Παρασκευή, 30 Οκτωβρίου 2009

Άκου τι όμορφα που τραγουδάει η βροχή, τι όμορφα που τραγουδάει η καρδιά μας. Τ'όνειρο δε μουσκεύει στη βροχή Γιάννης Ρίτσος



Σε όλους τους αγαπημένους μου φίλους που λατρεύουν τη βροχή..













Πιο κοντα.

Πιο κοντα.

Μουσκεμενα χιλιομετρα μαζευονται γυρω τους.

Μεσα στις τσεπες του παλιου παντελονιου τους,

εχουν μικρα τζακια να ζεσταινουν τα παιδια.

Κάθονται στον παγκο κι αχνιζουν,

απ’ την βροχη και την αποσταση.

Η ανασα τους ειναι ο καπνος ενος τραινου,

που παει μακρια,πολυ μακρια.

Γιάννης Ρίτσος


8 σχόλια:

mareld είπε...

Τα πάθη της βροχής
Κική Δημουλά

Εν μέσω λογισμών και παραλογισμών
άρχισε κι η βροχή να λιώνει τα μεσάνυχτα
μ’ αυτόν τον πάντα νικημένο ήχο
σι, σι, σι.
Ήχος συρτός, συλλογιστός, συνέρημος,
ήχος κανονικός, κανονικής βροχής.

Όμως ο παραλογισμός
άλλη γραφή κι άλλην ανάγνωση
μού’ μαθε για τους ήχους.
Κι όλη τη νύχτα ακούω και διαβάζω τη βροχή,
σίγμα πλάι σε γιώτα, γιώτα κοντά στο σίγμα,
κρυστάλλινα ψηφία που τσουγκρίζουν
και μουρμουρίζουν ένα εσύ, εσύ, εσύ.

Και κάθε σταγόνα κι ένα εσύ,
όλη τη νύχτα
ο ίδιος παρεξηγημένος ήχος,
αξημέρωτος ήχος,
αξημέρωτη ανάγκη εσύ,
βραδύγλωσση βροχή,
σαν πρόθεση ναυαγισμένη
κάτι μακρύ να διηγηθεί
και λέει μόνο εσύ, εσύ, εσύ,
νοσταλγία δισύλλαβη,
ένταση μονολεκτική,
το ένα εσύ σαν μνήμη,
το άλλο σαν μομφή
και σαν μοιρολατρία,
τόση βροχή για μια απουσία,
τόση αγρύπνια για μια λέξη,
πολύ με ζάλισε απόψε η βροχή
μ’ αυτή της τη μεροληψία
όλο εσύ, εσύ, εσύ,
σαν όλα τ’ άλλα νά’ ναι αμελητέα
και μόνο εσύ, εσύ, εσύ.

mareld είπε...

ΕΛΕΝΗ (Οδ. Ελύτης)

Με την πρώτη σταγόνα της βροχής σκοτώθηκε το καλοκαίρι

Μουσκέψανε τα λόγια που είχανε γεννήσει αστροφεγγιές

Όλα τα λόγια που είχανε μοναδικό τους προορισμόν Εσένα!

Κατά που θ' απλώσουμε τα χέρια μας τώρα που δε μας λογαριάζει πια

ο καιρός

Κατά που θ' αφήσουμε τα μάτια μας τώρα που οι μακρινές γραμμές

ναυάγησαν στα σύννεφα

Τώρα που κλείσανε τα βλέφαρά σου απάνω στα τοπία μας

Κι είμαστε - σαν να πέρασε μέσα μας η ομίχλη -

Μόνοι ολομόναχοι τριγυρισμένοι απ' τις νεκρές εικόνες σου.

Με το μέτωπο στο τζάμι αγρυπνούμε την καινούρια οδύνη

Δεν είναι ο θάνατος που θα μας ρίξει κάτω μια που Εσύ υπάρχεις

Μια που υπάρχει άλλου ένας άνεμος για να σε ζήσει ολάκερη

Να σε ντύσει από κοντά όπως σε ντύνει από μακριά η ελπίδα μας

Μια που υπάρχει αλλού

Καταπράσινη πεδιάδα πέρ' από το γέλιο σου ως τον ήλιο

Λέγοντάς του εμπιστευτικά πως θα ξανασυναντηθούμε πάλι

Όχι δεν είναι ο θάνατος που θ' αντιμετωπίσουμε

Παρά μια τόση δα σταγόνα φθινοπωρινής βροχής

Ένα θολό συναίσθημα

Η μυρωδιά του νοτισμένου χώματος μες στις ψυχές μας που όσο παν

κι απομακρύνονται

Κι αν δεν είναι το χέρι σου στο χέρι μας

Κι αν δεν είναι το αίμα μας στις φλέβες των ονείρων σου

Το φως στον άσπιλο ουρανό

Κι η μουσική αθέατη μέσα μας ω! μελαγχολική

Διαβάτισσα όσων μας κρατάν στον κόσμο ακόμα

Είναι ο υγρός αέρας η ώρα του φθινοπώρου ο χωρισμός

Το πικρό στήριγμα του αγκώνα στην ανάμνηση

Που βγαίνει όταν η νύχτα πάει να μας χωρίσει από το φως

Πίσω από το τετράγωνο παράθυρο που βλέπει προς τη θλίψη

Που δε βλέπει τίποτε

Γιατί έγινε κιόλας μουσική αθέατη φλόγα στο τζάκι χτύπημα

του μεγάλου ρολογιού στον τοίχο

Γιατί έγινε κιόλας

Ποίημα στίχος μ' άλλον στίχο αχός παράλληλος με τη βροχή δάκρυα

και λόγια

Λόγια όχι σαν τ' αλλά μα κι αυτά μ' ένα μοναδικό τους προορισμόν:
Εσένα!

mareld είπε...

