη σε θέλει, ποιον εαυτό γυρεύεις
Όλα είν εδώ
κι όλα για πάντα και πιο μακριά σου
είσαι μόνο εσύ.

Φεύγεις και πας
Πού επιστρέφεις
σε ποια στεριά
Η ξενιτιά σου είναι όλα όσα έχεις
Όλα είν εδώ
κι όλα για πάντα
Κάθε ταξίδι είναι γυρισμός.

Εσύ γεννάς τη θάλασσα
και χτίζεις το καράβι
Είσαι το εδώ και το αλλού
είσαι η γιορτή του γυρισμού
το δάκρυ του αποχωρισμού.

Και το ταξίδι σου είσ εσύ
είσαι το κύμα, το νησί
είσαι ο αέρας, το πανί
και τ άσπρο μου μαντήλι.

Φεύγεις, πού πας
πού ταξιδεύεις
Δρόμοι ανοιχτοί
Τα σύνορά σου είναι όπου αντέχεις
Όλα είν αλλού
κι όλα για λίγο
όταν δεν ξέρεις πως ο δρόμος σου είσαι εσύ.






Τριανταφυλλένη


Παραδοσιακό Κυπριακό


Τζι'αν Αρρωστήσω Μάνα Μου
Θέλω Να Μηνύσω
Να'ρτεις Τριανταφυλλένη Μου
Να Σε Αποσιαιρετίσω

Μεν Φοηθείς Την Μάνα Σου
Μήτε Κανεναν Αλλον,
Μόνο Τριανταφυλλένη Μου
Πρόφτασε Δίχως Άλλο.

Τζιαι Ανταν Να Μπεις Της Πόρτας Μου,
Μεν Κρύψεις Τον Καμό Σου
Μα Ρώτα Τζιαι Την Μάνα Μου
Τζιαι Πε Της "πού Εν Ο Γιος Σου;"

Τζιαι Ανταν Σε Δει Η Μάνα Μου
Που Λόγια Εννα Σε Πάρει
Μα Εν Είσαι Αγάπη Πειστιτζή
Στο Νου Σου Μεν Τα Βάλεις

Έμπα Ζερβά Στην Κάμαρη
Τζιαι Έλα Δεξιά Στο Στρώμα
Σιύψε Τριανταφυλλενη Μου
Τζιαι Φίλα Με Στο Στόμα

Με Τα Γρουσά Σιερούθκια Σου
Βάστα Την Τζεφαλη Μου
Βάστα Με Στην Αγκάλη Σου
Ώσπου Να Φκει Η Ψυσιή Μου.

Τζιαι Ανταν Τζιαι Δεις Τζιαι Ποσπαστουν
Τζιαι Πάσιν Να Με Θάψουν,
Τες Πέτρες Τες Ασυντυσιες
Κάμε Τες Να Με Κλάψουν.

Τζιαι Ανταν Να Με Περάσουσιν
Από Τη Γειτονιά Σου,
Εύκα Κρυφά Της Μάνας Σου
Τζιαι Τράβα Τα Μαλλιά Σου.

Τζιαι Αν Αρρωστήσω Μάνα Μου
Θέλω Να Σου Μηνύσω

Ναι, θα ταξιδέψω μ' όλες τις θάλασσες και τους ανέμους Ναι, με ένα καράβι με ποιητές και μουσικούς..

Στη Πόλυ μου..απλά για να χαρεί...

Θα ταξιδέψω

Στίχοι: Γιώργος Ζήκας
Μουσική: Γιώργος Ζήκας
Πρώτη εκτέλεση: Σοφία Παπάζογλου

Ναι, θα ταξιδέψω
μ' όλες τις θάλασσες
και τους ανέμους

Ναι, με ένα καράβι
με ποιητές και μουσικούς

Μαζί γι' άγνωστες χώρες θ' ανοιχτούμε
σε μια παράσταση θα ζούμε βράδυ πρωί
μαζί γι' άγνωστες χώρες θ' ανοιχτούμε
σαν αστεράκια θα χαθούμε μεσ' την αυγή

Ναι θα σε γυρέψω
μεσ' στα λιμάνια
και θα σε βρω

Ναι σ' ένα μουράγιο
να τραγουδάς
και να χορεύεις

Μαζί γι' άγνωστες χώρες θ' ανοιχτούμε
σε μια παράσταση θα ζούμε βράδυ πρωί
μαζί γι' άγνωστες χώρες θ' ανοιχτούμε
σαν αστεράκια θα χαθούμε μεσ' την αυγή

Το όνομα Ρίτα ήταν μια γιορτή στο στόμα μου Το σώμα της ήταν ένα γαμήλιο γλέντι στο αίμα μου..

