You're not alone I'm with you..

YOU ARE NOT ALONE

You're not alone
I'm with you
I'm lonely too

What's that song
Can't be sung
By two?

A broken home
A broken heart
Isolated and afraid
Open up this is a raid
I wanna get it through to you
You're not alone

You're not alone
Every night
I stand in your place

Every tear
On every face
Tastes the same

A broken dream
A broken heart
Isolated and afraid
Open up this is a raid
I wanna get it through to you
You're not alone

An open hand
An open heart
There's no need to be afraid
Open up this is a raid
I wanna get it through to you
You're not alone
I wanna get it through to you
You're not alone
I'm gonna get it through to you
You're not alone

NO ESTAS SOLA

No estás sola
Estoy contigo
Estoy solo también

¿Qué canción
No puede ser cantada
Por dos ?

Un hogar roto
Un corazón roto
Aislado y asustado
Abre la puerta, esto es un atraco
Quiero que comprendas que
No estás sola

No estás sola
Cada noche
Me pongo en tu lugar

Todas las lágrimas
De todos los rostros
Tienen el mismo sabor

Un sueño roto
Un corazón roto
Aislado y asustado
Abre tu corazón, esto es un atraco
Quiero que comprendas que
No estás sola

Una mano abierta
Un corazón abierto
No hay necesidad de tener miedo
Abre la puerta, esto es un atraco
Quiero que comprendas que
No estás sola
Quiero que comprendas que
No estás sola
Haré que comprendas que
No estás sola

Te vas Alfonsina, con tu soledad. ¿Qué poemas nuevos fuiste a buscar?

Αlfonsina y el mar

Por la blanda arena que lame el mar
Tu pequeña huella no vuelve más,
un sendero sólo de pena y silencio llegó
hasta el agua profunda.
Un sendero sólo de penas mudas llegó
hasta la espuma.
Sabe Dios qué angustia te acompañó,
qué dolores viejos calló tu voz,
para recostarte arrullada en el canto de las
caracolas marinas.
La canción que canta en el fondo oscuro del mar
la caracola.
Te vas Alfonsina, con tu soledad.
¿Qué poemas nuevos fuiste a buscar?
Una voz antigua de viento y de sal
te requiebra el pecho y te está llamando.
Y te vas hacia allá, como en sueños,
dormida, Alfonsina, vestida de mar.
Cinco sirenitas te llevarán
por caminos de algas y de coral,
y fosforescentes caballos marinos harán
una ronda a tu lado,
y los habitantes del agua van a jugar
pronto a tu lado.
Bájame la lámpara un poco más,
déjame que duerma, nodriza, en paz,
y si llama él no le digas que estoy, dile que
Alfonsina no vuelve.
Y si llama él no le digas nunca que estoy,
di que me he ido.
Te vas Alfonsina, con tu soledad.
¿Qué poemas nuevos fuiste a buscar?
Una voz antigua de viento y de sal
te requiebra el alma y te está llamando.
Y te vas hacia allá, como en sueños,
dormida, Alfonsina, vestida de mar.


Alfonsina and the sea

Over the soft sand licking the sea
her small footprint never comes again
and a single path of grief and silence
reached the deep water,
a single path of mute griefs reached the foam.
God knows what anguish filled you,
what ancient sorrows deadened your voice,
to lay you down lulled by the singing of the sea shells,
the song sung by the shell on the dark bottom of the sea.
You are going, Alfonsina, along with your loneliness,
What new poems did you go to search for?
An ancient voice of wind and salt
breaks your soul and it’s taking it away…
and you go over there as in a dream,
asleep Alfonsina, clothed in sea.
Five little mermaids will take you
through ways of seaweeds and corals,
and phosphorescent sea horses will make a round
at your side,
and the inhabitants of the water are soon going
to play at your side.
"Soften the lamp a bit more.
Let me sleep in peace, nurse.
And if he calls, don’t tell him I’m here,
tell him Alfonsina will not be back.
And if he calls, never tell him I’m here,
do say I am gone."
You are going, Alfonsina, along with your loneliness,
what new poems did you go to search for?
An ancient voice of wind and salt
breaks your soul and it’s taking it away…
and you go over there as in a dream,
asleep Alfonsina, clothed in sea.

Τranslated by Nebrulla.


Η Αλφοσίνα και η θάλασσα

Από τη μαλακή άμμο
Που γλείφει τη θάλασσα
Η μικρή της πατημασιά
Δεν επιστρέφει πια
Ένα μονοπάτι μόνο
Από θλίψη και σιωπή θα φτάσει
Μέχρι τα βαθιά νερά
Ένα μονοπάτι μόνο
Από βουβές θλίψεις θα φτάσει
Ως τον αφρό.

Ο Θεός ξέρει πόση στεναχώρια
Σε συντρόφεψε
Ποιοι παλιοί πόνοι
Κρύφτηκαν στη φωνή σου
Για να ξαπλώσεις
Νανουρισμένη απ’ το τραγούδι
Από τα θαλασσινά κοχύλια
Το τραγούδι που τραγουδά
Στα σκούρα βάθη της θάλασσας
Το κοχύλι.