Γλυκά..γλυκά βρόχινα φιλιά!

Roadartist είπε...

Ευχαριστώ πολύ για τα λόγια σου φίλη μου.. Εδώ αυτό το σκ, από ότι λένε θα είναι χειμωνιάτικο με βροχές κλπ
Δε με ενοχλεί καθόλου :)))
καλό βράδυ όμορφο φιλάκι!!!
Πολλά όνειρα γλυκά :)

mareld είπε...

Ακριβή μας!

Σε ευχαριστούμε για την αγάπη που μας προσφέρεις τόσο τρυφερά..τόσο διακριτικά..

Τὸ καθαρότερο πράγμα τῆς δημιουργίας

Δὲν ξέρω, μὰ δὲν ἔμεινε καθόλου σκοτάδι.
Ὁ ἥλιος χύθηκε μέσα μου ἀπὸ χίλιες πληγές.
Καὶ τούτη τὴ λευκότητα ποὺ σὲ περιβάλλω
δὲ θὰ τὴ βρεῖς οὔτε στὶς Ἄλπεις, γιατὶ αὐτὸς ὁ ἀγέρας
στριφογυρνᾶ ὡς ἐκεῖ ψηλὰ καὶ τὸ χιόνι λερώνεται.
Καὶ στὸ λευκὸ τριαντάφυλλο βρίσκεις μιὰ ἰδέα σκόνης.
Τὸ τέλειο θαῦμα θὰ τὸ βρεῖς μοναχὰ μὲς στὸν ἄνθρωπο:
λευκὲς ἐκτάσεις ποὺ ἀκτινοβολοῦν ἀληθινὰ
στὸ σύμπαν καὶ ὑπερέχουν. Τὸ πιὸ καθαρὸ
πράγμα λοιπὸν τῆς δημιουργίας δὲν εἶναι τὸ λυκόφως,
οὔτε ὁ οὐρανὸς ποὺ καθρεφτίζεται μὲς στὸ ποτάμι,
οὔτε ὁ ἥλιος πάνω στῆς μηλιᾶς τ᾿ ἄνθη. Εἶναι ἡ ἀγάπη.
Νικηφόρος Βρεττάκος

Όλα τα ευχαριστώ δικά μου..
Γλυκά φιλάκια καλημέρας!

Poly είπε...

M'αρελντ! Αγαπημένη!
Με ταξίδεψες πάλι πάνω στον χείμαρο των ποιητικών σου γνώσεων, των υπέροχων, δροσερών τραγουδιών σου!
'Αφησα την ψυχή μου να ταξιδέψει πάνω σε ένα χρυσοκόκκινο φύλλο του φθινοπώρου, προσμένοντας να φτάσω καπου καλλίτερα.
Σε ευχαριστώ και σου στέλνω την αγάπη μου τυλιγμένη μεσ΄την ευωδιά του ψημένου κάστανου απ΄την φουφού του καστανα, στη γωνιά του δρόμου στο Covent Garden!
Φιλιά, φιλιά και απέραντη αγάπη και φιλία
Πόλυ

Άστρια είπε...

Ξεχωριστή μου mareld, πάλι σήμερα έκανες και θόλωσαν τα μάτια, αφού είναι γνωστό ότι σαν σταγονούλες βροχής είναι και τα δάκρυα:))

Φιλάκια πολλά φίλη μου, καληνύχτα!


Σου αφήνω στο παράθυρό σου μια μικρή μαγική ονειροπαγίδα:))

http://www.youtube.com/watch?v=I2ksOtvLg_Y&feature=channel

LIA είπε...

Μαρελντουλίτσα μου!!!

Πόσο μου αρέσει η βροχή!!! Με μαγεύει. Μπορώ να περπατώ ώρες ατελείωτες με τη συντροφιά της. Να περπατώ και να πέφτει στο πρόσωπό μου, η αργυρή λεπίδα της βροχούλας, χάδι απαλό, σταλμένο απ' το Θεό μας. Σήμερα όλη τη μέρα και τώρα το βράδυ, βρέχει πολύ εδώ. Πόσο μαγικά μου χτυπά το παράθυρο!
Πέφτει ασταμάτητα, λες και είναι δάκρυα από ένα αστέρι εκεί ψηλά ψηλά...
Πόσο μου άρεσαν και τα βρόχινα ποιήματα σου! Η βρόχινη μουσική σου με μάγεψε! Οι εικόνες σου!!! με πήγαν ένα ταξιδάκι...πού; ίσως σε ένα μέρος του παραδείσου...εκεί που όλα χαμογελούν και λάμπουν και τα δάκρυα είναι από κρυστάλλινη βροχούλα.
Είσαι πολύ γλυκιά και σ' αγαπώ ΠΟΛΥ.

Πολλά πολλά κρητικά βρόχινα φιλάκια!