ΡΙΤΑ
Μαχμούντ Νταρουίς

Ένα όπλο χώρισε τις ματιές μας
Τη Ρίτα αν γνωρίζει κανείς
γονατίζει και προσεύχεται για τα μελί της μάτια.
πόσο θυμάμαι όταν φίλησα τη Ρίτα σαν ήταν μικρή
Και θυμάμαι πως κρεμάστηκε πάνω μου
Η όμορφη μικρή γέμησε την αγγαλιά μου
Και θυμάμαι τη Ρίτα όπως θυμάται το σπουργίτι τη φωλιά του
Aχ Ρίτα ανάμεσα μας πια εκατομμύρια σπουργίτια
και μια εικόνα και πολλές ημερομηνίες
Το όπλο την πυροβόλησε
Το όνομα Ρίτα ήταν μια γιορτή στο στόμα μου
Το σώμα της ήταν ένα γαμήλιο γλέντι στο αίμα μου
Και χάθηκα για δύο χρόνια με τη Ρίτα
Στην αγκαλία μου χάθηκε δύο χρόνια
Και υποσχεθήκαμε
Ο ένας στον άλλο
Πάνω στο πιο όμορφο κανδήλι
Και καϊκαμε και καϊκαμε και καϊκαμε και καϊκαμε
Μέσα στο κρασί δύο χειλιών
Γεννηθήκαμε πάλι
Aχ Ρίτα αχ Ρίτα
Τι πήρε τα μάτια μου
Μακρυά από τα δικά σου
Εκτός από δύο μυστικά
Και τα μελί σου μάτια
Πρόβαλε το όπλο
Μια φορά κι έναν καιρό ω σιωπή της νύχτας
Το φεγγάρι μου έδιωξε μακριά
Το πρωί
Τα μελί της μάτια

Ah, Rita
Between us there are a million sparrows and images
And many a rendezvous
Fired at by a rifle

Rita's name was a feast in my mouth
Rita's body was a wedding in my blood
And I was lost in Rita for two years
And for two years she slept on my arm
And we made promises
Over the most beautiful of cups
And we burned in the wine of our lips
And we were born again

Καλημέρα από τις δροσοσταλίδες και τα σκιουράκια του δάσους...

Θέλω να σου μιλήσω μα τρέμει η φωνή μου λες κι αγαπάω πρώτη φορά στη ζωή μου...

θέλω να σου μιλήσω

Στίχοι: Πυθαγόρας
Μουσική: Αντώνης Βαρδής
Πρώτη εκτέλεση: Γιάννης Πάριος

θέλω να σου μιλήσω μα τρέμει η φωνή μου
λες κι αγαπάω πρώτη φορά στη ζωή μου
θέλω να τραγουδήσω μα δε μ' αφήνει το δάκρυ
αχ αγάπη, αγάπη, αγάπη

θέλω να σου μιλήσω μα τρέμει η φωνή μου
λες κι αγαπάω πρώτη φορά στη ζωή μου
θέλω να τραγουδήσω μα δε μ' αφήνει το δάκρυ
αχ αγάπη, αγάπη, αγάπη

θέλω να σου μιλήσω κι έχω στο νου μου χιλιάδες σκέψεις
όμως μπροστά σε σένα χάνουν το νόημα και οι λέξεις
κι όπως σε αγκαλιάζω και στο κορμί σου φιλιά χαράζω
φεύγεις και μένω μόνος και σου φωνάζω και σου φωνάζω
αχ αγάπη, αγάπη, αγάπη

θέλω να σου μιλήσω μα πάλι σωπαίνω
θέλω να σε χορτάσω μα δε σε χορταίνω
μέσα στα δυο σου μάτια βλέπω τον ήλιο να λάμπει
αχ αγάπη, αγάπη, αγάπη

θέλω να σου μιλήσω μα πάλι σωπαίνω
θέλω να σε χορτάσω μα δε σε χορταίνω
μέσα στα δυο σου μάτια βλέπω τον ήλιο να λάμπει
αχ αγάπη, αγάπη, αγάπη

θέλω να σου μιλήσω κι έχω στο νου μου χιλιάδες σκέψεις
όμως μπροστά σε σένα χάνουν το νόημα και οι λέξεις
κι όταν σε αγκαλιάζω και στο κορμί σου φιλιά χαράζω
φεύγεις και μένω μόνος και σου φωνάζω και σου φωνάζω
αχ αγάπη, αγάπη, αγάπη