Πηγαίνεις Αλφονσίνα
Με τη μοναξιά σου
Ποιά καινούρια ποίηματα
Πήγες να ψάξεις;
Μια φωνή παλιά
Από άνεμο κι αλάτι
Σου φλερτάρει την ψυχή
Κι αυτή σηκώνεται

Και πας προς τα εκεί
Όπως στα όνειρα
Κοιμισμένη, Αλφονσίνα
Ντυμένη με θάλασσα.
Πέντε μικρές σειρήνες
Θα σε σηκώσουν
Από δρόμους των φυκιών
Και των κοραλιών
Και φωσφορίζοντα
Θαλασσινά αλογάκια θα κάνουν
‘Εναν γύρο στο πλευρό σου
Και οι κάτοικοι
Του νερού θα παίζουν
Σύντομα μαζί σου
Πηγαίνεις Αλφονσίνα
Με τη μοναξιά σου
Ποιά καινούρια ποίηματα
Πήγες να ψάξεις;
Μια φωνή παλιά
Από άνεμο κι αλάτι
Σου φλερτάρει την ψυχή
Κι αυτή σηκώνεται
Και πας προς τα εκεί
Όπως στα όνειρα
Κοιμισμένη, Αλφονσίνα
Ντυμένη με θάλασσα.

Μετάφραση:Γητεύτρια

.. Ήρθες λοιπόν πάλι βραδάκι, κάθησες απέναντί μου, με κοίταξες και είπες, " Σπέρνεις πράγματα μέσα στους άλλους"...Μάρω Βαμβουνάκη

μένα σου ναι κάνω ζωή και μ' ένα σου όχι σβήνω και μ' ένα σου χαμόγελο παίρνω χαρές και δίνω...

Αρισμαροβιτσόβεργα
και διαμαντένια πέτρα
πως ήθελα ν' ανταμώσουμε
το μάτι μου εξεπέτα

επήρα πάλι τα στένα
κι έπεσα στο στενό σου
και σ' είδα και με σκλάβωσες
μ' ένα χαμόγελό σου

μένα σου ναι κάνω ζωή
και μ' ένα σου όχι σβήνω
και μ' ένα σου χαμόγελο
παίρνω χαρές και δίνω

οψάργας πάλι είμασταν
σ΄ονείρου τόπους
ω, το πάντερμο τ΄όνειρο
πως ξεγελά τσ' ανθρώπους

χωρίς να το καλοσκεφτώ
σ΄έβαλα στην καρδιά μου
μα επλήρωσε την ακριβά
την περιεργειά μου

φεγγάρι μου χαμήλωσε
φέγγε της να βαδίζει
και πως σου το παράγγειλα
δε θέλω να γνωρίζει

η κακομοίρα η μάνα μου
πάντα παράγγελνε μου
της μαυρομάτας το στενό
μην το περάσεις γιέ μου

δε μ΄ένοιαζε να 'μαι τυφλός
μα να κατέχω μόνο
πως θα βαστάς το χέρι μου
να περπατώ στο δρόμο

η μόνη απόδειξη πως ζω
είναι η αναπνοή μου
να την επάρεις ξέχασες πριν βγεις
απ' τη ζωή μου

μην τα δειλιας τα κύμματα
όσο κι αν σε χτυπάνε
γιατί 'ναι προμηνύματα
πως η στεριά κοντά 'ναι

έχω κομμάτια την καρδιά
και στη γιορτή στα στέλνω
να τα ενώσεις και να δεις
το σ' αγαπώ γραμμένο

με μανιασμένα κύμματα
αγάπη μου τα βάνω
και συ στην ίδια θάλασσα
κι ούτε ρωτάς τι κάνω

Θε μου και γιάντα γκρέμισες
τ' όνειρο πριν το ζήσω
που γκρέμιζα άλλα κι έπαιρνα
πέτρες για το χτίσω

τώρα που ζεις μεσ' τις χαρές
δε με θυμάσαι εμένα
που είχα μια και έδινα
την ε-μισή σε 'σένα

Σαν πολίτης του κόσμου ταξιδεύω, και μέσα από τη σοφία του χρόνου, και την εμπειρία αυτών που προηγήθηκαν, κάνω μουσική αυτά που με αγγίζουν...

Μα, αν μ' αγαπάς αληθινά βιάσου και μην αργήσεις μες στων μνηστήρων τον κλοιό μονάχη μη μ' αφήσεις...

Ερωτικό

Στίχοι: Γιώργος Κορδέλλας
Μουσική: Κώστας Χαριτάτος
Δημήτρης Υφαντής & Ερωφίλη ( Ντουέτο )

-Θα σκάψω γη και ουρανό,
θάλασσες θα γυρίσω
να 'βρω τ' αθάνατο νερό
να 'ρθω να σε ραντίσω.
-Μαντήλι νά 'χεις φυλαχτό
θα σου χρυσοκεντήσω
πάνω του να ιστορήσω
πόσο σ' αγαπώ.

-Όλα τα δώρα των θεών
σου χάρισαν οι Μοίρες.
Ό,τι ποθούσες στη ζωή
απλόχερα το πήρες.
Κι αν μ' αγαπάς αληθινά
ήλιε μου και φεγγάρι,
θά 'χω και γω λίγο απ' το φως
και τη δική σου χάρη.