Απόψε

Στίχοι: Γιάννης Πάριος
Μουσική: Γιάννης Πάριος
Πρώτη εκτέλεση: Γιάννης Πάριος
Άλλες ερμηνείες: Αντώνης Ρέμος

Απόψε
δε μιλώ σε κανένα δεν ακούω κανέναν απόψε
σαν τρελός μες στη νύχτα γυρνώ στα χαμένα απόψε
με σκυμμένο κεφάλι ζαλισμένος το βήμα μου σένω
κάπου κάπου ξεχνιέμαι και νομίζω εσένα πως βλέπω

Απόψε
πού να βρίσκεσαι πες μου
πού πας και τι κάνεις απόψε
μη μ' αφήνεις φοβάμαι
την τρέλα της πλάνης μου διώξε
απόψε

Απόψε
το μυαλό μου πλανιέται σε ατέλειωτους δρόμους απόψε
σαν σκιά τρομαγμένη μ' αναμνήσεις στους ώμους απόψε
μα τι κρίμα να είναι η νύχτα αβάσταχτη τόσο
σαν φορτίο κλεμμένο να πετάξω ζητώ να γλιτώσω

Απόψε
πού να βρίσκεσαι πες μου
πού πας και τι κάνεις απόψε
μη μ' αφήνεις φοβάμαι
την τρέλα της πλάνης μου διώξε
απόψε

Ay de mi primavera quien me devolviera lo que yo era, lo que yo era, lo que yo era, ay ....

Στη γλυκιά μου Άστρια...

Te Camelo

Era Mari Carmen gitanita
Pura de tez broncea
Mas que una mocita
Era una escultura de oscuro metal

Su mata de pelo igual que la endrina
Llevaba en dos tiempos prendía una flor
Y era la gitana más guapa y mas fina
Que alguien se ha llevao
a aquel gran pintor

Y cuando su imagen la gente admiraba
El pobre gitano asi le cantaba

Mari Carmen te camelo
Porque tú eres la clavellina
Que desde la tierra al cielo
To lo trasmina
De tus palabritas nacen claveles
Mari Carmen, déjame que yo te camele

Cuando fue famosa
Despreció al gitano y lo abandono
Y aunque la fortuna tuvo entre sus manos
De na le valió
Que al verse tan lejos de quien la quería
No halló en el dinero la felicidad
Y al ir por el mundo perdió su alegría
Como aquellas flores que son trasplantas
Y viendo el retrato que el mundo admiraba
El pobre gitano así con duquelas
le cantaba

Mari Carmen te camelo
Porque tú eres la clavellina
Que desde la tierra al cielo
To lo trasmina
De tus palabritas nacen claveles
Mari Carmen, dejame que yo te camele

Jazmines y rosas tu cuerpo huele
Mari Carmen, déjame que yo te camele.









Ay De Mi Primavera

Sal de aqui por favor, no me mires asi, ahora quiero estar sola. Esta es mi voluntad ya no me haras dudar, no, de mi persona. Ya no quiero saber si me vas a condenar por buscar mi destino. Y si el dia en el que marche me vas a enredar como siempre pa' que no haga camino. Ay de mi primavera quien me devolviera lo que yo era, lo que yo era, lo que yo era, ay .... Lento, para encontrar un nuevo camino lento, lento, lento como yo. Mi futuro es mentira, el pasado me pesa y me sobra, si por el miedo ahora callo yo se que me arde la boca y no debo calla porque voy buscando un camino lento, yo voy bucando un camino lento, yo voy buscando, buscandote, buscandome y buscandote en el ...

No Habra Nadie En El Mundo

Desde que el agua el libre,
Libre entre manantiles vive,
jazmines an llorao,
y yo no comprendo como
en tus ojos niña solo hay desierto.
Hermosa era la tarde, cuando entre los olivos nadie,
nadie vio como yo a ti te quise, como te quiero.
Hoy los olivos duermen y yo no duermo.

No habra nadie en el mundo que cure
la herida que dejo tu orgullo,
yo no comprendo que tu me lastimes
con todo todo el amor que tu me diste(x2)

Pá cuando tu volvieras, pensé en cantarte coplas viejas, esas que hablan de amores y del sufrimiento, cuando tu vuelvas niña, te como a besos.
y volaremos alto donde las nubes van despacio.
despacio va mi boca sobre tu cuerpo, tan lento que seguro se pare el tiempo.

No habra nadie en el mundo que cure
la herida que dejo tu orgullo,
yo no comprendo que tu me lastimes
con todo todo el amor que tu me diste(x2)