-Υφαίνω μόνη ολημερίς,
τη νύχτα το ξηλώνω
η σκέψη σου είναι πυρκαγιά
κι εκεί σε ανταμώνω.
-Πάνω στα κάστρα τ' ουρανού
τ' αστέρια θα τρυγήσω
να σε χρυσοστολίσω,
κόρη του δειλινού.

-Όλα τα δώρα των θεών
σου χάρισαν οι Μοίρες.
Ό,τι ποθούσες στη ζωή
απλόχερα το πήρες.
Μα, αν μ' αγαπάς αληθινά
βιάσου και μην αργήσεις
μες στων μνηστήρων τον κλοιό
μονάχη μη μ' αφήσεις.

Η δροσοσταλίδα της συγγνώμης... Όμηρος Αβραμίδης

Η δροσοσταλίδα της συγγνώμης

Οι πρωταγωνιστές αυτής της ιστορίας είναι άνθρωποι απλοί και πολύπλοκοι, καλοί και ζηλόφθονοι, γεμάτοι αγάπη και κακία.
Η ιστορία ξεχειλίζει από έρωτα κι από μυστήριο. Τον έρωτα του Μαρίνου με τη Νεφέλη. Τον έρωτα ενός άλλου άντρα με μια γυναίκα, τον οποίο καταδίκασαν στην αφάνεια οι προκαταλήψεις της εποχής και του τόπου του. Το μυστήριο έχει περισσότερο να κάνει με τη μοίρα του Μαρίνου. Γιατί του πάνε όλα στραβά; Ποιοι είναι αυτοί που του την έχουν στημένη σε κάθε γωνία; Τι θα μπορούσε να κάνει για ν’ αλλάξει τα πράγματα; Πόσο περισσότερο θα πέσει;
Ο Μαρίνος είναι ένας ήρωας τραγικός, ένας από εκείνους τους ανθρώπους που ποτέ δεν πρόκειται να γίνουν ευτυχισμένοι για τον απλούστατο λόγο ότι είναι καλός. Σε μια κυνική εποχή σαν και τη δική μας οι πραγματικά καλοί άνθρωποι σπανίζουν, κι όταν βρεθούν δίνουν γενναιόδωρα τα δώρα τους… Κι όταν βρεθούν, πληγώνονται ασύστολα απ’ τους άλλους. Ο μόνος τρόπος για να επιβιώσει ο Μαρίνος σ’ αυτόν τον κόσμο είναι να αλλάξει, να γίνει σκληρός. Αλλά, απλά, δεν το μπορεί. Δεν προσπαθεί καν. Έχει την καλοσύνη του και έχει την περηφάνια του και μ’ αυτές πορεύεται. Και γι’ αυτές τον αγαπούν όλοι – ή σχεδόν.
Σ’ αυτό το βιβλίο δεν έχει σημασία η πλοκή, αλλά οι άνθρωποι. Οι ψυχές. Αυτές κάνουν τη γη να γυρίζει κι εμείς, ή μάλλον αυτοί, οι πρωταγωνιστές, δεν έχουν παρά να ακολουθήσουν τη φορά της – κι όπου τους βγάλει.
Ένα μυθιστόρημα, που διαβάζεται μονορούφι, σε μια καθισιά, και το οποίο αφήνει στο τέλος μια γλυκιά αίσθηση πίσω του...

Άλλα βιβλία του Όμηρου Αβραμίδη είναι:

Η κίτρινη σημαία, Με τα μάτια της ψυχής, Ακριβή κληρονομιά, Άκου το τραγούδι της βροχής, Γιατί Αλλάχ, Η αγάπη είναι το μυστικό, Σαν ανοιξιάτικη μπόρα, Οι δρόμοι της καρδιάς, Το τρίτο πρόσωπο, Ο δρόμος του φεγγαριού.

Τι είναι αυτό που μας ενώνει

Θα 'θελα μια νύχτα στ' ανέμου το νησί
να 'βρισκα της μοίρας το ψεύτικο κρασί
εκείνο που σε βγάζει απ' την παγωνιά
να το πιω και να φύγω μακριά

Για να σε βρω στης Σμύρνης την άσβεστη φωτιά
να μου φανερώνεις του Αιγαίου τα μυστικά
να μου τραγουδήσεις πράγματα γνωστά
και να νιώθω πως σε ξέρω από παλιά

Τι 'ναι αυτό που μας ενώνει
μας χωρίζει μας πληγώνει
είναι ο χρόνος που τελειώνει
και ξανά μένουμε μόνοι...

What is this thing that makes us one

I wish that one night, on the island of wind
I'd find the wine of fate, the one that tells lies,
the one that takes you out of the cold,
for me to drink it and go away, far away

for me to find you in the unquenched fire of Smyre,
for you to reveal to me the secrets of the Egean Sea
for you to sing to me things everybody knows
for me to feel I have known you for a long time.

What is this thing that makes us one
that separates us that wounds us
it is the time that is ending
and we will be left alone again.